به قول صائب تبریزی: مطلب ما بی‌دلان از چشم بستن، خواب نیست! در به روی آرزوی خام می‌بندیم ما:))) #شعر

“ایـــن روزهــا بیـــشتر از همـــیشه، ســـکوت را بــه هــیاهو ترجـــیح مــی‌دهم و در آرزوی خانـــه‌ای در دوردســـت، جایـــی کـــه فـــقط صــدای بــاد و لالایــی موج‌ها شـــنیده شــود، بــال و پــر می‌گیــرم.” #دلنوشته

كاش از عمر شبی تا به سحر چون مهتاب شبنم زلف تو را نوشم و خوابم نبرد ...! _ مهدی اخوان ثالث #شعر

تـــو را آرزو نخواهــم کــرد هیچوقـــت تــو را لحظـــه ای خواهـــم پـــذیرفت کــه بـــا دل خـــود بیایــی، نــه بــا آرزوی مــن ..! #دلنوشته

#پادکست✨️🌱🤌🏽 #مجموعه‌توعه‌لعنتی‌ #قسمت‌دوم

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی ز تو دارم این غمِ خوش به جهان از این چه خوشتر تو چه دادیَم که گویم که از آن به‌اَم ندادی _هوشنگ ابتهاج #شعر

من مشکلاتی روخودم حل کردم که بعدا فهمیدم پدر مادرا برا بچه‌هاشون حل می‌کنن - نوکتورن #متن

_راستی؟! هیچ ایرادی نداره اگه گاهی کم بیاریم، گاهی گیج بشیم و پاهامون توان رفتن نداشته باشه! اگه زمانی غم، مارو در آغوشش گرفت، خوب نگاهش کنیم و به حالِ خودش بذاریمش. بادی اگر به آتشِ وجودمون زد، هیچ ایرادی نداره؛ اگر بذاریم خرمن‌هامون رو بسوزونن، حتما شعله‌ش دنیایی رو گرم میکنه.. و اگه به کوچه‌های بن‌بست رسیدیم، چشم‌هامون رو ببندیم و بچرخیم، باد ما رو با خودش میبره به خیابونای باز...به جایی که خونه‌هاش آباده.. هیچ ایرادی نداره اگه گاهی غصه رو به حالِ خودش بذاریم. غصه هم راهِ خودشو پیدا میکنه و دور میشه...مثلِ همه چیز‌هایی که به سادگی ازمون دور شدن! فقط کافیه تماشاگرِ خوبی باشیم.. #دلنوشته

پرسیدند آیا او را تا حد مرگ دوست داری!؟ گفتم بالای قبرم از او صحبت کنید و ببینید چطور مرا زنده میکند! –محمود درویش #شعر

#پادکست✨️🌱🤌🏽 #مجموعه‌توعه‌لعنتی‌ #قسمت‌سوم

هرکسی سزاوار این است که کسی به او بگوید: تو کافی هستی،‌ تو با تمام زخم هایت،بی نقصی.‌.. _بریتنی سی چری #متن

آن‌چنان از زیستن خسته‌ام که اگر در اختیارم بود ، ماه‌ها در خوابی بی‌پایان فرو می‌رفتم و آنگاه ، بی‌آن‌ که به روشنایی بازگردم ، در آرام‌ترین صورت ممکن از این جهان رخت بر می‌بستم. اگر گریه‌هایِ بر مزار را به حساب نیاوریم ، من مدت‌هاست که درونم به سکوتی از مرگ رسیده‌ ، اما کسی این خاموشی را ندیده است و همین نادیده‌ ماندن ، هر روز و هر لحظه مرا بیش از پیش در کامِ فرسودگی فرو می‌برد؛ گاهی در میانِ همین غبار خستگی ، خاطرات گذشته چون نگینی می‌درخشند ، روزهایی که نفس کشیدن معنایی داشت و هر طلوع ، نوید یک شروع بود؛ شاید روزی ، شاید در همین آینده‌یِ دور ، دوباره بتوانم آن‌چه را که از دست رفته ، دوباره به دست بیاورم! یا حداقل معنایی نو برای این ماندنِ ناخواسته بیابم. #دلنوشته