این اکتبر هم تموم شد و we didn’t fall in love

ء روضه می‌گه: خوشی ز عمر ندیده، خدا به همراهت…

برخیز و باز مادری‌ات را شروع کن…

ء روضه، پنـاه دل‌هایمان.

خاطرات مشترکشان با هم «گریه در روضه» بود.

ء مرا در آغوش بکش طوری که انگار دیگر صبح نخواهد شد و انگار ما دیگر تا ابد از هم جدا نخواهیم شد …

*/

ء یه جمله تو کتاب جنگ چهره زنانه ندارد خوندم که می‌گفت: «دوستان همرزم بهترین دوستان یکدیگراند» به نظرم خیلی معنا و حرف توشه! دوست‌هایی که دل و عقلشون برای هدفی باهم دیگه یکی میشه، دوست‌هایی که باهم تو یه مسیر اند و واسه چیزی می‌جنگند و حتی حاضرند که کنار تو آسیب ببینند و همونجا مداوا بشن نه جای دیگه. خلوص و دل یکی شدن ِقشنگی تو این دوستی‌ها نهفته‌ست، که بعدا کارای بزرگتری رو میشه باهاش پیش برد. این مثل یه سرمایه‌ست که از قدیم داریش.

یه همچین رفاقتی دلم می‌خواد