🟡🟡🟡🟡 یرواند آبراهامیان: مسئولیت اصلی جنگ فعلی بیرون از ایران است 🟡🟡🟡🟡 آبراهامیان در گفت‌وگو با عباس امانت در برنامه آزاد می‌گوید شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» را نباید سیاست واقعی ایران دانست. به گفته او، همان حکومتی که آمریکا را شیطان بزرگ می‌خواند، هر وقت به نفعش بوده حاضر شده با همان شیطان مذاکره و معامله کند، از ایران‌کنترا و افغانستان و عراق تا نابودی داعش در موصل و مذاکرات توافق اوباما. او می‌گوید پشت درهای بسته، این آمریکایی‌ها بودند که همیشه سرسختی کردند، به جز اوباما. آبراهامیان می‌گوید ایران، حتی به اصطلاح تندروهایش، حاضر بوده به توافق برسد به شرط آنکه حق غنی‌سازی ایران پذیرفته شود، پس مسئولیت اصلی جنگ فعلی را بیرون از ایران می‌بیند و ایران بیشتر طرفی است که دارد ضربه می‌خورد. به گفته او، امتیازهایی هم که ایران این سال‌ها به دست آورده بیشتر محصول بی‌کفایتی آمریکا بوده است تا برنامه‌ریزی تهران. ایران نبود که صدام را انداخت و ایران نبود که طالبان را از بین برد، دولت بوش بود. او میگوید: بحران خلیج فارس ایران را قدرتی بزرگ جلوه داده، اما وضعیت نظامی واقعا خطرناک است، چون هیچ چیز خطرناک‌تر از قدرتی رو به افول و تا دندان مسلح نیست. 🟡چنین قدرتی همیشه ممکن است از سر ناچاری به خشونت نظامی گسترده دست بزند و تصمیم‌گیران تهران هم این را خوب می‌دانند. او یادآوری می‌کند که ایران زمانی به دولت بوش پیشنهاد معامله بزرگ برای حل تقریبا همه مسائل را داد و واشنگتن آن را رد کرد و نتیجه می‌گیرد که تصمیم‌های مرگبار در واشنگتن گرفته شد، نه در تهران و نه در پیونگ‌یانگ.

در سال ۲۰۰۷، در دوران ریاست‌جمهوری جورج بوش چه اتفاقی افتاد دموکرات‌ها در انتخابات ۲۰۰۶ اکثریت مجلس نمایندگان و سنا را به دست آوردند. آن‌ها قانونی تصویب کردند که برای خروج نیروهای آمریکایی از عراق جدول زمانی تعیین می‌کرد. جورج بوش در اول مه ۲۰۰۷ آن قانون را وتو کرد، دموکرات‌ها تلاش کردند وتو را بشکنند، اما موفق نشدند. مجلس نمایندگان با ۲۲۲ رأی موافق در برابر ۲۰۳ رأی نتوانست به دوسوم لازم برسد. نکته جالب: با وجود اینکه دموکرات‌ها اکثریت کنگره را داشتند، نتوانستند رئیس‌جمهور را مجبور به پذیرش قانون موردنظرشان کنند. بنابراین اتفاقی که ترامپ درباره‌اش صحبت می‌کند، در تاریخ آمریکا سابقه واقعی دارد.

