دانی سیترونوفیتس
ایران: میان تشدید تقریباً اجتناب‌ناپذیر تنش‌ها و توافق دیپلماتیک تقریباً ناممکن
از دیدگاه تهران، هدف نهایی نه جنگ است و نه دیپلماسی، بلکه دگرگونی بنیادین واقعیت راهبردی در خاورمیانه است. ایران می‌خواهد کنترل تنگه هرمز را برقرار کند، تضمین‌هایی در برابر حملات نظامی آینده به دست آورد، به محاصره دریایی پایان دهد، دارایی‌های مسدودشده خود را آزاد کند و در نهایت، ایالات متحده را وادار به خروج از منطقه کند.
ایران راه‌حل دیپلماتیک را ترجیح می‌دهد، اما تنها در صورتی که چنین راه‌حلی به این مطالبات بنیادین بپردازد. تهران همچنین تأکید دارد که هرگونه مذاکره اساسی درباره برنامه هسته‌ای این کشور باید پس از اجرای تعهدات واشنگتن ذیل تفاهم‌هایی صورت گیرد که پیش‌تر میان دو طرف حاصل شده بود.
اگر ایالات متحده و اسرائیل تلاش کنند خواسته‌های خود را از طریق نیروی نظامی تحمیل کنند، ایران به‌جای تسلیم شدن، پاسخ خواهد داد. رهبران ایران بر این باورند که توانایی کشور برای تحمل فشارها در جریان عملیات «شیر غران» نشان داده است که ایستادگی و مقاومت، حتی با وجود تحمیل هزینه‌های سنگین، در نهایت می‌تواند واقعیت راهبردی مطلوب‌تری ایجاد کند.
محاصره دریایی ادامه‌دار، بی‌تردید فشار عظیمی بر ایران وارد می‌کند؛ به‌ویژه بر اقتصاد این کشور که از پیش نیز با مشکلات جدی دست‌وپنجه نرم می‌کند. با این حال، تهران معتقد است راه پایان دادن به محاصره، تسلیم شدن در برابر خواسته‌های آمریکا نیست، بلکه دستیابی به توافقی از طریق مذاکره یا تشدید بیشتر تنش‌هاست؛ به‌گونه‌ای که هزینه‌های تقابل برای واشنگتن و شرکای منطقه‌ای آن افزایش یابد.
این بدان معنا نیست که ایران حاضر به مصالحه نیست. در واقع، تلاش‌های اخیر تهران برای تسریع در روند زمانی مذاکرات هسته‌ای، نشان‌دهنده درجه‌ای از انعطاف‌پذیری تاکتیکی و علاقه‌ای واقعی به دستیابی به توافقی است که بتواند از دور دیگری از درگیری‌ها جلوگیری کند. اما نباید انعطاف‌پذیری تاکتیکی را با امتیازدهی راهبردی اشتباه گرفت.
خطوط قرمز ایران همچنان روشن است. تصور اینکه تهران پیش از وقوع رویارویی نظامی دیگری از این خطوط قرمز عقب‌نشینی کند، دشوار است؛ همان‌طور که دلیل چندانی وجود ندارد که فرض کنیم حملات مجدد آمریکا و اسرائیل پس از وقوع، موضع ایران را به‌طور بنیادین تغییر خواهد داد.
این همان معضل محوری پیش روی واشنگتن است. ایران خواهان توافق است، اما نه به بهای تسلیم شدن در برابر آنچه منافع راهبردی بنیادین خود می‌داند. در همین حال، به نظر می‌رسد ایالات متحده و اسرائیل حاضر نیستند شروطی را بپذیرند که تهران آنها را ضروری می‌داند. در نتیجه، منطقه به‌سوی وضعیتی حرکت می‌کند که در آن، تشدید نظامی تنش‌ها بیش از پیش محتمل به نظر می‌رسد، در حالی که دستیابی به توافقی دیپلماتیک و پایدار همچنان به‌شدت دشوار است.
خطر اصلی این است که جنگی دیگر نتواند این اختلافات بنیادین را حل‌وفصل کند. در عوض، ممکن است همه طرف‌ها را در برابر واقعیتی راهبردی به‌مراتب خطرناک‌تر قرار دهد؛ وضعیتی که در آن گزینه‌های دیپلماتیک محدودتر شده و انگیزه‌ها برای تشدید بیشتر تنش‌ها افزایش یافته است.
#جنگ_ایران #ایران
🚨 خبر فوری: خنده‌دار است! باراک اوباما به‌شدت ترامپ را به‌دلیل برآشفته شدن از شوخی‌اش درباره رستوران «چیزکیک فکتوری» به تمسخر گرفت و سپس مستقیماً به حساس‌ترین نقاط او حمله کرد.
واقعاً او بهترین کسی است که تاکنون این کار را انجام داده است...
اوباما در گردهمایی انتخاباتی در ایالت جورجیا، در حمایت از جان آزوف، سناتور دموکرات، گفت:
«نکته جالب درباره واکنش دولت به سخنرانی‌ای که چند روز پیش ایراد کردم، این بود که آنها ادعاهای من درباره مسئولیت مستقیمشان در افزایش قیمت‌ها را رد نکردند. حتی درباره این موضوع هم بحثی نکردند.»
