بعید میدونم حالا حالاها راه دارم تا به زمین برسم

اما همین الان هم میتونم برگردم بالا؟ قطعا میشه ولی به چه قیمتی؟

من شرایطم فرق داشت، من خیلی میدونستم، خیلی. خوب و بد رو میدونستم و تشخیصشون میدادم، عذر دیگه‌ای ندارم

من اگر تقلا کنم برای صعود، قطعا کسایی هستن که من رو میگیرن و نمیزارن برم بالا

🗣: نه ببین داداش مشکل از جامعه ماست که اینکارارو بد میدونه وگرنه این کارا که بد نیست

داستان سقوطم رو نمی‌دونم.(یادم نمیاد) شاید دبستان امام حسن مجتبی باعثش بود، شاید هم اون طبقه دوم خالی توی یکی از کوچه های خیابون هفتم تیر.

شاید شروعش دبستان امام حسن مجتبی بود. ولی قطعا مهم ترین ادامه دهندش مدرسه زرگری بود.

و خب که چی؟ قضیه اینه که من خسته شدم.

دیگه نمیخوام، من نمیخوام به خاطر این لذت ها اون چیزی که میخوام باشم رو نابود کنم.

چرا هیچوقت من مقاومت نمیکردم؟ شاید تو جمع بودم.

اصلا چرا اینا رو دارم اینجا میگم؟ نمیدونم

خیلی هامون همینیم. چیزایی که واقعا بد هستن برامون عادی شده. نباید قبح خیلی چیز ها می‌ریخت.