کریس هج ممکن است دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان و سنا را به دست گرفته باشند و دونالد ترامپ و حزب جمهوری‌خواه را به شکلی تحقیرآمیز شکست داده باشند، اما نبرد واقعی تازه آغاز شده است. این نبرد صرفاً مبارزه‌ای برای پاسخگو کردن حکومت فاسد ترامپ نیست؛ اقدامی که تنها در صورتی امکان‌پذیر خواهد بود که دموکرات‌ها بر بی‌میلی خود برای آغاز روند استیضاح رئیس‌جمهور غلبه کنند. بلکه این مبارزه، نبردی برای کنار زدن ساختار سلسله‌مراتبی حزب دموکرات است که در بند منافع شرکت‌های بزرگ قرار دارد؛ ساختاری که چهره‌هایی همچون چاک شومر و حکیم جفریز را نیز در بر می‌گیرد. حزب دموکرات از زمان ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، که توافق‌نامه تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) را به ارمغان آورد ــ بزرگ‌ترین خیانت به طبقه کارگر از زمان تصویب قانون تفت-هارتلی در سال ۱۹۴۷ ــ و برنامه‌های رفاهی دوران نیودیل (New Deal)، از جمله برنامه کمک به خانواده‌های دارای فرزند تحت تکفل را تضعیف و از محتوا تهی کرد، به نسخه‌ای آراسته‌تر از حاکمیت شرکت‌های بزرگ و الیگارشی تبدیل شده است؛ حزبی که به شکلی مطلق در برابر ماشین جنگی، لابی اسرائیل و تأمین‌کنندگان مالی آن‌ها در میان طبقه میلیاردرها سر فرود می‌آورد. کشور از هم گسیخته است. فساد در هر دو حزب ریشه دوانده و به پدیده‌ای فراگیر تبدیل شده است. نهادهای فدرال از درون تهی شده و تخریب شده‌اند. دستگاه قضایی، از جمله دیوان عالی، به دست ایدئولوگ‌های راست‌گرا سپرده شده است. طبقه کارگر زیر بار بدهی‌های طاقت‌فرسا و دستمزدهای نامناسب درهم شکسته است. هنجارها و تضمین‌های قانون اساسی از میان برداشته شده‌اند. میلیاردرها، از جمله ترامپ، مالیات بر درآمد ناچیزی می‌پردازند یا اساساً از پرداخت آن معاف‌اند. رأی سال ۲۰۱۰ دیوان عالی در پرونده «سیتیزنز یونایتد» (Citizens United)، که به شرکت‌های بزرگ اجازه می‌دهد منابع مالی خود را در اختیار نامزدهای منتخب و مورد حمایتشان قرار دهند، نظامی مبتنی بر رشوه‌خواری قانونی‌شده را تداوم بخشیده است. ممکن است افکار عمومی خواستار افزایش حداقل دستمزد، اجرای طرح پوشش درمانی همگانی برای همه شهروندان (Medicare for All)، نظارت و مقررات‌گذاری بر بانک‌های بزرگ و شرکت‌های سرمایه‌گذاری خصوصی، توقف ارسال تسلیحات به اسرائیل و اصلاح نظام تأمین مالی کارزارهای انتخاباتی باشد؛ اما هیچ‌یک از رهبران حزب دموکرات به این مطالبات گوش نمی‌دهند و برایشان اهمیتی قائل نیستند. آن‌ها در خدمت اربابان مالی خود هستند. آیا قرار است سرمایه‌داری بی‌رحمانه‌ای که با نام تطهیرشده «نئولیبرالیسم» به ما فروخته شده است، همچنان به فقیرتر کردن مردم و انتقال ثروت به سوی طبقه یک‌درصدی ثروتمندان ادامه دهد؟ آیا شرکت‌ها تحت نظارت و کنترل قانونی قرار خواهند گرفت؟ آیا مجرمان اقتصادی و مدیران فاسد شرکت‌ها محاکمه خواهند شد؟ آیا دموکراسی ما احیا خواهد شد؟ یا قرار است صحنه grotesque و زننده یک تریلیونر، یعنی ایلان ماسک، که نهادهای فدرال را از درون تهی می‌کند و صدها میلیون دلار در انتخابات هزینه می‌کند تا نتیجه آن را تحت کنترل خود درآورد، به امری عادی و پذیرفته‌شده تبدیل شود؟ آن شمار اندک از سیاستمدارانی که می‌کوشند با فساد و ویرانی تحمیل‌شده بر طبقه کارگر آمریکا در نتیجه صنعتی‌زدایی و مقررات‌زدایی مقابله کنند ــ از جمله برنی سندرز ــ شاهد آن هستند که کارزارهای انتخاباتی‌شان از سوی رهبری حزب دموکرات، از جمله باراک اوباما، با کارشکنی و تخریب مواجه می‌شود. ما باید مطالبه کنیم که نامزدهای ترقی‌خواه، از جمله عبدالسید، سناتور منتخب ایالت میشیگان، و تروی جکسون از ایالت مین، ائتلاف‌هایی برای برکناری رهبران کنونی حزب دموکرات تشکیل دهند، حداقل دستمزد را افزایش دهند، نظام خدمات درمانی همگانی را به اجرا بگذارند، جرائم و تخلفات شرکت‌های بزرگ را تحت پیگرد قضایی قرار دهند و ترامپ را استیضاح کنند. مسئولیت این کار بر عهده ما خواهد بود. ساختار سلسله‌مراتبی حزب دموکرات، نتایج این انتخابات را نه به‌عنوان رد و محکومیت ترامپ، بلکه به‌منزله تأییدی بر موضع سست، بی‌اثر و ناتوان حزبی تلقی خواهد کرد که نه از اصول و آرمان‌های مشخصی دفاع می‌کند و نه برای تحقق آن‌ها مبارزه چندانی انجام می‌دهد. این امر خیانت دیگری از سوی دموکرات‌ها به رأی‌دهندگان خواهد بود؛ خیانتی که چشم‌انداز واقعی روی کار آمدن یک فاشیست دیگر را زنده نگه می‌دارد؛ فردی که دو سال دیگر، سازمان‌یافته‌تر و باهوش‌تر از ترامپ، کاخ سفید را تصاحب کند. البته این مبارزه صرفاً به کنار زدن رهبری فاسد حزب دموکرات محدود نخواهد شد، بلکه مستلزم مقابله با اهداکنندگان کلان کمک‌های مالی، لابی‌گران و شرکت‌هایی نیز هست که منابع مالی حزب دموکرات را تأمین می‌کنند و آن را تحت کنترل خود دارند.

