گفتم نگاه می‌کنَدم ،  مست می‌‌شوم ، چشمش شراب بود  و کسی باورش نشد🌱 . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- پاسخ شهریار به هوشنگ ابتهاج:

سایه جان رفتنى هستیم بمانیم ك چه؟ زنده باشیم و همه روضه بخوانیم ك چه درسِ این زندگى از بهر ندانستن ماست، اینهمه درس بخوانیم و ندانیم ك چه! خود رسیدیم به جان، نعشِ عزیزى هر روز دوش گیریم و به خاكش برسانیم ك چه آرى این زهر هلاهل به تشخّص هر روز... بچشیم و به عزیزان بچشانیم ك چه! دور سر هلهله و هاله شاهینِ اجل ما به سرگیجه كبوتر بپرانیم ك چه كشتیی را ك پىِ غرق شدن ساخته‌اند... هى به جان كندن از این ورطه برانیم ك چه! قسمتِ خرس و شغال است خود این باغِ مویز بى ثمر غوره چشمى بچلانیم ك چه؟ بدتر از خواستن این لطمه نتوانستن هى بخواهیم و رسیدن نتوانیم ك چه!🍂 ما طلسمى ك قضا بسته ندانیم شكست كاسه و كوزه سر هم بشكانیم ك چه... گر رهایى‌ست براى همه خواهید از غرق ورنه تنها خودى از لُجّه رهانیم ك چه! ما ك در خانه ایمانِ خدا ننشستیم، كفر ابلیس به كُرسى بنشانیم ك چه، قاتل مُرغ و خروسیم، یكیمان كمتر این همه جان گرامى بستانیم ك چه مرگ یك بار ــ مَثَل دیدم ــ و شیون یك بار این قدر پاى تعلّل بكشانیم ك چه! شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند ما همه از دگران فاتحه خوانیم ك چه؟! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

و در نهایت قلبم تمام آنچه مغزم در تمام مدت میدانست را قبول کرد! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

یک روز می‌آیی ك‌من نه عقل دارم نه جنون، نه شك به چیزی نه یقین، مست و خمارت نیستم! 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

ای فلک، پیرم در آمد تا ك فهماندی به من خرج بیش‌ اندازه‌یِ مهر و محبت، ابلهی‌ست ‌. 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

‹ هیچ تغییری نکردم شـعر می‌خوانم هنوز مـن همان جنگنده پیروز میدانم هنوز . . . 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

< دست‌های تو‌ >' انگار پرچم‌های صلح‌اند🏳 بر خرابهٔ روزهای من . . .'