در سست بودن روابط انساني همین بس که اگر حضورت را مدام به دیگران یادآوري نکني ، به سادگي شبیه بادها فراموش مي‌شوي .

فرمول آرامش اینه که بدوني رفتني میره ، اومدني میاد ، موندني میمونه ، شدني میشه ، نشدني نمیشه و غصه خوردن تو هم هیچ تاثيري تو این رفت وآمدها و شدن و نشدن‌ها نداره.

یکي رو پیدا کن که به داشتنت افتخار کنه ، از دست دادنت براش ترسناك باشه ، برات بجنگه ، قدردانت باشه ، بهت احترام بذاره ، بهت اهمیت بده ، و بدون هیچ قید و شرطي دوستت داشته باشه.

به عنوان یه دوست من هیچ‌ وقت از شنیدن غر غرات خسته نمي‌شم، من از این جمله "من نمي‌خوام با داستان‌هاي تکراري زندگیم حوصله‌ات رو سر ببرم." متنفرم، اگه چیزي ناراحتت کرده حتي اگه تکراریه ، با من حرف بزن ، بهم زنگ بزن ، پیام بده ، هر موقع از روز من پیشتم . هواتو دارم . همیشه روم حساب کن .

خطرناك‌ترین نوع خشم ، خشمیه که تو دل یه آدم مهربون جمع مي‌شه .

اگر شبي به مزارم رسیدي و بادي وزید ، بدان سلام من بود که گونه‌ات را‌ نوازش کرد ؛ من رفته‌ام اما میان خاطراتت هنوز راه مي‌روم .

واسه شما .