شاید عشق برای ما ساخته نشده باشد؛ شاید تقدیرمان این است که تمام عمر با آرزویش زندگی کنیم و در نهایت آن را با خود به کفن ببریم. شاید همیشه این دلِ ما باشد که بتپد، در حالی‌ که دلِ دیگری برای کسِ دیگری می‌تپد. شاید سرنوشت ما این است که به نگاه‌های عاشقانه‌ی فیلم‌ها حسرت بخوریم و با همان حسرت‌ها پیر شویم. شاید قسمت ما این است که فقط عاشق باشیم و از عشق، چیزی جز درد نچشیم. شاید هیچ‌وقت عشقی که ما نثار کسی می‌کنیم، از همان جنس، به ما برنگردد. شاید همیشه چشم‌انتظار بمانیم؛ و در آخر، با همان امیدی که سال‌ها ما را زنده‌ نگه داشت، دفن شویم. شاید سرنوشت این است که پژمرده شویم و دوباره شکوفا شویم، بی‌آنکه کسی شکوفه‌هایمان را ببیند. شاید تقدیر ما امیدوار بودن است امیدوار ماندن، ماندن و ماندن… تا روزی که مرگ، آرام و بی‌صدا، به ملاقاتمان بیاید. اما شاید همین زنده ماندن با این همه عشقِ بی‌پاسخ، خودش نوعی شجاعت باشد. شاید ما برای دوست‌داشتن آفریده شده‌ایم، نه لزوماً برای دوست‌داشته‌شدن. و شاید این دل با تمام زخم‌هایش باز هم زیباتر از دلی باشد که هرگز عاشق نشده است. :(((( 𖥔 ݁ ˖ִ ࣪⚝₊ ⊹˚ Arcanis @Katyain٭

گریه بخدا بغض کردم

نهههه گلم چشمات دوباره میسوزه

گریه نکن زار زار

میبرمت بازار

میفروشمت ۵ هزار

۵ هزاز قدیمی

خاک تو سر رشیدی

(اصلا هم منظورم اون یدونه معلم عقده ایم نیست)

مگه رحیمی نبود