و هم‌اکنون هر لحظه که می‌گذرد خراشِ تیغی‌ست هولناک بر صورت خسته‌ی من و هر ثانیه آئینه‌ای از درد. از چه برایت بگویم؟ از آن کودک آرام که قاب چشمان سیاه‌رنگش عکس دنیایی رنگین و زیبا بود بگویم یا از نفــس تلخی که حالا در غبارِ غلیظِ دنیای محقرش خودش را گم کرده و ملتمسانه پی خویشتن است؟ آه عزیزِ من. نمی‌دانی چقدر خسته‌ام از تظاهر به آن‌چه که نیستم. نمی‌دانی هربار که گِرد وجود خود می‌گردم چنان وحشتی در خود احساس می‌کنم که انگار دنیایم درحال فروریختن است، انگار از آن "منِ" واقعی، چندین سال نوری فاصله گرفته‌ام و دستم به آن نخواهد رسید. آه عزیزِ من! و تو چه می‌دانی "دیگر خودت نبودن" یعنی چه؟

خوب بود واقعا

هممون می‌شیم تهش غذا. مرسی‌.

اونجاهایی که سورنا می‌خونه رو خیلی دوست دارم.

03:23

https://eitaa.com/AmirModd/8153 شاید وقتش رسیده جانی تازه ببخشیم به منظره‌ی آن آئینه‌ی کوچک چشمانمان. مگر از خودمان چه می‌خواهیم؟ نمی‌دانم، شاید راست است که آدمی همانی‌ است که طلبش را می‌کند. تو چه چیزی را طلب می‌کنی؟ خواهشت چیست؟ از خود‌ و خدا و زمین و زمان چه می‌خواهی؟ شاید این خودم های واقعی در همین رد‌پا‌های آشفته‌ خلاصه می‌شوند. باز هم می‌گویم، نمی‌دانم. من هم غم آن نازنینی را می‌خورم که فراموشش کردم. غم‌ش را در دستانت بگیر و بدو. - خیلی قشنگ نوشتی. حیف که از روی مودش خارج شدم وگرنه سعی می‌کردم خوب جواب بدم.

https://eitaa.com/AmirModd/8160 نیاز نیست قشنگ جواب بدی، شبه و آسمون قشنگه. - موافقم، از این بی تکلفی می‌شه خیلی لذت برد.

الان توی تابستون چه وقت مریض شدن بود.