خدایا ما که رفتیم شیطون هم حبس‌شو کشید ولی اون تقصیری نداشت.

شایدم ماه رمضون امسال محسن چاوشی اشتباهی شیطون رو هم از زندان آزاد کرده بود.

ء اونجایی که شاعر می‌فرماد: */ اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد. پ‌ن: بماند به یادگار از صبح عید فطر. مکان: مَچِد محل. :)

کاش اگر سین نمی‌زنید و برای محتوا ارزش قائل نیستید و الکی پلکی عضوید لفت بدید، با تشکر.

ء اینجانب پس از گذراندن شب‌های آزگار به یه نتیجه‌ای رسیدم:

*/ موسیقی عربی واقعا آب رو آتیشه.

*/ متن و ترجمۀ این موسیقی یه لول دیگه از موسیقی عربه. :) @Al_Naje

*/

افسردگی ۱۶ فروردین کم بود افسردگی پس از پایان کتاب هم بهش اضافه شد. خدایا ارحم عبدك الضعیف…

*/ کتاب دل‌سوز؛ واقعا دل‌سوز بود.

*/ کتاب «دل‌سوز» اثر سید مصطفی موسوی داستان از توی قبر خوابیدن شروع و با دویدن به آن سمت گاردریل تمام می‌شود. در میانه هم یك بار مسجد، یک بار چایخانه یك بار بیمارستان، یك بار مسافرخانه یك بار امامزاده، یك بار بازار و در بین همه اینها هم رفت و آمد سید هادی به حوزه و به تبع حوزه یك بار به اداره پلیس جریان دارد. کتاب، هدف خاصی ندارد و نمی‌خواهد ما را از جایی به جایی برساند. در همه این مکان‌ها نفر اول داستان کسانی را می‌بیند چیزهایی به هم می‌گویند و به جای دیگری می‌رود و چیزهای دیگری به هم می‌گویند! همین. هر چند بعضی دیالوگ‌های رد و بدل شده در کتاب به دل می‌نشیند و در کانال هم قرار داده خواهد شد اما کلیت کتاب مانند روزانه نویسی دقیق چند روزه است که پشت هم قرار داده شده و تبدیل به کتاب شده است. گوئی سید مصطفی موسوی بدون هیچ داستان خاصی متون جذاب و دلنشین صفحۀ اینستاگرام خود را پشت هم چیده و در مکان‌های مختلف تقسیم کرده که به تناسب در هر کجا چه گفته شود و از دهان چه کسی بیرون بیاید. بهترین قسمت کتاب جلد کتاب است که واقعا زیباست. در این کتاب سیر داستان از هیچ به هیچ است. #دلسوز #سیدمصطفی_موسوی #معرفی_کتاب #نقد_کتاب @Al_Naje