عید تفرقه را پاس نمیداریم 📽 | ۹ نهم ربیع؛ عید تفرقه یا عید الزهرا.... 📌آوای اندیشه https://eitaa.com/AvayeAndish

عنوان تاج گذاری زیبنده امام زمان عج نیست مگر امام زمان شاه است که تاج بگذارد از هزاران شاه بالاتراست حرمت ائمه معصومین علیهم السلام را پاس بداریم 📌آوای اندیشه https://eitaa.com/AvayeAndish

یادداشت فرهنگی اجتماعی عفاف، کرامت انسانی «هندسه ایستادگی در برابر استحاله؛ حیا، مرزِ غیرت و اقتدار ملی» مسئولیت فرهنگی جامعه جامعه‌ای که خواهان پیشرفت، امنیت و آرامش است، نمی‌تواند نسبت به تضعیف بنیان خانواده، عادی‌شدن بی‌حیایی و تبدیل انسان به ابزار لذت یا تبلیغات بی‌تفاوت بماند. عفاف و حجاب، در نگاه دینی و فرهنگی ما، تنها یک مسئله ظاهری نیست؛ بلکه با کرامت زن و مرد، سلامت خانواده، امنیت روانی جامعه و آینده نسل جوان پیوند دارد. در این میان، باید میان نقد رفتارهای نادرست و تحقیر انسان‌ها تفاوت گذاشت. هیچ‌کس حق ندارد زن یا مردی را وسیله مصرف، نمایش یا سوءاستفاده بداند. همان‌گونه که حفظ حریم خانواده خود را ضروری می‌دانیم، باید کرامت خانواده‌های دیگر را نیز محترم بشماریم. اخلاق، زمانی معنا پیدا می‌کند که برای خود و دیگران یک معیار داشته باشیم؛ چنان‌که امیرالمؤمنین(ع) فرمودند: «آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز بپسند.» امروز دشمنان ملت ایران، پس از ناکامی در بسیاری از عرصه‌های سخت، می‌کوشند از مسیر جنگ فرهنگی، تضعیف خانواده، گسترش مصرف‌زدگی، عادی‌سازی روابط ناسالم و فشار اقتصادی، سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده کنند. البته این واقعیت نباید بهانه‌ای برای توهین به مردم یا متهم‌کردن همه مخالفان یک دیدگاه باشد؛ بلکه باید مسئولان و نهادهای فرهنگی را به سیاست‌گذاری دقیق، اجرای عادلانه قانون، گفت‌وگوی اقناعی و حمایت واقعی از خانواده مسئول‌تر کند.مقابله با بی‌عفتی، تنها با برخوردهای مقطعی و شعاری ممکن نیست.جامعه به آموزش، تولید محتوای اثرگذار، حمایت از ازدواج و فرزندآوری، کاهش فشار اقتصادی، مبارزه با فساد، صیانت از فضای مجازی و الگوسازی فرهنگی نیاز دارد. قانون نیز باید روشن، منسجم، عادلانه و برای همه یکسان اجرا شود؛ به‌گونه‌ای که هم از ارزش‌های دینی پاسداری کند و هم مانع رفتارهای سلیقه‌ای و آسیب‌زا شود. دفاع از حجاب و عفاف، اگر با اخلاق، حکمت، عدالت و احترام به کرامت انسان همراه نباشد، ممکن است نتیجه معکوس بدهد. مطالبه‌گری مؤمنانه یعنی هم با بی‌قانونی و ترویج ابتذال مخالفت کنیم و هم از خشونت کلامی، برچسب‌زنی و نفرت‌پراکنی بپرهیزیم. اصلاح فرهنگی با تحقیر مردم محقق نمی‌شود؛ با صداقت، الگوی عملی، گفت‌وگو و اقدام مسئولانه تحقق می‌یابد.