سؤال ساده و در عین حال آزاردهنده است: وقتی جهان واقعی تا این حد تلخ، خسته‌کننده، نابرابر و پر از بحران است، چرا باید داوطلبانه سراغ ادبیاتی برویم که همین تلخی را غلیظ‌تر، منسجم‌تر و گاه بی‌رحمانه‌تر پیش چشم‌مان می‌گذارد؟ مگر مرض داریم؟ مگر کم درد داریم؟ مگر اخبار، شبکه‌های اجتماعی، اقتصاد، سیاست، جنگ، سرکوب و اضطراب جمعی به اندازه کافی نیست؟🏗 این سؤال نه از سر تنبلی فکری، بلکه از دل تجربه زیسته قرن بیست‌ویکمی می‌آید؛ قرنی که برای بسیاری از انسان‌ها، به‌ویژه در جوامع پیرامونی، خودش به‌طرزی نگران‌کننده شبیه دیستوپیاست(پادآرمان شهر) . 🏭🎠با این حال، دیستوپیا نه فقط زنده مانده، بلکه یکی از پرخواننده‌ترین و تأثیرگذارترین ژانرهای ادبی معاصر است. از «۱۹۸۴» و «دنیای قشنگ نو» تا «سرگذشت ندیمه»، «هانگرگیمز»، «کوری»، «ایستگاه یازده» و ده‌ها نمونه دیگر، دیستوپیا مدام بازتولید می‌شود و مخاطب پیدا می‌کند.🏚

زورگویی همیشه نشانه ترسو بودن فرد است. _دروغ هایی‌که به خود‌میگوییم

شب خوش`🌃.

بسم الله۰🌅

ترس از شکست توان انسان را می‌گیرد ، و برای همین هم آنانی که تجربه کمتری دارند اغلب کسانی اند که نگرانی کمتری هم دارند. _سرکلاس

امروز چندتا از نظرهای داااغ درمورد کتاب رو میذارم.

پاسخ پیام هاتون رفت اتاق‌زیرپله .🤍 تاریکه، نخوری زمین🕯👀

نوشته‌ی پنهان از نظر شما؟🎤.

۱. دیستوپیا چه چیزی هست و چه چیزی نیست؟🔌🌪 پیش از هر چیز باید تکلیف‌مان را با خودِ مفهوم دیستوپیا روشن کنیم. دیستوپیا صرفاً «آینده‌ای خیلی بد» نیست. دیستوپیا تصویری اغراق‌شده، اما ریشه‌دار، از روندهایی است که همین حالا در جهان واقعی وجود دارند. این ژانر نه پیش‌گویی است و نه خیال‌بافی محض؛ بلکه نوعی «آینده‌نگری انتقادی» است.🎢🛸 برخلاف یوتوپیا که جهانی آرمانی و اغلب دست‌نیافتنی را ترسیم می‌کند، دیستوپیا با واقعیت سر و کار دارد. با قدرت، کنترل، ایدئولوژی، تکنولوژی، بدن، زبان، حافظه، ترس و اطاعت. دیستوپیا معمولاً نمی‌پرسد «چه می‌شود اگر همه‌چیز عالی باشد؟» بلکه می‌پرسد: «چه می‌شود اگر این مسیر ادامه پیدا کند؟»🌋 نکته مهم این است که دیستوپیا الزاماً درباره آینده نیست. بسیاری از دیستوپیاها در زمان حال یا گذشته اتفاق می‌افتند، یا آن‌قدر به حال نزدیک‌اند که فاصله زمانی‌شان بی‌معنا می‌شود. دیستوپیا در اصل درباره ساختارهاست، نه زمان.🌏🏢