_از درختا شنیدم که پرتقال🍊 خیلی حسوده‌، چطور بگم؟ وقتی می‌بینه معشوقش پاییز🍂؛ گیس نارنجیش رو به دست باد امانت می‌سپره🌬 و تن نارنجی رنگش رو گاهی سرد و گاهی گرم می‌کنه 🌥 تا توجه دیگران رو جلب کنه و از زیبایی‌هاش تعریف کنن ترش می‌کنه و تلخ می‌شه واسه همینه که اوایل پاییز با یه مَن عسل هم نمی‌شه خوردش اما رفته ، رفته وقتی دلبر پر ناز و اداش پیر و خونه نشین از سرمای زمستون می‌شه تنها کسی که عصای دست حنا گرفتشه🌿 همون پرتقال تلخیه که لحنش شیرین و خواستنی شده خواستم بگم که پرتقال باشید🧡🍊 وقتی که آدم سرپاست و به قول معروف سری تو سرا داره و سرش شلوغه که همه دوسش دارن عاشق اونه که تو روزای پرمشقت و تنهایی همدم آدم باشه وگرنه همه بلدن واسه روزای دلگیر و بارونی فصل خزون هم‌قدم پیدا کنن🚶🏻. . . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

؛ شاخه تا آمد به برگش خو کند پاییز شد 🍂، 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_وای همش وای this is me 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

اگه روانمو نوشابه در نظر بگیری، آدما قرص نعنان 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_'یه دردایی هستن به اسم نمیدونم این دکترای احمق فکر میکنن مشکلت افسردگیه یا سادیسم شدید و اسکیزوفرنی یا حتی مازوخیسم ولی تو مشکلت فقط نمیدونمه نمیدونما عجیب مزه‌ی زهرماری دارن یه چیزی تو مایه‌های خوردن بستنی وانیلی یخ زده با دهن پر خون و سردرد میگرنی اونم وقتی که قشنگ حس میکنی یکی با مته برقی رو مخت سمفونی خلق میکنه دقیقا همینقدر زجر دهنده دقیقا همینقدر نمیدونم🚶🏻. . . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_اومدم براش مثل قدیم با ذوق ویس بگیرم یادم اومد دیگه خیلی وقته شنوای حرفای یکی دیگس، 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_دلم بدون هیچ دلیل و مناسبتی گل میخواد همینقدر گودی گودی و ناناییی🥲✨☁️💕 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

+واحد بغلیمون یه دختر داشتن اسمش مریم بود هرشب‌ ساعت دو به بعد سازش رو به رخمون میکشید شروع می‌کرد به زدن جآن مریم🌾✨'' حس می کردم خیلی خود شیفتس انگاری تو دنیا فقط این اسمش مریمه و بس میدونی با اینکه ازش زیاد خوشم نمیومد ولی حس خوبی داشتم نمی‌دونم چی‌چی بش میگین . . . کم کم عادت کرده بودم به صدای قدماش تو راه پله ها میدیدم پاهاشو چپ و راست میکنه باله بلد بود رقص پاهاشو به رخ پله ها می کشید . . . شبیه بقیه نبود، حتی گل سرخی های پیرهن چین دارش هم اینو لو میدادن ساده بود ساده تر از موهای فرفریش👩🏻‍🦱'' بوی خرمایی موهاش،مظلومیت چشماش، پیرهن گلداراش خنده و کرشمه هاش حاضر بودم یه جا بخرم دلم میخواست برم دم خونشون به باباش بگم: آقا این مریم گلیتون چند؟! تازه چند باری هم خواب دیدم ولی بد سیلی خوردم تو خواب جوری که اگه بیدار نمی‌شدم لال می شدم شبونه رفتن. . . . ولی من از پشت در شنیدم صدای پاهاشو دیگه به رخ پله ها نمی کشید علم غیب نداشتم، نه، ولی دم غروبی دیدم تو تراس نشسته داره جآن مریم میزنه میدونستم رفتنیه اومده بود ازم خداحافظی کنه ولی من تمام مدت حواسم پی موهاش بود همون لحظه دلم می خواست کل زندگیم رو بدم و برای یک دیقه هم که شده دست بکنم تو موهای فرش دستم گیر کنه دیگه در نیاد هی بخنده و بگه: شرمنده بخدا ولی خب همه میرن یه شب بدون صدا، بدون هیچ حرف و ادا کلا آدما میان که برن، از اون به بعد جآن مریم رو ساعت دو شب پلی میکنم « خوشه ی غم توی دلم زده جوونه دونه به دونه دل نمی دونه » حس میکنم خواننده میزنه پس گردنم و میگه: میدونه] بغض میکنم میگم:دِ نمیدونه . . . . 🌊' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

اونجایی که معین زد میگه: هنوزتوذهنم ادامه داری میخوام فراموشت کنم اگه بذاره پاییز🍂! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』