ایران عزیز برای عبور از جنگ فرهنگی و اقتصادی دشمن، بیش از هر زمان دیگری به خانواده‌های سالم، جوانان امیدآفرین، مدیران مسئول و جامعه‌ای اخلاق‌مدار نیاز دارد. پاسداری از عفاف و ارزش‌های دینی باید با عقلانیت، قانون‌مداری و حفظ حرمت همه شهروندان همراه باشدامروزه ایران اسلامی در پیچ تاریخی حساسی قرار گرفته است. دشمنی که در میدان‌های نظامی، اطلاعاتی و امنیتی، سدِ پولادینِ غیرت و ایمانِ فرزندان این خاک را در برابر خود دید و ناکام ماند، اکنون به «جنگِ نرم» و «تغییر سبک زندگی» روی آورده است. این تهاجمِ برنامه‌ریزی‌شده که هدفش فروپاشی ستون‌های اخلاقی و حیا در جامعه است، ازآن جهت خطرناک‌تر از جنگ‌های کلاسیک است که به جای خاک، «روح و جان»جامعه را نشانه رفته است. ۱. حجاب؛ نماد تمدنی و مرزِ غیرت** حجاب در فرهنگِ متعالیِ ایرانی-اسلامی، صرفاً یک «تکلیفِ شخصی» نیست؛ بلکه «پرچمِ عفت» و «سپرِ محافظت» در برابر نگاه‌های ابزاری است. وقتی عفت عمومی جامعه خدشه‌دار شود، اولین قربانی، «کرامت زن» است. تبدیل‌کردن زنان و مردان به ابزارهای لذت و ویترین‌های نمایشی، بازی در زمینِ همان دشمنی است که می‌خواهد با ترویج بی‌حیایی، غیرت را از مردان بستاند و هویت زن را به «کالا» تنزل دهد. کسی که به بهانه «آزادی»، تبرج و بی‌عفتی را در خیابان‌ها ترویج می‌کند، در واقع در حالِ تخریبِ امنیت روانیِ همان خانواده‌ای است که ادعای حفظش را دارد. ۲. مطالبه‌گری؛ از قانون‌مداری تا مسئولیت‌پذیری قانون، تجلیِ اراده عمومی برای حفظ نظم و اخلاق است. استنکاف از اجرای قوانینِ مصوبِ نهادهای قانونی کشور، نه تنها در حوزه حجاب بلکه در هر عرصه‌ای، به معنای ترویج «رهاشدگی» است. دولتمردان و مسئولین اجرایی باید بدانند که در برابر خونِ شهدایی که برای صیانت از دین و نظامِ اخلاقیِ این سرزمین به شهادت رسیدند، مسئولند. نادیده‌گرفتنِ مصوباتِ شورای عالی انقلاب فرهنگی یا برخوردهای دوگانه با هنجارهای دینی، پیامدش چیزی جز سلبِ اعتماد عمومی و جری شدنِ ساختارشکنان نخواهد بود. ما معتقدیم «حرام سیاسی»، دقیقاً همان لبه‌ی تیغی است که دشمن می‌خواهد با تکیه بر آن، ریشه درخت تنومندِ انقلاب را قطع کند. ۳. نهج‌البلاغه؛ منشورِ عدالت و اخلاق مولای متقیان، امیر مؤمنان (ع) در نهج‌البلاغه به ما می‌آموزد که «هرچه برای خود نمی‌پسندی، برای دیگران نیز نپسند.» این اصل، مبنای اصلی نقد ماست. همان‌طور که برای نوامیس خود،امنیت و حیا را مطالبه داریم باید برای کل جامعه نیز همین چارچوبِ اخلاقی راپیگریم

