ممبر چه‌خبر از دوستت؟ رفتی ببینیش؟

منم که ماهیِ دریای، بلندِ موی مِش‌ات هستم.

شهر پر است از کالبدهایِ متحرک که به تکرارِ زیستن عادت کرده‌اند و من میانِ این همه واقعیتِ خسته به خیالی پناه می‌برم که هنوز نفس می‌کشد... م.ب

قلبمان آرامگاهِ اندوه است؛ هر تپش، سنگی می‌شود... روح، فرسوده در انتظارِ آرزوهایِ نرسیده می‌ماند. و ما از این کالبدِ بی‌معنا می‌گریزیم، تا جایی که امید هنوز نفس بکشد...! _م.ب