🇺🇸 آنا کاسپاریان از شکست سنگین جمهوری‌خواهان ابراز خوشحالی می‌کند، اما هشدار تندی به دموکرات‌هایی می‌دهد که به‌تازگی پیروز شده‌اند. در پی نتایج شگفت‌انگیز انتخابات میان‌دوره‌ای، آنا در گفت‌وگویی پرحرارت با من شرکت کرد و درباره جنگ ایران، نفوذ اسرائیل در واشنگتن و آنچه او شورش سیاسی علیه ساختار حاکم بر سیاست خارجی آمریکا می‌داند، صحبت کرد. او در بیان دیدگاه‌هایش هیچ ملاحظه‌ای به خرج نداد: «دیگر از این سیاستمداران و چهره‌های رسانه‌ای رقت‌انگیزی که اسرائیل را در اولویت قرار می‌دهند، به ستوه آمده‌ام. دوران شما به پایان رسیده است. کارتان تمام است.» از نگاه آنا، شکست جمهوری‌خواهان بسیار فراتر از یک پیروزی برای دموکرات‌هاست. او معتقد است رأی‌دهندگان پیامی روشن به واشنگتن فرستاده‌اند: دست از کشاندن آمریکا به جنگ‌های خارجی بردارید؛ منافع اسرائیل را بر منافع آمریکا مقدم ندانید و به مشکلات اقتصادی‌ای رسیدگی کنید که زندگی خانواده‌های عادی را تحت فشار قرار داده‌اند. اما شادی او از این پیروزی با هشداری جدی همراه بود: «اگر به وعده‌هایتان عمل نکنید، شما هم مجازات خواهید شد؛ مجازاتی به همان اندازه شدید، اگر نه شدیدتر.» او همچنین در برابر انتقاد ناگهانی جی‌دی ونس از جنگ ایران، مطلقاً هیچ انعطافی نشان نداد. ونس اکنون به پیامدهای سیاسی این جنگ اذعان می‌کند، اما آنا او را متهم کرد که در زمانی که حمایت از جنگ اهمیت داشت، از آن دفاع می‌کرد. او در مقابل، به کارنامه جو کنت، رئیس پیشین مرکز ملی مبارزه با تروریسم، اشاره کرد که در اعتراض به این جنگ استعفا داد. آنا درباره ونس گفت: «او چشم به انتخابات ۲۰۲۸ دوخته است و وحشت‌زده شده است.» پیام او کاملاً روشن بود: سیاستمدارانی که از این جنگ حمایت کرده‌اند، اکنون که رأی‌دهندگان نظر خود را اعلام کرده‌اند، نمی‌توانند به‌سادگی مواضع خود را تغییر دهند و ناگهان خود را مخالف جنگ معرفی کنند. او هشدار داد که با وجود نتایج انتخابات، تا زمانی که آمریکایی‌ها به مطالبه پاسخگویی از رهبران خود ادامه ندهند، هیچ چیز به‌طور اساسی تغییر نخواهد کرد.

