محمود دولت آبادی قشنگ گفت ؛ آنجا یک قهوه خانه بود ، اما ننشستیم به نوشیدن دوتا استکان چای ، چرا؟ دنیا خراب می‌شد اگر دقایقی آنجا می‌نشستیم و نفری یک استکان چای میخوردیم؟ عجله ، همیشه عجله ! کدام گوری میخواستم بروم ؟ من به بهانه رسیدن به زندگی ، همیشه زندگی را کشته ام .. 🍃

‏نمیدونم‌ کجای دنیا و با چه حالی هستی، که اینو میخونی، اما یادت نره : غم همیشه انقدر پررنگ نمیمونه، " پس قوی باش عزیزم "

ما را اندوهی کشت که با هیچکس نگفتیم

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کُشت تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است!🌱

『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- مثل پیرمردی با بیماری آلزایمر ، که فقط همدم از دنیا رفته‌اش را به خاطر دارد‌ ؛ مثل نوزادی با چشمانِ بسته،که تنها عطر مادرش آرامش می‌کند .مثل سنگی که برای پایِ لنگ ساخته شده ،یا مثل کوررنگی که فقط رنگ سفید را می‌بیند و می‌شناسد ؛ و مثل تمام ِ یکّه شناس‌های دیگرِ دنیا ، من فقط و فقط تنها تو را می‌شناسم ، تو را بلدم ؛تو را می‌جویم ! اصلا رسالت خلقت من از تو گفتنُ نوشتن است☁️🌿✨

زندگی می کِشد آخر به کجا کارت را باید از دور تماشا بکنی یارت را :)

روز دیدار، خودت را به ندیدن بزنی شب ولی دوره کنی لحظه دیدارت را...

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم🌿✨ 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

- چادر عربی سر بکنی پوشیه هم روش ؛ بین المللی ؛ عاشقتم عشق ِسیه پوش☁️♥️ 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』

_چال می افتد کنار گونه ات وقتی تبسم می کنی👀💕 نا مسلمان شهر را؛ این چاله‌ کافر کرده است 『𝑨𝒏𝒅𝒓𝒐𝒎𝒆𝒅𝒂』