گاهی خسته شدیم اما مقاوم تر ایستادیم غمگین شدیم اما ابرو کج نکردیم کنار پدرو مادر بالاو پایین زندگی را حفظ کردیم گام هایی فراترار حد و اندازه مان برداشتیم گاهی یک خانه را روی انگشت کوچک دست چپمان چرخاندیم . وقتی همه چیز نابسمان بود رفتیم سراغ دستور پخت یک غذای جدید تا شادی طعم آن را به تاروپود خانواده تزریق کنیم لباس های بابا را اتو کشیدیم و روانش را نیز ما مسعولیت پر کردن شیشه های خالی آب را به عهده گرفتیم تا مبادا کسی تشنه بماند و فرزند کوچک خانواده را همچون فرزند خویش پرورش دادیم بی آنکه کسی بفهمد صبحانه و نهار و شام و یک جارو کشیدن ساده و با یک دستمال نم دار غبار را از زندگی زدودن و شستن ظروف کثیف عقاید بی مصرف که از نیاکان ما به والدین دوست داشتنی مان رسیده بود وپوشاندن یک دست لباس روشنفکری عاقلانه تن خانواده و پنجاه نسل آینده و کتاب روی کتاب چیدن به جای پشت این و آن صحبت کردن و آدم های بی مصرف را ازهفتاد کیلو متری خانه دور کردن و کشیدن سیم‌ تلفن برای آنکه فقط هنگام شادی مان مارا می‌شناسد . و صبر صبر صبر و صبوری را از صفات بارز اهل خانه کردن ودر آخر توی مشت نگه داشتن یک خانواده با عقایدی درست با مهرورزی به اندازه و صبوری بی حد و مرز کار ما بود و ما هیچ وقت کم نیاوردیم چون ما فرزند ارشد خانواده بودیم ... در پناه حق ششم مهر ماه هزارو چهارصد و پنج - اراتمند شما : خانوم اسرین ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