زهران ممدانی: «آنچه شب گذشته به ما نشان داد، این است که مردم آمریکا از اینکه سیاستمدارانی که با پول ثروتمندترین افراد کشور خریداری شده‌اند، مدام به آن‌ها می‌گویند خواسته‌هایشان واقع‌بینانه نیست، خسته شده‌اند. این کشور نسل جدیدی از رهبران را انتخاب کرده است؛ نسلی که مأموریت و پشتوانه‌ای روشن از سوی مردم دارد: کاهش هزینه‌های زندگی، ساختن به‌جای بمباران کردن و هرگز خیانت نکردن به زحمتکشان و قشر کارگری‌ای که قدرت را به آن‌ها سپرده‌اند. من بارها می‌شنوم که می‌گویند سیاست‌هایی که ما در نیویورک دنبال می‌کنیم، خارج از محدوده این شهر امکان‌پذیر نیست. اما آنچه شب گذشته به ما نشان داد، این است که مردم زحمتکش اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهند؛ چه در آستین، چه در اَن‌آربر و چه در آستوریا. اکنون زمان آن فرا رسیده است که در عرصه سیاست، همین مردم را در اولویت قرار دهیم.»

🟥 شکست ترامپ و لابی اسرائیل در یک شب؛ از شورش یکپارچه آمریکا علیه ترامپ تا ۶۰ روز خطرناک برای ایران ۴ نکته درباره نتایج انتخابات کنگره 1️⃣ پیروزی عبدال السید در میشیگان و تبدیل شدن او به اولین سناتور مسلمان تاریخ آمریکا، شکست بزرگی برای AIPC لابی طرفدار اسراییل بود که تمام قد پشت مایک راجرز رقیب جمهوری خواه السید ایستاد و حتی حمایت جناح طرفدار اسراییل در حزب دموکرات و انتقاد تند او از کمکهای نظامی آمریکا به اسراییل هم نتوانست مانع پیروزی او شود! 2️⃣ نتایج دموکراتها در ایالاتهای قرمز ( جمهوری خواه) باور نکردنی بود. کانزاس بعد از ۹۴ سال، تگزاس و مین بعد از ۳۸ سال و ‌کارولینای جنوبی بعد از ۲۸ سال دوباره یک نامزد دموکرات را انتخاب کردند. 3️⃣ آیا دموکراتها می توانند ترامپ را به طور کامل فلج کنند؟ پاسخ منفی است. 🟩 متوقف کردن قوانین جدید ترامپ: بله 🟩 مسدود کردن انتصاب‌های مهم: بله 🟥شکستن وتوی ترامپ: با این تعداد کرسی، نه 🟥 برکنار کردن ترامپ: بدون ۶۷ رای مثبت در سنا، خیر 4️⃣ تاثیر این نتایج بر جنگ با ایران چیست؟ تاثیرش می تونه خیلی مهم باشه ولی با یک خطر خیلی بزرگ 🟩 محدود شدن بودجه جنگ توسط دموکراتها 🟩 سخت‌تر شدن گسترش جنگ با ایران از سوی ترامپ توسط کنگره 🟩 افزایش فشارها برای پایان جنگ توسط کنگره 🟩 نظارت شدیدتر بر پنتاگون 🟩 افزایش قدرت چانه زنی ایران به خصوص با استفاده از لابی هایی مثل نایاک 🟥 اما خطر بزرگ؛ تا روز ۳ ژانویه جمهوری‌خواهان همچنان کنترل کنگره رو دارن و ممکنه ترامپ که حالا نه محبوبیتی داره و نه چیزی برای از دست دادن و نه دور بعدی ریاست جمهوری، پیش از آغاز به کار کنگره جدید، جنگ رو تشدید کنه.

