بالاخره بعد از صد سال دوباره مشهد

دینگ‌دونگ ! به مناسبت شروع مدرسه‌ها تقدیمی داریم :u🪽🌟 برای دریافتش کافیه که اینجا عضو باشید و این پیام + یکی از پیام‌های موردعلاقه‌تون رو توی چنل زیباتون فور بزنید تا من بر اساس وایب دیلی ـتون مثل عکس‌های بالا براتون یه ویجت اسپاتیفای + صفحه‌ی player mp3 درست کنم و یه موزیک تقدیم‌تون کنم🎐. لطفا صبور باشید و تا وقتی تقدیمی بهتون تعلق نگرفته پیام رو از دیلی‌تون پاک نکنید. فراموش نکنید که تگ چنلتون + فونت نیم چنلتون رو هم برام ارسال کنید [📮]

ㅤ ༦ ͝𝆹𝅥  ‌1:44 ‌ ‌ ‌ ‌ ‌★ 𝖧𝖾𝗒, 𝖼𝖺𝗇’𝗍 𝗒𝗈𝗎 𝗌𝗍𝖺𝗒? 𝖣𝗈𝗇’𝗍 𝗅𝖾𝖺𝗏𝖾 𝖺 𝖿𝖺𝗅𝗅𝖾𝗇 𝖺𝗇𝗀𝖾𝗅 𝗈𝗎𝗍 𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗈𝗇 𝗁𝖾𝗋 𝗈𝗐𝗇.

لئو ، به شنا کردن ادامه بده.

دارم غرق می‌شم تاحالا هیچ‌وقت تو کل عمرم این همه عذاب وجدان نداشتم. زیر لجن همه کارایی که کردم دست و پا می‌زنم و هیچ‌کس نمی‌تونه کاری کنه. از افکارم خسته شدم. قرار نیست ولم کنن قرار نیست احساس بدی که به خودم دارمو بیخیال شن. فقط بلدن کافی نبودنمو یادآوری کنن. برای کسی کافی نیستم. برای خودم کافی نیستم. فقط مدام به میفهمونن که مهم نیست چقدر تلاش کنم تا اون ظاهر کوفتی رو حفظ کنم، زیر همه اون تیکه ها، من اینجا افتادم. نفس نفس زدن فایده نداره. کسی برای کمک نمیاد. حتی اگه اونقدر بلند فریاد بزنم که صدام دیگه بالا نیاد. اگه اونقدر بلند گریه کنم که دیگه اشکی برام نمونه. اگه دوباره اونقدر ناخونامو بجوم که خونریزی کنن دست از حرف زدن بردار، تو هیچی نیستی. دست از درس‌خوندن بردار وقتی می‌دونی قرار نیست به هیچ‌جا برسی. چرا فقط نمیتونی دست از بودن برداری؟ مهم نیست چیکار کنم آخرش همینه نه؟درسته، موندن راهش نیست. اینکه بدونی تموم شده و باز بمونی. رویاهای ۵ سال پیش به تنم زار میزنن. مهم نیست اگه بمیرم، مهم نیست اگه خودمو گم‌و‌گور کنم مهم نیست اگه یه روز بفهمم همش الکی بوده مهم نیست اگه وسط تاریکی بینهایت گم بشم. دیگه هیچکدوم مهم نیست. می‌دونم که نیست. ولی... نمیتونم جلوی خودمو بگیرم و فکر نکنم که اصلاً کسی میاد دنبالم؟اگه بدون هیچ حرفی ناپدید بشم؟ میاد. آره، میاد. نه، نمیاد. دنبال یه گل مروارید میگردم، مگه اونا اینجور چیزها رو تعیین نمیکنن؟ ولی هیچ گلی اینجا نیست، و کسی هم نمیاد. فقط منم و یه نوشته احمقانه، خاطرات اشتباهای قدیمی و قلبی که نمی‌دونم فردا هنوز کار می‌کنه یا نه...

حداقل بالاخره به کلاس هفتگی فرهمندنیا رسیدم(بعد از سه هفته)

"زندگی مثل یک چرخ‌وفلک‌ـه؛ گاهی‌بالایی و گاهی‌پایین. اما یادت باشه، اگه پایین هستی، نترس. این فقط مقدمه‌ای برای این‌ـه که دوباره به سمت بالا حرکت کنی.فقط نفس عمیق بکش و ادامه بده.." -Kim Namjoon-

در پست ترين لايه هاى معاشرتى اين عوامِ فرومايه هيچ عطوفتی بی طمع نيست... تكريم آدمى در ذهن دگران تنها تا انقضاى سودمندی‌ش دوام دارد تكدی گرانى كه در طلب منفعت، تمجيدهاى تهى وصميميت هاى تصنعى را باجى حقيرانه مى دهند، به منظور استثمار امتياز وجود مادامى كه دستت، گره گشاى تنگناهاى زيستشان باشد تاج ارجمندى بر سرت مى نهند كافى ست چشمه ى كارآمدی‌ت، اندكى به خشكيدن گرايد تا آن مهرورزی هاى پوشالى، در دَم به افولى خاموش بدل شوند حقيقت اين است كه: اين جماعت نه شيفته ى خود حقيقیت! كه تشنه منفعتت در قلمرو خويش اند...