یک لحظه نخور حسرت آن را که نداری راضی به همین قلمِ مال خودت باش

استاد شهریار>>>>>>>>

گویی نمیتوانست دیگر منتظر ماه بماند اگر ماه بیاید تمام روزش را تعریف میکند میگوید که چقدر غریب و سخت گذشت.

یه شبه که همه چی حل نمیشه با "معذرت میخوام " هیچی حل نمیشه. وقتی میخ میره تو چوب و بعد اینکه میخ رو میکَنید چوب اون چوب سابق میشه؟ اگه میشد که این همه دلِ شکسته تو جهان نبود این همه آدم کینه ای نبود...

من یه دیوار بودم که فقط ضربه میخوردم.

بوی باران می‌وزد از کنجِ هر دیوارِ دل می‌تراود خاطراتِ دورِ شادی ، زَهره‌گُل آن غروبانِ خیس ، آن روزهایِ پُر زِ نور همچنان بر سینه می‌کوبد ، نرفته هیچ دور یادِ آن خنده‌هایِ از تهِ دل ، گرم و ناب مثل یک گنجِ قدیمی ، مانده در صندوقِ خواب اشکِ دلتنگی چکد ، آهسته بر برگِ زمان شادیِ دیروز ، امروز ، کرده قلبم را نشان .

دگر هیچ‌کس از پیِ من نپرس ، که این پنجره رو به شب باز شد ، تمامِ نفس‌ها به پایان رسید ، و این قامتِ خسته ، خاک‌آلود شد ، نمانده نشان از تب و شور و شوق ، فقط یک غبار است و یک سایه‌بان ، چه سودی‌ست زین رفتنِ ناگزیر؟ همین‌که بمیری، جهان شد عیان .