«دانیل درزنر» و «الیزابت ساندرز» می‌نویسند: «ترامپی که در تنگنا قرار گرفته و هیچ مسیر سازنده و روشنی در سیاست خارجی برای هدایت انرژی و اقدامات خود در اختیار ندارد، ممکن است در دوران پایانی ریاست‌جمهوری‌اش، زمانی که عملاً قدرت سیاسی خود را از دست داده است (دوران موسوم به لِیم‌داک)، به اقدامات تهاجمی در عرصه بین‌المللی روی آورد.» به نوشته این دو تحلیلگر، ایران و کوبا دو نقطه‌ای هستند که ترامپ می‌تواند با استفاده از اختیارات اجرایی ریاست‌جمهوری، بیشترین آسیب را به آن‌ها وارد کند. آن‌ها در ادامه می‌نویسند: «وقتی دیگر انتخاباتی در افق پیش روی رئیس‌جمهور قرار ندارد، تنها عاملی که اقدامات او در عرصه سیاست خارجی را محدود می‌کند، تصوری است که خودش از میراث و جایگاه تاریخی‌اش بر جای خواهد گذاشت

وقتی به سخنان جیمز تالاریکو گوش می‌دهید، متوجه می‌شوید که نتایج انتخابات شب گذشته صرفاً رد سیاست‌های ترامپ و جنگ اسرائیل علیه ایران نبود؛ بلکه نشان‌دهنده مخالفت با حزب دموکراتی نیز بود که افرادی مانند بایدن، بلینکن و سالیوان رهبری آن را بر عهده داشتند: «من هرگز از آیپک پولی دریافت نکرده‌ام و در این کارزار انتخاباتی نیز از آیپک پولی دریافت نخواهم کرد. دیدن آنچه در غزه در حال وقوع است، به‌عنوان یک معلم، یک مسیحی و یک انسان، حالم را به‌شدت به هم می‌زند.» این پیام اوست؛ و او در ایالت تگزاس پیروز شد!

هشدار رابرت پیپ: ترامپ پس از انتخابات میان‌دوره‌ای، جنگ ایران را تشدید خواهد کرد رابرت پیپ، استاد دانشگاه شیکاگو، می‌گوید نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای به معنای پایان خطر نیست؛ بلکه آغاز آن است. به‌محض بسته‌شدن حوزه‌های رأی‌گیری، تحقیر سیاسی بی‌سابقه‌ای متوجه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، شد و این تحقیر اکنون انگیزه‌های قدرتمندی برای تشدید جنگ ایران، پیش از انتقال قدرت، در اختیار او قرار می‌دهد. منطقه خطر از همین حالا آغاز می‌شود ➡️ پروفسور پیپ تأکید می‌کند که منطقه خطر واقعی از لحظه بسته‌شدن حوزه‌های رأی‌گیری آغاز شده است، نه از خود روز انتخابات. ➡️ ترامپ پیش از این نیز، هم‌زمان با طولانی‌شدن جنگ ایران و افزایش قدرت و گسترش کنترل ایران، در حال تحمل تحقیر سیاسی بود. ➡️ شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای، سطح دیگری از این تحقیر را به او تحمیل کرده و پیامدهای آن هم‌اکنون قابل مشاهده است. تله میراث سیاسی ➡️ پیپ توضیح می‌دهد که میراث سیاسی ترامپ اکنون به‌دلیل جنگ شکست‌خورده‌ای که خود آغاز کرده، به‌شدت آسیب دیده است. ➡️ رؤسای‌جمهور به‌شدت به جایگاه خود در تاریخ اهمیت می‌دهند و ترامپ نیز همواره جایگاه خود را با رؤسای‌جمهور پیشین مقایسه می‌کند. ➡️ پیپ وضعیت کنونی جایگاه تاریخی ترامپ را با عبارت «جیمی کارتر، آن هم با ضریب چندبرابر» توصیف می‌کند؛ یعنی قرارگرفتن در بدترین وضعیت ممکن. به گفته او، در چنین شرایطی، تشدید جنگ به یکی از معدود ابزارهای باقی‌مانده برای ترامپ تبدیل می‌شود تا بتواند به هر شکل ممکن، ادعای نوعی پیروزی کند. پنجره ۶۰ روزه ➡️ از هم‌اکنون تا سوم ژانویه، آخرین دوره‌ای است که ترامپ کنترل کامل جدول زمانی سیاسی را در اختیار دارد. ➡️ پس از آغاز به کار کنگره جدید، او ناچار خواهد بود در تعیین این جدول زمانی با دیگران سهیم شود؛ موضوعی که به اعتقاد پیپ، شرایط مساعدی برای ترامپ نخواهد داشت. ➡️ جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، پیشاپیش فاصله‌گرفتن از مواضع ترامپ را در عرصه عمومی آغاز کرده است؛ دیگران نیز به‌تدریج همین مسیر را دنبال خواهند کرد و این مسئله کنترل درون دولت را بیش از پیش متزلزل خواهد ساخت. چرا تشدید جنگ جذاب‌تر می‌شود؟ ➡️ ترامپ همچنان در این دو ماه تقریباً کنترل نامحدودی بر نیروهای نظامی آمریکا در اختیار دارد. ➡️ پیپ هشدار می‌دهد که خطرات ناشی از دوچندان‌کردن فشار و تشدید اقدامات نظامی علیه ایران، هر روز افزایش خواهد یافت؛ اقدامی که به‌سادگی می‌تواند ایران را نیز به تشدید متقابل تنش‌ها وادار کند. ➡️ هنگامی که از ترامپ پرسیده شد آیا جنگی که به شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای منجر شده، ارزش آغازکردن داشته است، او پاسخ داد که اگر فرصت دوباره‌ای داشت، باز هم همین کار را انجام می‌داد؛ زیرا در بلندمدت، این «تنها راه‌حل» است و نباید اجازه داد ایران به توانمندی هسته‌ای دست پیدا کند. ➡️ پیپ خاطرنشان می‌کند که این دقیقاً همان ترکیب منطق ناشی از لجاجت و تلاش برای حفظ میراث سیاسی است که ۶۰ روز آینده را به خطرناک‌ترین دوره انتقالی ریاست‌جمهوری ترامپ، پیش از واگذاری قدرت، تبدیل می‌کند. جمع‌بندی نهایی پروفسور رابرت پیپ موضع خود را به‌روشنی بیان می‌کند: انتخابات میان‌دوره‌ای به فصل جنگ ایران پایان نداد؛ بلکه شرایطی را ایجاد کرد که در آن، رئیس‌جمهوری آسیب‌دیده از شکست انتخاباتی، با برخورداری از تقریباً دو ماه اختیار نظامی گسترده، ممکن است برای بازنویسی میراث سیاسی خود به تشدید جنگ روی آورد. ایستگاه آب‌رسانی در مسیر یک ماراتن، خط پایان مسابقه نیست؛ بلکه استراحتگاهی در میانه مسیر است. خطرناک‌ترین بخش مسیر هنوز در پیش است. #تشدید_جنگ_ایران #خطر_دوره_انتقالی_ریاست_جمهوری #رابرت_پیپ #پیامدهای_انتخابات_میان_دوره‌ای #میراث_سیاسی_ترامپ #پنجره_۶۰_روزه #خطرات_تنگه_هرمز منبع: کانال یوتیوب Redacted

پس از انتخابات میان‌دوره‌ای: راهبرد چندوجهی اروپا برای تعامل با آمریکا جوزپه استپافورا، موسسه مطالعات امنیتی اتحادیه اروپا (EUISS) ۴ نوامبر۲۰۲۶ مقاله EUISS استدلال می کند که در دو سال باقیمانده از دوره ترامپ، سه عامل متفاوت بر سیاست خارجی آمریکا اثر خواهند گذاشت و اروپا باید برای هر یک راهبرد جداگانه ای داشته باشد: کنگره (که پس از پیروزی دموکراتها در انتخابات میاندورهای تحت کنترل آنهاست)، دولت ترامپ (که در سیاست داخلی محدود شده و به سمت سیاست خارجی روی میآورد) و افکار عمومی و فضای سیاسی آمریکا (که از هم اکنون درگیر انتخابات ۲۰۲۸ شده است). ۱. با کنگره: اروپا باید از فرصت‌های نظارتی دموکرات‌ها استفاده کند و ارتباط را با طیف گسترده‌تری از نمایندگان گسترش دهد. ۲. با دولت ترامپ: منعطف اما مقاوم باشد؛ در موضوعات مشترک همکاری کند و در فشارها عقب ننشیند. ۳. با فضای سیاسی آمریکا: فراتر از واشنگتن، با ایالت‌ها، کسب‌وکارها و طیف‌های حزبی تعامل کند و تصور آمریکایی‌ها از اروپا را بازسازی کند. نتیجه کلی: اروپا نباید منتظر بازگشت نظم پیشین باشد؛ باید واقع‌بینانه‌تر