کافی‌ست بمانی ؛ بعد از آن ، برایت یک فنجان چای می‌ریزم. سپس تو را دعوت می‌کنم به تمام حرف‌هایی که می‌خواستم همیشه به تو بگویم ، اما نشده ؛ تمام سکوت‌هایم که سطر به سطرشان پر از حرف‌هایی بود که نشنیدی ؛ به تمام لحظاتی که در خواب و خیال‌هایم ، فقط رویای داشتنت را پرورانده بودم. و بعد از اینکه به‌اندازه یک عمر ، در چشمانت خودم را غسل تعمید دادم ، به تو می‌گویم : « ایراندخت ، تپش‌های قلبم ، تو را بیشتر از هر چیز دیگری دوست دارم. » و سپس ، برای همیشه ترکت می‌کنم. -t

_

___