قصّهٔ عشق من به آدم‌ها قصه‌ی موریانه و چوب است زندگی میکنم به خاطر مرگ دست‌هایم به هیچ مصلوب است قهوه و اشک ، قهوه و سیگار راستی حال مادرت خوب است؟ @Angomanbaran

[ اوّلِ قصّه‌ات یکی بودم بعد، آنکه نبود خواهم شد گریه کردی و گریه خواهم کرد دیر بودی و زود خواهم شد مثل سیگار اولت هستم تا ته قصه دود خواهم شد ] @Angomanbaran

از هر آن‌چه که هست بیزاری از هر آن‌چه که هست دلگیری از زبان و زمان گریخته‌ای مثل دیوانه‌های زنجیری همه‌ی دلخوشیت یک چیز است اینکه پایان قصه می‌میری @Angomanbaran

تا به کنار بودیَم بود به جا قرار دل رفتی و رفت راحت از خاطرِ آرمیده‌ام.. @Angomanbaran

در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی حکمی که قضا بُود، ز من می‌دانی؟ در گردش خویش اگر مرا دست بُدی خود را برهاندمی ز سرگردانی @Angomanbaran

چه تلخ است واقعا این زندگانی چقدر بد گذر میکند این جوانی خداوندا نداریم دلی بر زنده بودن شده بی حس و احساس هر زمانی @Angomanbaran

چو دیدم چهره ی زیبای اورا چو شناختم دل شکیبای اورا غم این زندگانی بر آتشم زد چو فهمیدم خوبی سیمای اورا @Angomanbaran

دردهای من جامه نیستند تا ز تن در آورم چامه و چکامه نیستند تا به رشتهٔ سخن درآورم نعره نیستند تا ز نای جان بر آورم @Angomanbaran

دردهای من نگفتنی دردهای من نهفتنی است @Angomanbaran

دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست درد مردم زمانه است مردمی که چین پوستینشان مردمی که رنگ روی آستینشان مردمی که نام‌هایشان جلد کهنهٔ شناسنامه هایشان درد می‌کند @Angomanbaran

من ولی تمام استخوان بودنم لحظه‌های ساده ی سرودنم درد می‌کند @Angomanbaran

انحنای روح من شانه‌های خستهٔ غرور من تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است کتف گریه‌های بی بهانه‌ام بازوان حس شاعرانه‌ام زخم خورده است @Angomanbaran