تا حالا دقت کردی وقتی بچه‌ای، تابستون انگار صد سال طول می‌کشه، ولی الان تا پلک می‌زنی سال تموم شده؟ «جورج مک» توی یه توییت خیلی جالب با استفاده از قانون ژانت (Janet's Law) اینو کالبدشکافی کرده. قصه، قصهِ درصدهاست: ماجرا خیلی ساده‌ست اما وحشتناک: وقتی ۵ سالته، یک سال زندگی معادل ۲۰٪ کل عمرته؛ پس معلومه که خیلی طولانیه! وقتی ۵۰ سالته، یک سال فقط ۲٪ عمرته؛ پس مثل یه چشم‌به‌هم‌زدن می‌گذره. طبق این منطق، تو وقتی به ۲۰ سالگی می‌رسی، از نظر «حسِ زمانی» نصف عمرت رو سپری کردی! یعنی تعطیلات تابستونی یه فسقلی ۵ ساله، با کل زندگی تو از ۴۰ تا ۵۰ سالگی برابری می‌کنه. چرا مغزمون بهمون کلک می‌زنه؟ دلیلش فقط ریاضی نیست؛ مقصر اصلی «روتین» و «اتوپایلوت» زندگی کردنه. وقتی بزرگ می‌شی، دیگه کمتر دنبال تجربه جدید می‌ری. مغز وقتی چیز جدیدی نمی‌بینه، خاطرات تکراری رو فشرده و حذف می‌کنه. نتیجه؟ انگار زمان غیب می‌شه! چطور زمان رو کِش بیاریم؟ (راهکار High Agency) نویسنده می‌گه نباید قربانی این قانون باشی. می‌تونی با High Agency (یعنی منفعل نبودن و فرمان زندگی رو دست گرفتن) این روند رو معکوس کنی: کشتن اتوپایلوت: روتین‌های مرده رو بشکن. تزریق تازگی: کارهای جدید، سفرهای نرفته و تجربه‌های نو. خاطره‌سازی آگاهانه: هر چی خاطره متمایز بیشتری بسازی، مغزت فضای بیشتری به اون بازه زمانی اختصاص میده و زمان «کندتر» می‌گذره. تهِ قصه دو راه داری: ۱. مثل بقیه زندگی کنی و توی ۸۰ سالگی حس کنی کلاً ۲۰ سال زندگی کردی. ۲. فرمان رو دست بگیری و طوری زندگی کنی که ۸۰ سالت به اندازه ۲۰۰ سال بهت مزه بده. خلاصه که زمانِ ذهنی دست خودته، نذار روی دور تند هدر بره. »Navid Taheri« @farsitweets

نه نه نه نه این حقیقت ندارد نه حقیقت ندارد

محتوام تموم شده

بیکاریو