ریشه‌ی واژه‌ی - انسان - از دو تا کلمه ی اُنس و نِسيان میاد؛ یعنی موجودی که زود انس میگیره و زود فراموش می‌کنه...

به پایان می آورند این دَفترمان را ولی آنکه بعد هر سر آمدن دوباره آید ز سر ماییم.

سرانجام قفس از پرنده پرید، قفس از مدارایِ پرنده خسته شده بود. قفس به پرندهٔ سر به راه گفت: بی‌قفل و بی‌کلید هم می‌توان به آب و به دانه ، به دریا رسید، پس به آواز درآ... دوستِ من بی‌ملال و بی‌مبادا مثلِ من بشکن، اما از ایوانِ این گورِ زندهْ‌خوار بگریز، بگریز و به رقص درآ هرچند همچنان بر دار، اما دریاوار... دریاوار ! _آندِرومِدا

تو روز دیگری هستی تو فردایی همان که باید به خاطرش زنده بمانم _آندِرومِدا

هیچ گُلی نمیتونه خودشو بو کنه هیچ کتابی نمیتونه خودشو بخونه هیچ پروانه ای نمیتونه بال های خودشو ببینه و خب توام مشکلت همینه! که نمیتونی ببینی چقدر زیبایی :) _آندِرومِدا

همیشه فریاد لازم نیست گاهی از سکوت لبی میتوان کر شد:) _آندِرومِدا

در قلبم کتابخانه ایست متروک تو اخرین کتابی که خوانده امش. _آندِرومِدا