جامعه اسلامی، محیطِ نمایش نیست؛ محیطِ رشد، تعالی و امنیتِ اخلاقی است. کسانی که با نگاهِ ابزاری به زن، فضای عمومی را به میدانِ عرضه‌اندامِ بی‌اخلاقی تبدیل کرده‌اند، باید بدانند که با این کار، در حالِ تیشه‌زدن به ریشه غیرت ملی هستند. ۴. دعوت به هوشیاری و توبه از خطاهای راهبردی خطابِ ما به حامیانِ وضع موجود این است: سیاست‌بازی و حمایت‌های کورکورانه، مسئولیتِ شرعی و تاریخیِ شما را در قبالِ انحطاطِ اخلاقی جامعه از بین نمی‌برد. کسانی که با سکوتِ خود یا حمایت‌های نابه‌جا، راه را برای هنجارشکنی باز کردند، باید در پیشگاهِ تاریخ و خدا پاسخگو باشند. راهِ توبه باز است؛ توبه از «خطای محاسباتی» در شناختِ اولویت‌های کشور. بازگشت به مسیرِ ارزش‌ها، نه تنها تباهی نیست، بلکه نجاتِ دنیا و آخرت است. ما به یاری حضرت حق، نه تنها در برابر هجمه‌های اقتصادی دشمن، بلکه در برابر «ویروسِ ابتذال» نیز ایستاده‌ایم. «آوای اندیشه» مطالبه‌گریِ انقلابی را تا حصولِ نتیجه، یعنی حاکمیتِ ارزش‌های دینی و اخلاقی در جامعه ادامه خواهد داد. ما در برابر کسانی که بخواهند دین و اخلاقِ این مردم را به مسلخِ مطامعِ سیاسی و فرهنگی ببرند، با تمامِ توان خواهیم ایستاد و اجازه نخواهیم داد که ایران عزیز، به جولانگاهِ ولنگاری و بی‌حیایی تبدیل شود.ایرانِ اسلامی، سربلند خواهد ماند؛ مادامی که غیرت و حیا، نبضِ تپنده این جامعه باشد. سیدمهدی رحیمیان آوای اندیشه https://eitaa.com/AvayeAndish

تبیین روز آن روی سکه تهاجم ترکیبی اقتصادی، فرهنگی از شوکِ گرانسازی انرژی در داخل ایران تا فروپاشیِ هویت؛ تله‌ی جنگِ ترکیبی امروز ایران در میانه‌ی یک نبرد پیچیده قرار گرفته است؛ جنگی که در آن دیگر تنها با سلاح، نه بلکه با نان، سوخت، نرخ ارز و حتی پوشش و رفتار، بر سرِ اراده‌ی مردم جنگ می‌شود. این یک نبردِ چندجانبه برای خالی کردنِ میدان‌ها و از بین بردنِ هویتِ ملی است. ۱. تقاص‌گیری با نوسانِ بازار جریان‌های غرب‌گرا که در برابر ایستادگیِ مردم در برابر گرانیِ انرژی شکست خورده‌اند، اکنون به دنبال راهی برای انتقام هستند. آن‌ها می‌خواهند با ایجادِ آشفتگی در بازارِ طلا و ارز، فشاری دوچندان بر زندگی مردم وارد کنند. هدف این است که با ایجادِ بی‌ثباتیِ پولی، خشمِ مردم را به سویِ بی‌تفاوتی و انزوا سوق دهند تا مردم از میدان‌های مطالبه‌گری به خانه‌های خود بازگردند و میدان برای دشمن خالی شود ۲. هجومِ بیگانگی در میانه جامعه اما خطر بزرگ‌تر، آنجایی است که فرهنگِ ما هدف قرار گرفته است. با نبودِ نظارتِ درست بر تولیداتِ فرهنگی، شاهدِ حضورِ رفتارهای نابهنجار و پوشش‌های غریب در خیابان‌های شهر هستیم. وقتی پوشش و رفتارِ مردانه و اسلامی، جای خود را به رفتارهای بیگانه و بی‌شرمانه بدهد، این تنها یک تغییرِ ساده نیست؛ بلکه مقدمه‌ی «تغییرِ ماهیتِ جامعه» است. دشمن