او ادامه داد:
«آنها انکار نکردند که تعرفه‌ها به افزایش هزینه‌های خانواده‌ها دامن می‌زنند. اصلاً چیزی درباره این موضوع نگفتند. من بر اساس واقعیات، این دولت را متهم کردم که درگیر سطوح بی‌سابقه‌ای از فساد است! اما درباره آن هم چیزی نگفتند.»
اوباما با لبخند گفت:
«رئیس‌جمهور حتی از مقایسه‌ای که میان او و صدام حسین انجام دادم هم عصبانی نشد. آن بخش ناراحتش نکرد. اما از اظهارات من درباره رستوران چیزکیک فکتوری واقعاً به‌شدت برآشفته شد. حسابی به او برخورد. گفت من درک نمی‌کنم هنرمندانی که در کاخ سفید کار می‌کنند، چه زحمتی می‌کشند.»
او ادامه داد:
«و آنها بسیج شدند؛ منظورم این است که همه‌چیز دیوانه‌وار است، اما این یکی واقعاً دیوانه‌وار بود. آنها تمام ظرفیت دولت را برای پاسخ دادن به آن شوخی بسیج کردند. نه برای مقابله با تورم، بلکه برای پاسخ دادن به یک شوخی!»
اوباما افزود:
«کاخ سفید حتی با وزیر خزانه‌داری تماس گرفت. این همان کسی است که مسئول اقتصاد کشور است؛ کسی که باید راهی پیدا کند تا زندگی شما مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. کسی که وظیفه دارد راه‌های کاهش تورم و پایین آوردن نرخ بهره را پیدا کند. آنها به او گفتند که باید در مقابل رستوران چیزکیک فکتوری یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کند.»
اوباما که به نظر می‌رسید از این ماجرا حیرت‌زده شده است، گفت:
«نه، شماها این ماجرا را ندیده‌اید؟! این اتفاق واقعاً افتاده است!»
او ادامه داد:
«وزیر خزانه‌داری هم اتفاقاً مدیر سابق یک صندوق پوشش ریسک است که نیم میلیارد دلار ثروت دارد. او جلوی رستوران چیزکیک فکتوری ایستاد و توضیح داد که چطور به‌جای اسپرینگ‌رول، همبرگر چیزبرگر فرانسوی دیپِ خوشمزه سفارش داده است.»
اوباما اضافه کرد:
«ببینید، من هرگز حتی به چنین کاری فکر هم نکرده بودم. من با یک بحران مالی بزرگ و گسترده روبه‌رو شدم که از دولت قبلی به من رسیده بود. اما هرگز به وزیر خزانه‌داری‌ام، تیم گایتنر، زنگ نزدم و نگفتم: مرد حسابی، باید بروی رستوران آربی‌ز؛ برو و ساندویچ رست‌بیف سفارش بده!»
واکنش آشفته و افراطی ترامپ به شوخی اولیه اوباما، بار دیگر به‌روشنی نشان داده است که او تا چه اندازه برای مردم آمریکا اهمیت قائل نیست. مردم آمریکا با پیامدهای اقتصادی تعرفه‌های او و جنگ ناموفقش علیه ایران دست‌وپنجه نرم می‌کنند، قیمت بنزین از کنترل خارج شده است و در حالی که این بحران‌ها یکی پس از دیگری شدت می‌گیرند، ترامپ ترجیح می‌دهد به اوباما حمله کند و از یک شوخی بی‌ضرر شکایت کند، به‌جای آنکه به این مشکلات بپردازد.
اوباما در ادامه گفت:
«منظورم از اینکه می‌گویم این‌ها آدم‌های جدی‌ای نیستند، همین است. آنها برای مشکلات واقعی راه‌حل ندارند؛ بنابراین ترجیح می‌دهند رسانه‌ها و شما درباره رستوران چیزکیک فکتوری صحبت کنید. این همان بازی‌ای است که در دو سال گذشته به راه انداخته‌اند: مدام موضوعات انحرافی مطرح کنند، حمله کنند، دروغ بسازند، خشم ساختگی به راه بیندازند و امیدوار باشند متوجه نشوید که قبض‌هایتان سنگین‌تر شده و زندگی‌تان دشوارتر شده است.»
رئیس‌جمهور سابق آمریکا خطاب به حاضران در آتلانتا گفت:
«اما این بار دیگر نمی‌توانید با این حقه سرتان کلاه بگذارید، مردم آتلانتا! چون خودتان می‌دانید که قیمت‌ها همچنان بالاست. چون قبض‌های خدمات عمومی‌تان را پرداخت می‌کنید و می‌دانید اوضاع آنها چگونه است. می‌دانید که پرداخت اجاره‌خانه، هزینه مراقبت از کودکان و حق بیمه درمانی هنوز هم دشوار است.»
او در پایان با صدایی بلند و پرشور گفت:
«و شما می‌دانید که به آدم‌های جدی‌ای نیاز داریم که به نگرانی‌هایتان گوش دهند، شما را ببینند، برایتان اهمیت قائل باشند و برنامه‌های واقعی برای بهتر کردن زندگی‌تان داشته باشند؛ آدم‌هایی مثل جان آزوف و کیشا لنس باتمز!»