و مستقل‌تر عمل کند. موضوع ایران مقاله توضیح می دهد که موضوع ایران راهبرد مستقل اروپایی ندارد؛ ایران عمدتاً در بخش عدم‌قطعیت سیاست خارجی ترامپ مطرح می‌شود: · با محدود شدن ترامپ در سیاست داخلی، احتمال دارد سیاست خارجی به «کانال فرار» او تبدیل شود. · یکی از سناریوهای مهم، تشدید تنش یا جنگ با ایران است. · برای اروپا، ایران بیشتر منبع «خسارت جانبی» است تا هدف مستقیم؛ یعنی اروپا ممکن است درگیر پیامدهای امنیتی، سیاسی و فشارهای همراهی با آمریکا شود. توصیه‌هایی درباره ایران: · اروپا باید سناریوهای تشدید تنش با ایران را جدی بگیرد و آمادگی داشته باشد. · نباید خودکار در تشدید نظامی آمریکا علیه ایران همراه شود؛ باید منافع خودش را حفظ کند. · در عین حال، در جایی که منافع مشترک است، همکاری با آمریکا را حفظ کند تا زمان بخرد. · هماهنگی با شرکای همفکر مانند کانادا و ژاپن می‌تواند وزن موضع اروپا را بیشتر کند. · اروپا باید از تصور «بازگشت به رابطه فراآتلانتیکی گذشته» فاصله بگیرد و برای دوره‌ای با نقش کم‌رنگ‌تر آمریکا آماده شود. جمع‌بندی: مقاله ایران را به‌عنوان یکی از ریسک‌های اصلیِ سیاست خارجی غیرقابل‌پیش‌بینی ترامپ می‌بیند و به اروپا توصیه می‌کند بدون همراهی خودکار با تشدید نظامی، برای سناریوهای تنش آماده شود و همزمان دیپلماسی و هماهنگی با شرکا را حفظ کند. هرجا منافعش ایجاب می کرد همراهی کند. پیوند به مقاله: https://short.do/vO6P8K

«۵ اولویت سیاست خارجی دموکرات‌ها پس از انتخابات میان دوره‌ای» Foreign Policy ۳ نوامبر ۲۰۲۶ کار تیمی نویسندگان (staff writers) مجلهٔ Foreign Policy مقاله تحلیل می‌کند که با کنترل مجلس نمایندگان (و احتمالاً سنا) توسط دموکرات‌ها، آن‌ها از قدرت: نظارت، کمیته‌ها، استماع، احضار و به‌ویژه قدرت بودجه‌ برای محدود کردن سیاست‌های ترامپ استفاده خواهند کرد. سیاست خارجی در این انتخابات نقش غیرمعمولی داشته چون رأی‌دهندگان خشمگین از افزایش بیش از یک‌سومی قیمت بنزین (که بسیاری آن را به جنگ ایران و جنگ تجاری با کانادا نسبت می‌دهند) هستند. پنج اولویت اصلی: ۱. فساد (Corruption): تمرکز بر ادعاهای خودمعامله‌گری (self-dealing) خانواده و نزدیکان ترامپ. اهداف مشخص شامل پذیرش جت لوکس ۴۰۰ میلیون دلاری از قطر، پیوند سرمایه‌گذاری‌های ابوظبی در کسب‌وکار کریپتوی خانواده ترامپ با تأیید صادرات ۵۰۰ هزار تراشه پیشرفته به امارات (با نگرانی از انتقال به چین)، و استفاده از جرد کوشنر و استیو ویتکوف در دیپلماسی خلیج فارس. دموکرات‌ها این را «عملیات اخاذی» و نقض قوانین اخلاقی می‌دانند و قصد تحقیق گسترده دارند. ۲. جنگ ایران: موضوع اولویت بسیار بالایی دارد. جنگ عمیقاً نامحبوب است، اهداف متغیر و استراتژی مبهم دارد، هزینه‌های اقتصادی (تورم و قیمت سوخت) را تشدید کرده و پایانی در افق ندارد. ترامپ پیامدها را کم‌اهمیت جلوه داده. دموکرات‌ها قصد دارند: - کنترل کمیته‌ها و صدور احضار برای افشای هزینه جنگ، تلفات، آسیب به تأسیسات و وضعیت ذخایر تسلیحاتی را در برنامه دارند. - بررسی حفاظت از حدود ۵۵ هزار نیروی آمریکایی در خاورمیانه در برابر حملات پهپادی. - قطع بودجه و شرط‌گذاری در لایحه مجوز دفاعی (NDAA) و تخصیص بودجه وزارت دفاع برای پایان جنگ (اگر تا اوایل ۲۰۲۷ ادامه یابد). سناتور کریس مورفی و نماینده جیسون کرو تأکید دارند که کنگره نباید بودجه را بدون الزام پایان جنگ تصویب کند. ۳. اوکراین و ناتو: مقاومت در برابر کاهش حضور نظامی آمریکا در اروپا و سیاست‌های مطلوب روسیه. تقویت کمک نظامی به اوکراین از طریق Ukraine Security Assistance Initiative در NDAA و تسریع بسته‌های کمکی. همزمان، اجماع گسترده‌تر (حتی میان دموکرات‌ها) بر لزوم نقش بیشتر اروپا در دفاع خود وجود دارد. ۴. ونزوئلا و حملات به قایق‌ها در کارائیب: افزایش نظارت بر حملات به قایق‌های ادعایی مواد مخدر (که حداقل ۲۴۶ کشته داشته و کارشناسان آن را غیرقانونی می‌دانند)، عملیات دستگیری مادورو، و توافق نفتی با رژیم فعلی ونزوئلا (کنترل بیش از ۶۵ میلیارد بشکه نفت). دموکرات‌ها شفافیت بیشتر و احتمالاً محدودیت بودجه برای عملیات نظامی در آمریکای لاتین را دنبال می‌کنند. ۵. هوش مصنوعی (AI): تنظیم مقررات در برابر توسعه بدون کنترل. نگرانی از مدل‌های سرکش، سوءاستفاده برای موشک‌های بالستیک و خطرات وجودی. پیشنهادهای مشخص سناتور مورفی: ممنوعیت deepfake در سیاست یا الزام watermark، ممنوعیت «رفیق‌های هوش مصنوعی» (AI companions) برای کودکان، و فرآیند تأیید پیش از انتشار مدل‌های پیشرفته. دموکرات‌ها برخلاف رویکرد خودتنظیمی ترامپ، نقش فعال دولت را ضروری می‌دانند. ایران : نویسندگان مقاله جنگ ایران را یکی از آسیب‌پذیرترین نقاط جمهوری‌خواهان می‌داند و بر پیوند مستقیم آن با آلام اقتصادی رأی‌دهندگان تأکید دارد. «توصیه‌ها» عمدتاً نقل‌قول از قانون‌گذاران دموکرات است: اولویت اول افشای اطلاعات پنهان‌شده، سپس استفاده از قدرت بودجه برای اجبار به پایان جنگ است. مقاله توصیه مستقل قوی ارائه نمی‌دهد، بلکه پیش‌بینی می‌کند که دموکرات‌ها از اهرم‌های کنگره برای دشوار کردن ادامه جنگ استفاده خواهند کرد (هرچند وتوی ترامپ و نیاز به اکثریت فوق‌العاده برای غلبه بر آن محدودیت ایجاد می‌کند). ارزیابی: مطلب نویسندگان فارن افرز تحلیل واقع‌بینانه و مبتنی بر نقل‌قول مستقیم از چهره‌های کلیدی دموکرات (کرو، مورفی، هایمز) است و قدرت واقعی کنگره در نظارت و بودجه را به‌خوبی نشان می‌دهد. نقاط قوت آن تمرکز بر پیوند سیاست خارجی با اقتصاد داخلی (قیمت بنزین) که در میاندوره‌ای تعیین‌کننده بوده، و پوشش متوازن پنج موضوع. نقاط ضعف احتمالی آن هم لحن انتقادی نسبت به دولت ترامپ (که البته برای Foreign Policy غیرمعمول نیست) و فرض موفقیت نسبی دموکرات‌ها در محدود کردن رئیس‌جمهور بدون اکثریت وتو‌شکن. پس از پیروزی واقعی دموکرات‌ها در هر دو مجلس (طبق یادداشت سردبیر)، تحلیل پیش‌بینانه آن تا حد زیادی تأیید شده و بر افزایش نظارت و فشار بودجه‌ای، به‌ویژه بر جنگ ایران، تأکید دارد. این تحلیل برای درک پویایی‌های کنگره-کاخ سفید در دو سال پایانی ترامپ مفید است، هرچند اجرای عملی بسیاری از این اولویت‌ها به مذاکره و مصالحه بستگی دارد. پیوند به مقاله: https://l1nq.com/ntimbme

‏✅ * عقب‌نشینی صهیونیست‌ها از مسئولیت حمله به ایران؛ ترامپ تنها ماند!* ‏✅ ️دنی دانون، سفیر رژیم صهیونیستی در سازمان ملل، مدعی شد تصمیم حمله به ایران را دولت آمریکا اتخاذ کرده و این تصمیم ارتباطی با اسرائیل نداشته است. ‎✅ * @Saberinfa