در سکوت عمیق شب، وقتی که همه چیز به خواب رفته است، نام تو مثل کهکشانی دور و رازآلود در دل ذهنم می‌درخشد تو را نه از این زمین، که از آن سوی کهکشان‌ها شناخته‌ام؛ از جایی مثل اندرومدا، جایی که نور و تاریکی با هم می‌رقصند و فاصله‌ها به یک رؤیا تبدیل می‌شوند تو آن هستی که حتی ستارگان، برای دیدنت صف کشیده‌اند، تو آنی که کهکشان‌ها برایت سروده‌اند، و من؟ من فقط یک آدم گم‌شده‌ام میان گرد و غبار، که دل به چشم‌هایت بسته‌ام، چشم‌هایی شبیه اندرومدا؛ بی‌پایان، اسرارآمیز، و پر از افسون #گفتنی‌های_شما

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

این دو بیت شعر رو خیلی‌دوس دارم میگه که :

از پیله بیرون آمدن گاهی رهایی نیست در باغ هم پروانه‌ی غمگین گرفتار است🦋'

این کشور آن کشور ندارد، حسِ دلتنگی دیوار با هر طرح و نقشی باز دیوار است🍂. . ! ' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

این نامه رو، لیلا فقط، بخونه ! فقط می خوام، که حالموُ بدونه کلاغا؛ اطرافِ منو گرفتن از دورِ مزرعه، هنوز نرفتن 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- ‏و سپس‌ ‹ چشم‌‌ها › همدیگر‌ را بغل کردند💜🦋 ۫ ּ ⭑

-  اوکه‌‌همدردم‌شده، گویا خودش‌‌هم‌ دردبود ، اوخودش‌زخمِ‌همان‌ مرهم‌که‌ می‌آوردبود. . . ' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- صدام بزن . . . 𓂃 ⸒ 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

مقصد زندگی نه ازدواجه، نه دانشگاه، نه شغل خوب مقصد اصلی اینه که وقتی به سن ۷۰ سالگی رسیدی، با خودت بگی: "همون‌طور که دوست داشتم زندگی کردم و از هر لحظه‌اش لذت بردم"  زندگی کردن یعنی ذوق کردن به خاطر بوی بارون که روی زمین می‌شینه!  زندگی یعنی صدای خنده‌های بی‌پایان کودکی، زندگی یعنی تَه دیگ ماکارونی. . . ' زندگی یعنی بوسیدن دست‌های پدر و مادرت و احساس گرمای محبت اونا   زندگی یعنی تیکه میوه آخر رانی، زندگی یعنی اولین برفِ زمستان . . .🍀☁️' 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』