دایه این وسط شده بود مثل کفترای‌ نامه‌ رسون . هی نامه‌یِ رابعه رو می‌برد میداد به بکتاش بعدم جواب نامه رو میگرفت میاورد‌ برای رابعه

یه مدتی همینطوری‌ با نامه‌بازی گذشت. توی این مدت رابعه و بکتاش اصلا همدیگه‌رو ندیده بودن .

تا اینکه‌ یه روزی‌ از روزا بکتاش میره توی کوچه‌‌بازار دور بزنه که یکهو‌ یه دختری رو میبینه .

در نگاه اول میفهمه که این دختر همون رابعه‌ست که پایین ِنامه نقاشیش بود .

القصه که بکتاش با دیدنِ رابعه هوش از سرش میپره و با آخرین سرعت میره‌ سمتِ رابعه .

دامنِ رابعه رو میگیره که بغلش کنه ...

خب انگار دیگه نیستید پس تا همینجا برای امشب بسه . ماچ به پیشونیتون‌ خانومیا‌ . شبتونم‌ بخیر باشه 💚.

بچه‌ها عینکم‌ مونده بود رو زمین‌ داداشم‌ برداشته آورده اتاق داده بهم میگه چرا عینکتو‌ میزاری زمین شاید یکی بشینه‌ روش . بعد از اینکه رفت عینکو باز کردم دیدم کج شده (خودش نشسته بود روش)

یه حسی بهم میگه اسمائیلتو‌ (اینجارو) قربانی کن .

حالا که نمیتونم‌ اینجارو پاک کنم کاش میتونستم گوسفند‌هایِ زندگیمو‌ قربانی کنم .

بیاید الباقی داستان رابعه رو بگم براتون .

رسیده بودیم به اونجایی که دایه شده بود کفتر ِنامه‌رسون ِرابعه و بکتاش. تا اینکه یه روز بکتاش که رفته بود دور دور رابعه رو میبینه و میشناسه بدو بدو میره سمتش و دامنشو‌ میگیره که بغلش کنه ...