«صَدَقَ جَدِّي رَسُولُ اللّٰهِ.»

چون شمر لعین بر روی سینه حسین نشست، امام فرمود:«تو که هستی؟» شمر پاسخ داد:«من شمر ذی‌الجوشن هستم.» حسین فرمود:«میدانی من چه کسی هستم؟» شمر گفت:«آری میدانم، مگر پدرت ساقی کوثر نیست؟» دستان نجسش را بر روی لبان مبارک حسین کشید. «تشنه‌ای حسین،خب به پدرت بگو بیاید و سیرابت کند.» حسین آرام فرمود:«صَدَقَ جَدِّي رَسُولُ اللّٰهِ؛پدربزرگم رسول خدا راست می‌گفت، او توصیفات صورتت را برای من گفته بود، الان که صورتت را می‌بینم شبیه همان‌چیزی هستی که رسول خدا برای من گفته بود.» شمر گفت:«میخواهی کاری کنم که دیگر صورت مرا نبینی؟» آنگاه صورت مبارک امام را برگرداند و روی خاک مالید.

«...آنها سکوت کرده و خاموش بودند چراکه حرفی برای گفتن نداشتند.»

«...خدا شما را در قیامت سیراب نگرداند که بد مردمانی هستید.»