زیباییت ات مستم میکند همچون مثل شرابی تازه دم خنده ات دیوانه میکند همچون مثل دیوانه های تیمارستانی لبانت.. امان از لبانت همچون مثل آهن رباعی مرا به خود میکشد

حتی اگه کشتیِ خودت رو سالم نگه داری یکی پیداش میشه و میاد کشتی رو غرق میکنه و اتفاقا کسی میاد کشتی رو غرق میکنه که همیشه تو ذهنت میگفتی "این با بقیه فرق میکنه" اشتباه آدما اینحاس که فکر میکنن طرف میتونه دوست داشته باشه اما میتونه دوست داشته باشه و غرقت کنه ته اقیانوس

اتفاقا ما درباره ی امید خیلی اشتباه فکر میکنیم همش منتظر یه حسی هستیم که مارو یک دفعه تغییر بده و خوبمون کنه و خب امروز فهمیدم که اصلا اینطور نیست امید به چیزی میگن که تو وسط گوشی نگاه کردن اونو خاموش کنی و بری آشپزی کنی، کارای هنری انجام بدی بری بیرون با آدم مورد علاقت با مامانت گپ بزنی و بخندین پس امید حسی نیس که قراره بیاد تو باید اونو بسازی

قدم میگذارم بر زمینی که که گویی حسش نمیکنم "با چکمه هایی خونین" صدای تیک تاک ساعت عجیب است هیچوقت عمیق گوش نکرده بودم گویی درجایی مِه آلود گم شده ام.. لوله هایی بر اطراف میبینم گویی خراب اند بوی خرابی میدهند یا بهتر است بگویم که بوی جنازه میشنوم. بوی کار های ناتمام. نقاشی هایی که همیشه قرار است نا تمام بمانند ویا بهتر است بگویم کار های بیهوده و بی ارزش.. دستانم کثیف و چسبناک به نظر میرسد این دستان کدام کار های نا تمام را تمام میکند؟ کدام گلی را قرار است ساقه دار کند مسخره است خیلی مسخره

تردید" میانِ رفتن و ماندن سرگردانم. یک سو آغوشِ گرم تو مرا فرا میخواند سوی دیگر ندای درونم فریاد میزند بگریز! این بند تورا خواهد شکست عشق. چو خورشیدی تابان بر دل و حانم می تابد و مرا به سوی تو میکشاند اما سایه یِ سنگینِ نفرتی ناخوانده چو ابری تیره آن نور را می پوشاند نمیدانم این احساس از کجاست آیا عشق حقیقی، نقاب نفرت بر چهره دارد؟

برای یه عزیزی

خاطرات رو نمیشه آتیش زد نمیشه فراموش کرد نمیشه پاره کرد خاطرات همیشه باهاتون میمونه.