سناتور کریس مورفی،
شما به افکار عمومی گفته‌اید که درباره طرح ازسرگیری حملات علیه ایران توجیه شده‌اید، اما نمی‌توانید جزئیات آن را افشا کنید و اینکه «این طرح دیوانه‌وار است». شما گفته‌اید که اجرای این طرح موجب تشدید جنگ، نقض حقوق بین‌الملل و نابودی تعهد آمریکا به حاکمیت قانون خواهد شد. آگاهی از چنین موضوعی، مسئولیت‌هایی را به همراه دارد.
گزارش‌های منتشرشده در رسانه‌ها تا حدودی نشان می‌دهند که این طرح شامل چه اقداماتی است. منابع اسرائیلی به شبکه خبری ای‌بی‌سی نیوز گفته‌اند که حملات بعدی تأسیسات پتروشیمی را هدف قرار خواهند داد تا اقتصاد ایران را تضعیف کنند. شبکه سی‌ان‌ان نیز گزارش داده است که نیروهای آمریکایی ممکن است ظرف ۹۶ ساعت پس از صدور دستور، حملات خود را آغاز کنند.
در ماه آوریل، رئیس‌جمهور شما وعده داد که تمام پل‌های ایران «به‌کلی ویران» خواهند شد و همه نیروگاه‌های برق این کشور در وضعیتی قرار خواهند گرفت که «در آتش بسوزند، منفجر شوند و دیگر هرگز قابل استفاده نباشند». او همچنین گفت که «نگران» متهم‌شدن به ارتکاب جنایات جنگی نیست. شما آن تهدید را «جنایت جنگی آشکار» توصیف کردید. او در ماه ژوئیه نیز در گفت‌وگو با شبکه فاکس‌نیوز اعلام کرد که اگر تهران وارد مذاکره نشود، ایالات متحده تمام نیروگاه‌های برق و پل‌های ایران را «از کار خواهد انداخت».
هدف اعلام‌شده از این اقدامات، هرگز کسب برتری نظامی نبوده، بلکه اعمال فشار و اجبار بوده است: مجازات مردم تا زمانی که دولتشان تسلیم شود. سازمان ملل متحد چنین حملاتی را نقضی کاملاً آشکار از حقوق بین‌الملل خوانده است.
اگر در جلسه توجیهی، همان نیت و رویکرد مطرح شده باشد، شما از معدود آمریکایی‌هایی هستید که به‌طور «رسمی» می‌دانند مقدمات ارتکاب یک جنایت جنگی در حال فراهم شدن است.
محرمانه‌بودن اطلاعات، شما را ملزم به سکوت درباره آن نمی‌کند. فرمان اجرایی شماره ۱۳۵۲۶، استفاده از طبقه‌بندی اطلاعاتی را با هدف پنهان‌کردن نقض قوانین ممنوع می‌کند؛ درج مهر محرمانه بر یک سند نمی‌تواند همدستی در ارتکاب تخلف را به یک وظیفه قانونی تبدیل کند. بند «سخنرانی یا اظهارنظر در جریان انجام وظایف قانون‌گذاری» (Speech or Debate Clause) از اظهارات شما در سنا حمایت می‌کند؛ همان‌گونه که دیوان عالی ایالات متحده پس از آنکه سناتور گراول اسناد پنتاگون را در صحن سنا قرائت کرد، در پرونده «گراول علیه ایالات متحده» (Gravel v. United States) این موضوع را تأیید کرد. قطعنامه ۴۰۰ سنا نیز سازوکاری برای افشای اطلاعات، حتی در صورت مخالفت قوه مجریه، فراهم می‌کند.
سوگند شما در برابر قانون اساسی‌ای ادا شده است که کنوانسیون‌های ژنو را در شمار قوانین برتر و لازم‌الاجرای سرزمین ایالات متحده قرار می‌دهد. ماده مشترک اول این کنوانسیون‌ها نیز همه ارکان ایالات متحده، از جمله مجلس سنا، را ملزم می‌کند که رعایت مفاد آنها را تضمین کنند.
این مسئولیت به زنجیره فرماندهی نظامی نیز تسری پیدا می‌کند. شما گفته‌اید که رهبران نظامی هیچ نشانه‌ای از دیدگاه‌های خصوصی خود بروز نداده‌اند. از آنها بخواهید مواضعشان را رسماً و در صورت‌جلسات علنی اعلام کنند: از رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح و فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) مطالبه کنید که در جلسه‌ای علنی مشخص کنند آیا هر یک از اهداف تعیین‌شده، معیارهای حقوقی مربوط به «هدف نظامی» را برآورده می‌کند یا خیر.
به آنها یادآوری کنید که صرفاً منبع درآمد بودن یک تأسیسات، آن را به یک هدف نظامی تبدیل نمی‌کند و نظریه موسوم به «اقتصادِ پشتیبان جنگ» که مبنای چنین هدف‌گیری‌هایی قرار می‌گیرد، از سوی کمیته بین‌المللی صلیب سرخ (ICRC) و اکثر دولت‌ها رد شده است.
