هیچوقت حساب زمان از دستش نمیرفت !
یادمه اولین باری ك قهر کردیم چند ساعت بعد برام نوشت :
‹ سه ساعت و بیست و پنج دیقه بیا آشتی ›
یا یه روز ك اینترنتم خاموش بود ، رویِ خطم پیام گذاشت و گفت :
‹ هشت ساعت و سیزده دیقه ، کجایی؟ ›
اونقدر توی رفتارش گذشت داشت و بهم اهمیت میداد
ك باعث شده بود تمام بینمون اختلافی پیش میومد حتی وقتایی ك خودم مقصر بودم سکوت کنم و منتظر بمونم تا خودش پیش قدم بشه و معمولا هم همینطور میشد. . . .
تا اینکه یه بار دعوامون بالا گرفت خیلی بالاتر از همیشه
شاید خودش هم تو اون ماجرا بی تقصیر نبود ،
اما من خیلی زیاده روی کردم ،
ولی اون تمام اون مدت ساکت مونده بود و هیچی نمی گفت. . .
چند روز گذشت و ازش خبری نشد ،
کمی دلهره گرفتم آخه هیچوقت بیشتر از یک روز طول نمیکشید !
ولی باز هم سراغی ازش نگرفتم و با خودم گفتم : ‹ این آدم ، آدمِ رفتن نیست نهایتاً یکی دو روز دیگه پیداش میشه و مثل همیشه میگه نتونستم ›
یک هفته دیگه هم گذشت و باز هم هیچ خبری نشد !
دیگه طاقت نیاوردم و برای اولین بار پیش قدم شدم
و برای معذرت خواهی پیام فرستادم اما جوابم رو نداد ؛
روزها ماهها سالها همینطور پشت سر هم سپری میشد و هر چقدر منتظر موندم دیگه خبری ازش نشد . . .
اونجا بود ك فهمیدم زنها اگه کسی رو دوست داشته باشن ،
در هر شرایطی کنارش میمونن و بهش عشق میورزن
اما روزی ك از چشمشون بیفتی یه جوری میرن و تنهات میزارن ك انگار آدمی مثل تو رو هیچوقت نمیشناختن . . .
حالا از نبودنش سالهای زیادی میگذره و با اینکه میدونم دیگه هیچ جایی تو زندگیش ندارم و خیلی وقته ك فراموشم کرده ولی دلم پر میکشه ك همین الان گوشیم به صدا در بیاد و و ببینم ك نوشته :
‹ پنج سال و بیست و شیش روزه بیشتر از این نمیتونم بیا آشتی ›
#خیالینوشت
『
𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』