می‌خواهد با عادی‌سازیِ زشتی، ملت را از ارزش‌های خود بیگانه کند تا از درون فرو بپاشد ۳. غفلت؛ راهِ پیروزیِ دشمن اگر ما میانِ آشفتگیِ اقتصادی و هجومِ فرهنگی، دچار غفلت شویم، تنها برنده دشمنِ اصلی (آمریکا و صهیونیسم) خواهد بود. آن‌ها منتظرند تا با تضعیفِ قدرتِ خرید و از بین بردنِ وقارِ اجتماعی، اراده‌ی ملت را برای ایستادگی در برابر استکبار، در هم بشکنند.مقابله با گرانی، تنها یک بحثِ اقتصادی نیست، بلکه دفاع از حاکمیت است. و پاسداری از فرهنگ و پوشش، تنها یک بحثِ اخلاقی نیست، بلکه خط مقدمِ حفظِ امنیت ملی است. ما باید برای حفظِ کرامتِ خود، بیدار شویم و از این تله‌ی ترکیبی رهایی یابیم سیدمهدی رحیمیان آوای اندیشه https://eitaa.com/AvayeAndish

نوشتار صبح... گذار از واقع‌گرایی به بیگانگی؛ واکاوی ریشه‌های تقابل جریان اصلاح‌طلب با محسن رضایی دبیر جدبد شورای عالی امنیت ملی ایران در پهنه سیاسی امروز ایران، آنچه به چشم می‌رسد، صرفاً یک رقابت انتخاباتی میان چهره‌های مختلف نیست؛ بلکه شاهد یک «نبرد هویتی» میان دو رویکرد بنیادین هستیم. مخالفت‌های اخیر و گاه تندِ بخشی از جریان اصلاح‌طلب با آقای محسن رضایی، از نگاه یک تحلیلگر، فراتر از مناقشات انتخاباتی، ریشه در یک تغییر جهت استراتژیک و گذار از «اصلاح در چارچوب نظام» به سوی «تغییر هویت ملی» دارد. برای درک چرایی این تقابل، باید از سه منظر کلیدی به موضوع نگریست: نخست؛ تقابل میان «واقع‌گرایی ملی» و «آرمان‌گرایی غربی» آقای محسن رضایی با برخورداری از پیشینه در ساختارهای دفاعی و حضور در لایه‌های اصلی حاکمیت، نماینده‌ی «واقع‌گرایی انقلابی» است؛ رویکردی که بر حفظ حاکمیت، استقلال ملی و اتکا به توان داخلی استوار است. در مقابل، بخشی از جریان اصلاح‌طلب که در سال‌های اخیر به سمت رویکردهای نئولیبرال و غرب‌گرا متمایل شده‌اند، او را نه یک رقیب سیاسی، بلکه سدی در برابر «اصلاحات ساختاری» (به معنای نفوذ الگوهای غربی) می‌بینند. از نظر آن‌ها، ایستادگی بر اصول ملی، مانعی برای پیوند با جریان‌های بین‌المللی است. دوم؛ تقابل در «هندسه استراتژیک دفاعی»در عصر جنگ‌های ترکیبی، تفاوت میان «ایستادگی مسئولانه» و «سازش برای بقا» بسیار حیاتی است. محسن رضایی همواره بر ضرورت حفظ کرامت ملی و عدم تسلیم در برابر فشارهای خارجی تأکید داشته است. اما جریان اصلاح‌طلب که در پی بازگشت به میدان از طریق «اعتمادسازی با قدرت‌های غربی» است، رویکرد ایشان را تهدیدی برای برنامه‌های خود می‌بیند. آن‌ها می‌خواهند با تعدیلِ اصول حاکمیتی، فضایی برای بازگشت به ساختارهای پیشین ایجاد کنند، در حالی که رویکرد آقای رضایی، حفظِ اصالتِ نظام در میانه طوفان‌هاست. سوم؛ نبرد بر سر «مشروعیت و آینده» جریان اصلاح‌طلب برای بازگشت به چرخه قدرت، خود را به عنوان تنها پل ارتباطی با جامعه و جهان معرفی می‌کند. حضور چهره‌ای با وزنِ ملی و مذهبی مانند آقای رضایی، این ادعا را با چالش مواجه می‌کند؛ چرا که او نشان می‌دهد می‌توان هم «حاکم» بود و هم «مردم‌مدار» و هم «مذهبی»؛ بدون اینکه لزوماً به الگوهای بیگانه متوسل شد. لذا، تضعیف ایشان، در واقع تلاش برای انحصارِ تعریفِ «آینده‌ی سیاسی ایران» توسط جریان اصلاح‌طلب است.مخالفت با محسن رضایی، تجلیِ تقابل میان «هویتِ اصیلِ ملی-اسلامی»و «الگوهای وارداتیِ غرب‌گرا»است. این نبرد، تنها بر سر یک کاندیدا نیست، بلکه بر سر این است که آیا ایران در مسیرِ «استقلال و ایستادگی» حرکت خواهد کرد یا در مسیرِ «استحاله و بی‌میانی» قرار خواهد گرفت.مخالفت با محسن رضایی، در واقع نبردی است میان «هویتِ اصیلِ ملی-اسلامی» و «الگوهای وارداتیِ غرب‌گرا». این تقابل نشان می‌دهد که جبهه‌ی اصلاح‌طلب، از مسیرِ «اصلاح در چارچوب نظام»، به سوی «استحاله و تغییر هویت» گام برمی‌دارد سیدمهدی رحیمیان (آوای اندیشه) https://eitaa.com/AvayeAndish

چشمه سار مقاومت حیات مقاومت،بقای مقاومت فرستادگانِ فراتر از دیپلماسی؛ پیامِ بیتِ رهبری به قلبِ محورِ مقاومت اعزام نمایندگان از بیتِ معظم‌له برای ابلاغ پیامِ تشکر رهبری به ملت عراق، فراتر از یک پروتکل دیپلماتیک ساده، یک «اشاره‌ی استراتژیک» در لایه‌های عالیِ حاکمیت است. این اقدام، حامل سه پیام کلیدی است: ۱. فراتر از دیپلماسیِ حاکمیتی:** اگر سفر مقامات دولتی، بخشی از مدیریت روابط روزمره باشد، اعزام نمایندگان از بیتِ رهبری، نشان‌دهنده یک «پیامِ متعالی و بنیادین» است. این یعنی پیوند میان ایران و عراق، از لایه «دیپلماسی سیاسی» عبور کرده و به لایه «اتحاد عقیدتی و حاکمیتی» بازگشته است. ۲. پیوند با ستون‌های مقاومت:** دیدار مستقیم با فرماندهان حشدالشعبی، نشان می‌دهد که مرکزِ ثقلِ تصمیم‌گیری در ایران، می‌خواهد پیوند خود را با «ستون‌های اصلی مقاومت» در عراق، نه از طریقِ کانال‌های اداری، بلکه از طریقِ کانال‌های «اعتبارِ مذهبی و حاکمیتی» مستحکم‌تر کند. ۳. تثبیتِ هندسه ایستادگی:** در حالی که دشمنان به دنبال ایجاد شکاف میان حاکمیت ایران و متحدان منطقه‌ای‌اش هستند، این اقدام، نشان‌دهنده یکپارچگیِ کامل در «هندسه ایستادگی» است. این پیام به تمامِ جهان گفته می‌شود: «پیوند ما با محور مقاومت، نه یک قراردادِ سیاسی، که یک اراده‌ی حاکمیتی و اعتقادی است.» سیدمهدی رحیمیان (آوای اندیشه) https://eitaa.com/AvayeAndish

منبر در مزرعه موعظه و منبر از یک کشاورز.... ببینید جالب است.... 📌آوای اندیشه https://eitaa.com/AvayeAndish