دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند بی‌خود از شعشعهٔ پرتو ذاتم کردند باده از جام تجلی صفاتم دادند چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی آن شب قدر که این تازه براتم دادند - حاٰفِظ

‌ خببب سلام بچه‌ها صبحتون بخیر 🤏🏻 من یه چند روزیه خیلی دوست دارم بنویسم ، ولی یا نمیتونم یا کم میتونم.. منظورم اینه قبلا شاید ۶ صفحه پشت سرهم مینوشتم توی یه روز ولی الان نهایتا یک پاراگراف یا یک خط.. قبلنا کلی داستان برای خودم مینوشتم، ولی الان خیلی وقته که اصن هیچ🚶🏻‍♀ حتی ژورنال نویسی‌هامم کم شده.. درکل میخوام بگم انگار ذوق و حس نوشتن در من داره می‌خُشکه🤏🏻 و خب این موضوع برام مهمه، نوشتن از جمله چیزاییه که حالمو خوب میکنه و نمیخام ازش غافل بشم یا اینکه ذوقش در من کمرنگ بشه.. حتی امام صادق (ع) هم میفرمایند: القَلبُ یَتَّکِلُ علَى الکِتابَةِ دل، به نوشتن آرام مى گیرد. [منبع] پس... تصمیم گرفتم خودمو به چالش بکشم و بیست و یک روز پشت‌سرهم ، روزی حداقل یک صفحه بنویسم! و باید خودمو مجبور کنم که بنویسم، از احوالم بنویسم داستان بنویسم و حتی اگه هیچی به ذهنم نیومد باید کتاب بخونم یا چنل‌های دوستامو بخونم و راجع بهشون بنویسم و بنویسم.. حق ندارم بگم امروز تو مودش نیستم و حالا ولش کن و نمیدونم و به چه درد میخوره و اینا.. نباید هیچی بگم، باید فقط بنویسم! پس با من آماده‌شید بریم‌بنویسیم:)✍🏻

خبببب!🙌🏻 روز اول شش‌صفحه و نیم نوشتم:) *ان‌شاءالله روزای آینده‌هم همینقدر زیاد بتونم بنویسم.