به تک‌تک نظامیان نیز یادآوری کنید که قانون متحدالشکل عدالت نظامی (UCMJ) صرفاً اطاعت از دستورات قانونی را الزامی می‌داند؛ اینکه دستور مافوق، دفاعی در برابر اجرای دستوری که آشکارا غیرقانونی است، محسوب نمی‌شود؛ و اینکه قانون جنایات جنگی ایالات متحده (War Crimes Act) می‌تواند تا پایان عمر گریبان آنها را بگیرد.
تاریخ نخواهد پرسید که آیا این طرح محرمانه طبقه‌بندی شده بود یا خیر؛ تاریخ خواهد پرسید چه کسانی از آن اطلاع داشتند و در برابر آن چه اقدامی انجام دادند.
رضا نصری
در خصوص نامه جی‌دی ونس به تهران، به اعتقاد من، دستیابی به یک گشایش دیپلماتیک میان آمریکا و ایران پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا بسیار بعید است.
ترامپ آشکارا به دنبال توافقی است که بتواند آن را به‌عنوان یک پیروزی به افکار عمومی عرضه کند؛ توافقی که بیش از هر چیز، امتیازگیری هسته‌ای از ایران را تضمین کند. اما در شرایطی که تنها چند روز تا انتخابات میان‌دوره‌ای باقی مانده است، تهران انگیزه چندانی ندارد که یک پیروزی انتخاباتی در اختیار ترامپ قرار دهد؛ حتی اگر مفاد هرگونه توافق، دست‌کم روی کاغذ، به نفع ایران به نظر برسد.
برخی از پیشنهادهایی که گزارش شده در حال بررسی هستند، از منظر یک توافق تاکتیکی برای هر دو طرف منطقی به نظر می‌رسند و حتی می‌توان گفت تا حدودی به نفع ایران هستند: تهران به دارایی‌های مسدودشده خود دسترسی پیدا می‌کند و از محاصره دریایی آمریکا رهایی می‌یابد؛ در مقابل، محدودیت‌ها و حملات علیه کشتیرانی از طریق تنگه هرمز را کاهش می‌دهد و با ازسرگیری بازرسی‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی از برخی تأسیسات هسته‌ای اعلام‌شده و تحت پادمان که هدف بمباران آمریکا و اسرائیل قرار گرفته‌اند، موافقت می‌کند. این بازرسی‌ها در چارچوب توافق قاهره در سپتامبر ۲۰۲۵ میان ایران و آژانس انجام خواهد شد.
چنین توافقی در واقع به معنای نوعی «امتیازدهی» هسته‌ای نسبتاً صوری و محدود خواهد بود و به‌هیچ‌وجه با تسلیم ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران قابل مقایسه نیست.
با این حال، حتی اگر ترامپ در حال حاضر حاضر به پذیرش چنین شرایطی باشد، از دیدگاه تهران، چه دلیلی وجود دارد که تنها چند روز پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، یک پیروزی انتخاباتی به او هدیه دهد؟ به‌ویژه آنکه هیچ تضمین قابل‌اتکایی وجود ندارد که واشنگتن واقعاً به تعهدات خود عمل کند.
در سطحی بنیادی‌تر، ایران نسبت به توافق‌های موقت و تاکتیکی که ممکن است اهرم فشار این کشور بر سر تنگه هرمز را تضعیف کنند، محتاط است؛ توافق‌هایی که می‌توانند به کاهش قیمت نفت، احیای ذخایر انرژی و فراهم‌شدن فرصت برای آمریکا و اسرائیل جهت تجدید سازمان، بازسازی توان نظامی و تسلیح مجدد برای رویارویی دیگری منجر شوند.
آنچه تهران به دنبال آن است، بسیار بلندپروازانه‌تر از این‌هاست: امتیازهای اساسی و پایدار، لغو تحریم‌ها از همان ابتدای اجرای توافق، به‌رسمیت‌شناختن ترتیبات جدید حکمرانی و مدیریت تنگه هرمز با مشارکت عمان، و ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای گسترده‌تر و فراگیرتر که ایران نیز در آن جایگاه داشته باشد و احتمال ازسرگیری جنگ را کاهش دهد.
تعارض بنیادین در مواضع دو طرف این است که ترامپ به دنبال یک پیروزی سیاسی در کوتاه‌مدت است، در حالی که تهران خواهان دستاوردهای راهبردی پایدار و تضمین‌هایی برای جلوگیری از وقوع جنگی دیگر است.
یک توافق موقت ممکن است بحران فوری را تا حدودی مدیریت کند، اما تأثیر چندانی بر حل‌وفصل این شکاف بنیادین نخواهد داشت.
سینا توسی
سناتور برنی سندرز در روزهای پایانی رقابت‌های میان‌دوره‌ای، در گفت‌وگو با سی‌ان‌ان به دفاع از عبدول السید، نامزد دموکرات میشیگان، برخاست؛ نامزدی که به‌خاطر مواضعش درباره غزه هدف اتهام نفرت‌پراکنی و یهودستیزی قرار گرفته است.
