در پست ترين لايه هاى معاشرتى اين عوامِ فرومايه هيچ عطوفتی بی طمع نيست... تكريم آدمى در ذهن دگران تنها تا انقضاى سودمندی‌ش دوام دارد تكدی گرانى كه در طلب منفعت، تمجيدهاى تهى وصميميت هاى تصنعى را باجى حقيرانه مى دهند، به منظور استثمار امتياز وجود مادامى كه دستت، گره گشاى تنگناهاى زيستشان باشد تاج ارجمندى بر سرت مى نهند كافى ست چشمه ى كارآمدی‌ت، اندكى به خشكيدن گرايد تا آن مهرورزی هاى پوشالى، در دَم به افولى خاموش بدل شوند حقيقت اين است كه: اين جماعت نه شيفته ى خود حقيقیت! كه تشنه منفعتت در قلمرو خويش اند...