پسرا:

دیگه حرف نباشه

میخوام کمی چنل رو سکوت باشه از سکوت لذت ببریم واسه همین ادمین ها رو به سکوت دعوت میکنم(مجبور کردم)

این وضعیت روحی اصلا در شان و شخصیت بنده نیست.

یه زمانی داشتم هرچی میشد به تخم میکروسکوپی اون زمانم بود.(مراجعه شود به فصل ۱۲ علوم نهم.) الان کوچک ترین چیز ها میتونن اعصابم رو نابود کنن. خدایا منو بکش.🙏🏻

نه حالا که فکر میکنم همین چیزایی که الان رو مخمن وقتی ۴ سالم بود هم رو مخم بود

بنظرم خودکشی

تاحالا این حس رو داشتید که احساس میکنید کلی آدم دور و برتون هست که هیچکدوم قابل اعتماد نیستن؟ هیچکدوم دردی ازت دوا نمیکنن؟ همشون یه‌جوری روح و روانتون رو نصف کردن؟ بعضی آدم ها هم هستن که هنوز همچین بلایی رو سرم نیوردن چون که شاید اونجوری که باید باهاشون زندگی نکردم و عمقشون رو درک نکردم. ولی به هر حال کاش هیچکسی رو نمیشناختم، کاش موجودی اجتماعی نبودم.

گفتن این حرفا اینجا یجوری احمقانه‌اس، مگه نه؟ ولی خب شماها که منو نمیشناسید. اونایی هم که میشناسن خودشون مخاطبن. پس حساب بی حساب، مگه نه؟

اصلا چیشد که این چنل محتواش طنز شد؟ یادمه یه زمانی اینجا چنل متن هام بود(البته اون موقع نهایتا ۱۵ نفر عضو بودن.) ولی به بهونه های مختلف موضوع چنل تغییر کرد. وقتی هم که موضوع تغییر کرد عملا من در تلاش بودم که برای سلیقه ممبر ها محتوا بزارم و اون وقت بود که از لف دادن ممبر ها ناراحت میشدم(چونکه بلاخره انتظار داشتم به خاطر محتوای خوبم کسی لف نده.) ولی قبلا چون محتوای فاخری نداشت چنلم خیلی برام مهم نبود کسی بمونه یا نه

من برم بخوابم که صبح زود بیدار شم و به زندگی پوچم ادامه بدم

شام دیر آماده میشه گویا نیم ساعت باید بیدار بمونم