سندرز گفت نفرتی که در میشیگان پخش می‌شود از السید نمی‌آید و حرف زدن از سیاست‌های دولت نتانیاهو یهودستیزی نیست:
«نتانیاهوی راست‌گرای افراطی در اسرائیل علیه مردم غزه مرتکب نسل‌کشی شده است، دولتی که ۷۵ هزار مرد، زن و کودک را کشته و دو برابر آن را زخمی کرده است. من خودم یهودی هستم و خانواده پدرم را هیتلر نابود کرد.»
او گفت پول مالیات‌دهندگان آمریکایی نباید به یک دولت افراطی در اسرائیل برسد و باید در داخل آمریکا برای مقابله با بی‌خانمانی، آموزش و بهداشت و درمان خرج شود.
سندرز درباره تبلیغات گروه‌های بیرونی علیه السید هم نظام تأمین مالی انتخابات آمریکا را فاسد خواند؛ نظامی که در آن هر سوپرپکی می‌تواند هرچه خواست بگوید، بی‌آنکه نامزد از آن خبر داشته باشد.
حرف پایانی او خطاب به دموکرات‌ها روشن بود: هر اختلافی با السید دارید برای خودتان نگه دارید، چون مسئله بنیادین این انتخابات، در میشیگان و همه ایالت‌ها، پایان دادن به کنترل جمهوری‌خواهان بر مجلس نمایندگان و سناست و پاسخ‌گو کردن رئیس‌جمهوری است که هر روز غیرمنطقی‌تر و خطرناک‌تر می‌شود.
### ناکارآمدترین جنگ تاریخ: ارزیابی سارا پین از فاجعه ترامپ در جنگ با ایران
دکتر سارا پین، مورخ برجسته جنگ‌ها و راهبردهای قدرت‌های بزرگ، ارزیابی صریح و بی‌پرده‌ای از جنگ ایران ارائه می‌دهد. او این جنگ را یکی از ناکارآمدترین جنگ‌ها در تاریخ بشر می‌نامد. تصمیم برای آغاز این جنگ، اصول اولیه ارزیابی راهبردی را نادیده گرفت، حداکثر هزینه‌ها را متوجه خود ایالات متحده کرد و خساراتی ماندگار به قدرت آمریکا و ائتلاف‌های آن وارد ساخت. این ارزیابی حاصل نگاه به گذشته نیست؛ بلکه نتیجه‌ای قابل پیش‌بینی از برخورد غرور و خودبزرگ‌بینی با واقعیت است.
### ارزیابی اصلی
➡️ «جنگ ایران احتمالاً یکی از ناکارآمدترین جنگ‌ها در تاریخ بشر است.»
➡️ در یک جنگ کارآمد، هزینه‌ها بر دشمن تحمیل می‌شود و تلاش می‌شود هزینه‌های طرف خودی به حداقل برسد.
➡️ این جنگ دقیقاً نتیجه‌ای معکوس به بار آورد.
### فاجعه هزینه‌ها
➡️ این جنگ اقتصاد ایالات متحده را به‌شدت تخریب کرد.
➡️ نظام ائتلافی آمریکا را از هم پاشید.
➡️ ایران آسیب دیده است، اما خسارات جانبی این جنگ، اقتصاد جهان را نیز به ورطه بحران کشانده است.
➡️ این وضعیت ایالات متحده را از جایگاه یک شریک به عاملی مزاحم و برای بسیاری از کشورها به یک دشمن اصلی تبدیل می‌کند؛ زیرا واشنگتن اقتصاد آنها را در معرض تهدید قرار داده است.
➡️ «این سطح از بی‌کفایتی واقعاً حیرت‌انگیز است.»
### نقطه کور راهبردی
➡️ هر ارزیابی جدی و واقع‌بینانه‌ای باید نقاط قوت دشمن، نقاط ضعف خود و همچنین تمامی بازیگرانی را که ممکن است وارد منازعه شوند، بررسی کند.
➡️ اما چنین ارزیابی‌ای اساساً وجود نداشت.
➡️ نخستین اقدامی که ایران انجام می‌داد، بستن تنگه هرمز بود. تنگه‌های باریک دریایی در زمان جنگ مسدود می‌شوند. اوکراین پیش‌تر همین مسئله را در دریای سیاه نشان داده بود.
➡️ توپخانه ساحلی، مین‌های دریایی و ابزارهای دیگر می‌توانند تردد دریایی را متوقف کنند. این موضوع هیچ پیچیدگی یا ابهام خاصی ندارد.
➡️ پایگاه بزرگ دریایی آمریکا در بحرین عملاً غیرقابل دسترس می‌شود. گزینه جایگزین، جزیره دیه‌گو گارسیا است؛ پایگاهی که در فاصله ۲۵۰۰ مایلی، در منطقه‌ای دورافتاده و به‌اصطلاح در وسط ناکجاآباد قرار دارد.
➡️ «چنین وضعیتی به یک فاجعه تمام‌عیار تبدیل می‌شد.»
### خودبزرگ‌بینی‌ای که زمینه‌ساز این وضعیت شد
➡️ افرادی که تصمیم‌های اصلی را اتخاذ می‌کنند، از نظر تاریخی و تخصصی صلاحیت لازم برای انجام این وظیفه را ندارند. همین مسئله آنها را به‌شدت خطرناک می‌کند.
