بعد از اون نامه بکتاش روز به روز حالش بهتر میشد ..

یه روزی رابعه بیرون و کاخ‌ بود که خیلی اتفاقی رودکی (شاعر معروف به پدر شعر و ادب ِفارسی ) رو میبینه ‌.

رودکی‌ چند بیتی‌ برای ِرابعه خوند و ازش خواست که اون هم برایِ رودکی چند بیت شعر بخونه .

رابعه هم قبول کرد و چند تا از قشنگ ترین شعر‌هایی که گفته بود رو برای‌ِ رودکی خوند .

رودکی‌ هم خیلی خوشش اومد تا به حال شعرِ عاشقانه‌ای‌ به این قشنگی نشنیده بود .

رودکی‌ از رابعه میپرسه که داستانِ این شعر‌هات چیه و این طبعِ شعر از کجا اومده .

رودکی‌ِ فضول رودکیِ فضول رودکیِ فضول.

رابعه هم اون لحظه انگار فرمونُ میده دست ِ قلبش و خیلی ناخواسته رازشو لو میده ؛ داستان ِعشقش به بکتاش رو برایِ رودکی تعریف میکنه .

و میگه که آره این غم و سوزِ عاشقی باعث شده که من این شعر‌هایِ عاشقانه و غم انگیز‌ رو بگم‌.

این شعر‌ها و داستانِ عاشقیِ رابعه روی ِرودکی تاثیر گذاشت‌ . رودکی ورقی از جیبش درآود و شعر‌هایِ رابعه رو روش نوشت.

و بعد از کلی تشویق و بَه‌بَه و چَه‌چَه گفتن‌ به رابعه ، راهشو کشید و رفت .

یه روزی از روزا امیر بخارا تصمیم‌ گرفت یه جشنی‌ بگیره و توی این جشن کلی از بزرگان و حاکمان‌ و شاعرارو‌ دعوت کنه که دور هم خوش باشن .