➡️ خودبزرگ‌بینی نوع اول (Type A Hubris): این تصور که تمام تصمیم‌ها و تحولات مهم، صرفاً در داخل ایالات متحده رقم می‌خورند.
➡️ خودبزرگ‌بینی نوع دوم (Type B Hubris): این تصور که توانایی و موفقیت در یک حوزه، به معنای برخورداری از توانایی و تخصص در همه حوزه‌هاست.
➡️ این وضعیت شبیه بازی تنیس در نیمی از زمین است؛ یعنی شما فقط سمت خودتان را زیر نظر دارید و هرگز حریف و شیوه بازی او را مطالعه نمی‌کنید.
➡️ ایرانی‌ها شناخت بسیار عمیق‌تری از آمریکایی‌ها دارند تا آمریکایی‌ها از ایرانی‌ها.
### هدفی که اساساً قابلیت تحقق نداشت
➡️ تلاش برای «حل‌وفصل مسئله ایران» با کشوری دارای ۹۰ میلیون جمعیت، از همان ابتدا واقع‌بینانه نبود.
➡️ آلمان نازی حدود ۸۰ میلیون نفر جمعیت داشت و حتی پس از پایان جنگ جهانی دوم، برای حفظ کنترل بر این کشور به نیروی اشغالگری در حدود یک‌ونیم میلیون نفر نیاز بود؛ آن هم بدون احتساب نیروهای دیگر.
➡️ چنین هدفی دست‌نیافتنی بود. پیگیری هدفی غیرقابل تحقق، به‌طور اجتناب‌ناپذیر موجب فرسایش بیش از حد توان و منابع و در نهایت رقم خوردن پایانی نامطلوب می‌شود.
➡️ درسی که جهان از این جنگ می‌گیرد، بسیار ساده است: به سلاح هسته‌ای دست پیدا کنید. این جنگ در عمل انگیزه گسترش سلاح‌های هسته‌ای را افزایش داد.
➡️ این یک خطای سرنوشت‌ساز بود. فرصت‌ها و گزینه‌هایی که پیش از این جنگ وجود داشتند، اکنون از بین رفته‌اند و دیگر بازنخواهند گشت.
➡️ «ما دیگر هرگز شریک مورد اعتمادی نخواهیم بود. کار تمام شده است.»
### جمع‌بندی نهایی
جنگ ایران صرفاً به شکست منتهی نشد؛ بلکه هزینه‌های آمریکا را به حداکثر رساند، اعتماد متحدان به واشنگتن را از بین برد و به تمامی رقبای آمریکا دلیل روشن‌تری داد تا ایالات متحده را تهدیدی علیه رفاه و رونق اقتصادی خود تلقی کنند.
یک رویکرد مبتنی بر شایستگی و عقلانیت راهبردی می‌توانست این بحران را با هزینه‌ای قابل‌تحمل مهار کند. اما خودبزرگ‌بینی و غرور سیاسی، دقیقاً مسیر معکوس را برگزید.
این همان تصویری است که خسارت راهبردی جبران‌ناپذیر و بلندمدت به یک قدرت جهانی از خود بر جای می‌گذارد.
منبع: کانال یوتیوب The Diary Of A CEO (با تشکر از منبع اصلی)
نظامی کشیش
پیت هگست از طرحی رونمایی کرد که به نظامیان آمریکایی اجازه می‌دهد بدون ترک خدمت، با هزینه ارتش تحصیلات تکمیلی الهیات بخوانند و پس از آن به‌عنوان روحانی نظامی فعالیت کنند.
هگست می‌گوید قبل از این طرح، نظامیانی که می‌خواستند وارد این حوزه شوند، مجبور بودند لباس نظامی را کنار بگذارند، هزینه تحصیل در حوزه الهیات را شخصاً بپردازند و سپس برای بازگشت به ارتش تلاش کنند اما حالا نیازی به چنین انتخابی نیست.
بر اساس این طرح، نظامیان دارای مدرک کارشناسی می‌توانند بدون ترک خدمت، تحصیلات تکمیلی الهیات را ادامه دهند. هزینه دانشگاه را نیروی نظامی مربوطه پرداخت می‌کند و حقوق، مزایا و امتیازاتشان نیز حفظ می‌شود و پس از پایان تحصیلات، می‌توانند به‌عنوان روحانی نظامی به خدمت بازگردند.
دکتر عبدالرحمن محمد السید، شناخته‌شده به «عبدل السید»، در قلب رقابت‌های انتخاباتی سنا ایالات متحده قرار گرفته است؛ رقابتی که نتیجه آن می‌تواند پنجره‌ای به سوی تحولات سیاسی آینده آمریکا بگشاید. به باور بوایک لاتیا، استراتژیست جریان مترقی حزب دموکرات از ایالت میشیگان، پیروزی او «بزرگ‌تر از بزرگ» خواهد بود؛ پیروزی‌ای که نه‌تنها اکثریت جمهوری‌خواهان در مجلس سنا را متزلزل می‌کند، بلکه چشم‌انداز حزب دموکرات را برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ به سود جریان مترقی و در برابر جریان میانه‌روی سنتی دگرگون می‌سازد.
عبدل السید در واقع نقطه تلاقی ابعاد گوناگون سیاسی، مذهبی، قومی و اقتصادی انتخابات ۲۰۲۶ آمریکاست. شاید تنها موضوعی که هر دو جناح اصلی حزب دموکرات تقریباً بر سر آن هم‌داستان‌اند همین باشد: اینکه دکتر السید برنده شود یا ببازد — و با چه اختلافی — مؤلفه‌های بحث ایدئولوژیک و سیاسی را برای یکی از بازترین رقابت‌های ریاست‌جمهوری حزب در حافظه اخیر تعیین خواهد کرد.
السید در برابر آنچه «گروگان‌گیری آمریکا توسط اسرائیل» می‌داند و نیز در برابر سوداگری حریصانه میلیاردرها و حاکمیت دلار پالتیک دلار، ایستادگی‌ای سازش‌ناپذیر دارد. از همین زاویه است که آماج حملات ترامپ و راست افراطی قرار گرفته است.
او همچنین طنزی تیز و نغز دارد؛ هنگامی که ترامپ او را با تمسخر «عبدالرمضان» خواند، السید بی‌درنگ پاسخ داد: «با کارنامه اقتصادی ترامپ، زیاد طول نمی‌کشد که همه را «رمضان» صدا بزنید؛ چون با این گرانی، آمریکایی‌ها هم به‌زودی ناچار می‌شوند روزه بگیرند، وعده‌های غذایی‌شان را کم کنند و برای افطار هم در صف کوپن بایستند! آن وقت است که می‌فهمید من فقط پیش‌قراول بودم.»
برخی تحلیل‌گران معتقدند که سقوط همزمان سهام هوش مصنوعی و طلای جهانی، علامت ورود به آبشار مارجین کال و فرار به نقدینگی است.
صعود ارزش غول‌های فناوری روی کوهی از اهرم و وام‌های مارجین سوار بود. حالا با ریزش سنگین سهام گوگل، آمازون و انویدیا و… زنگ خطر برای جبران کسری وثیقه‌ها به صدا درآمده و دومینوی تسویه اجباری آغاز شده است.
در قاعده مارجین کال، دارایی لزوما بر پایه ارزش ذاتی فروخته نمی‌شود؛بلکه هر چیزی که خریدار داشته باشد و نقد شود، فروخته می‌شود.
سقوط بیش از صد دلاری طلا در روزی که نفت همچنان در قیمت‌های بالا تثبیت شده، به دلیل قربانی کردن دارایی‌های امن صندوق‌ها برای بقاء و تسویه فوری بدهی‌ها است.
این خروج سراسری از دارایی‌ها برای داشتن نقدینگی، امضای سنتی برای آغاز بحران‌های بزرگ اعتباری است. البته این بار ممکن است جنس بحران، ترکیبی و چندوجهی باشد.
🟡🟡🟡🟡
جو کنت، می‌گوید عملیات نظامی کوتاه و سه چهار روزه علیه ایران اصلا وجود ندارد. اگر آمریکا به ایران حمله کند، ایران قطعا جواب می‌دهد. اما واشنگتن همیشه یک واقعیت ساده را نادیده گرفته است: دشمن هم در جنگ نقش دارد و بیکار نمی‌نشیند، واکنش نشان می‌دهد و روی نتیجه اثر می‌گذارد.
او می‌گوید هیچ راه نظامی‌ای وجود ندارد که ایران را مجبور کند شروط آمریکا برای توافق را بپذیرد. دولت آمریکا هم این را می‌داند، چون هشت ماه است که نتوانسته آشفتگی و بی‌نظمی‌ای را که خودش به وجود آورده جمع و جور کند. پس وقتی حمله نظامی نتیجه‌ای ندارد، حمله‌های بیشتر اصلا برای چیست.
به گفته او، اگر آمریکا این بار رهبران بیشتری از ایران یا زیرساخت‌های انرژی ایران را هدف بگیرد، ایران هم در عوض زیرساخت‌های انرژی کشورهای خلیج فارس و نیروهای آمریکایی حاضر در منطقه را هدف می‌گیرد. در نتیجه سربازان آمریکایی بیشتری بیهوده کشته می‌شوند و قیمت انرژی باز هم به شدت بالا می‌رود.
او ادامه می‌دهد که متحدان و گروه‌های نیابتی ایران، مثل حوثی‌های یمن، شبه‌نظامیان عراق و شاید بعضی گروه‌ها در بحرین، به زیرساخت‌های انرژی عربستان حمله می‌کنند، تنگه باب‌المندب و کانال سوئز را ناامن می‌کنند و شاید حتی به دولت‌های کویت و بحرین هم حمله کنند. آمریکا همین حالا هم نمی‌تواند جلوی حوثی‌ها را بگیرد و به عربستان کمک کند، و اگر خودش مستقیم وارد جنگ با ایران شود، از کمک کردن به همین متحدان ضعیف‌شده هم ناتوان‌تر می‌شود.
نتیجه‌گیری او این است که حمله‌های بیشتر هیچ تغییری در وضعیت نمی‌دهد. پس بهتر است ترامپ همین حالا، قبل از انتخابات سه‌شنبه، عقب بکشد و اعلام پیروزی کند. این کار هم به نفع فضای انتخاباتی اوست و هم راه را برای شروع دوباره مذاکره با ایران باز می‌کند، این بار با شرایط و چارچوبی تازه.
او در پایان می‌گوید ترامپ می‌تواند همین حالا از این مسیر خارج شود و خودش را از دام بزرگ‌تر شدن جنگ نجات دهد، قبل از اینکه آشفتگی و ابهام جنگ تمام چهار سال ریاست‌جمهوری‌اش را تحت تأثیر قرار دهد.
🌐 الگوی جدید استقرار نیروهای آمریکایی چیست؟
▪️ مرکز مطالعات امنیت‌ملی رژیم صهیونیستی:
پنتاگون در حال بررسی این موضوع است که آیا برخی از تأسیسات نظامی آسیب‌دیده آمریکا در منطقه بدون تعمیر باقی بمانند یا خیر. این بررسی همزمان با بازنگری گسترده‌تر در الگوی استقرار نیروها و ساختار پایگاه‌های نظامی آمریکا در خاورمیانه انجام می‌شود.
▫️ در همین چارچوب دریاسالار داریل کادل، رئیس عملیات نیروی دریایی آمریکا با اشاره به خسارات قابل‌توجه واردشده به پایگاه دریایی این کشور در بحرین، که مقر ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا محسوب می‌شود، اعلام کرد که انتظار نمی‌رود کارکنان نیروی دریایی «به این زودی‌ها» به این تأسیسات بازگردند.
▫️ این تحولات لزوماً به معنای عقب‌نشینی آمریکا از خاورمیانه نیست، بلکه می‌تواند از شکل‌گیری الگویی متفاوت برای حضور نظامی این کشور در منطقه حکایت داشته باشد. در این الگو، شمار پایگاه‌های بزرگ و دائمی و استقرار نیروهای گسترده در آنها کاهش می‌یابد و در مقابل پراکندگی نیروها، تحرک‌پذیری نظامی، اتکا به توان دریایی و هوایی و قابلیت اعزام سریع نیروهای گسترده در مواقع ضروری افزایش می‌یابد.
▫️ بااین‌حال این الگوی جدید لزوماً به کاهش هزینه‌های نظامی آمریکا منجر نخواهد شد؛ زیرا حفظ توانایی اعزام سریع نیروها، حفاظت از شرکای منطقه‌ای و اجرای عملیات نظامی طولانی‌مدت، همچنان به سرمایه‌گذاری قابل‌توجه در منابع و ظرفیت‌های نظامی نیاز خواهد داشت.
▫️ اظهارات اخیر تام باراک، فرستاده ویژه ترامپ در منطقه مبنی بر اینکه واشنگتن قصد ترک خاورمیانه را ندارد، اما نمی‌تواند برای همیشه تنها ضامن امنیت منطقه باشد، بازتاب‌دهنده همین رویکرد و نشان‌دهنده تلاش آمریکا برای بازتعریف نقش و مسئولیت‌های امنیتی خود در خاورمیانه است.
📰 حزب دموکرات برای بازتعریف پیام سیاسی خود به سندرز نیاز دارد
▪️نشریه آتلانتیک گزارش داد، برنی سندرز در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، بیش از گذشته به چهره‌ای اثرگذار در حزب دموکرات تبدیل شده است. او امسال از بیش از ۸۰ نامزد حمایت کرده که حدود ۷۵ درصدشان در انتخابات مقدماتی پیروز شده‌اند.
▪️برخلاف گذشته، دموکرات‌ها اکنون از او نه‌فقط برای جلب آرای جوانان، بلکه برای رقابت در ایالت‌ها و حوزه‌های متمایل به جمهوری‌خواهان نیز کمک می‌خواهند.
▪️افزایش نفوذ سندرز، نتیجه گسترش شعارهای اقتصادی او در فضای سیاسی آمریکا است. شعارهایی از مقابله با شرکت‌های بزرگ و نابرابری ثروت تا طرح «مدیکر برای همه»؛ که اکنون طبق یک نظرسنجی از حمایت دوسوم رأی‌دهندگان برخوردار است. برخی نامزدهای مورد حمایت او حتی در کنار میانه‌روهای دموکرات قرار گرفته‌اند؛ نشانه‌ای از فراتر رفتن پیام پوپولیستی سندرز از مرزبندی‌های سنتی حزب.
▪️سندرز در عین حمایت از نامزدهای دموکرات، خواهان تغییر مسیر حزب و فاصله گرفتن از نفوذ شرکت‌ها و حامیان مالی بزرگ است. در صورت پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات سنا، او ممکن است ریاست کمیته بهداشت، آموزش، کار و بازنشستگی را بر عهده بگیرد.
▪️با نزدیک شدن به رقابت‌های ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نیز حمایت او می‌تواند به یکی از امتیازهای مهم نامزدها تبدیل شود؛ هرچند نقش اصلی‌اش احتمالاً نه بازگشت به رقابت انتخاباتی، بلکه اثرگذاری بر نسل بعدی رهبران حزب خواهد بود.
▪️حزبی که سال‌ها سندرز را در حاشیه نگه می‌داشت، اکنون برای پیروزی در انتخابات و بازتعریف پیام سیاسی خود بیش از گذشته به شعارها و رویکرد او نزدیک شده است.