و پناه بر آغوشت از شر حزن‌های پی‌در‌پی

اون وسط صدام زده می‌گه تو با این قبیله یه نسبتی داری =/

بعید نیست والا، پدربزرگم هم کتاب‌خوار قهاریه :)

خوشم میاد خدا می‌بینه دلم گرفته بارون می‌فرسته، قربونش برم!

پر حرفم خودتونید :/

آدما دنبال آرامش و خوش‌بختی می‌گردن؛ با پول، با شهرت، با مقام، با همسر. اما اینا خوش‌بختی اصلی نیستن! آرامش و خوش‌بختی اصلی اینه که تو بدونی کی هستی و بلد باشی چطور زندگی کنی.

درد این‌جاست که نمی‌تونی این دردو به کسی بگی. انگار بعضی حرفا به وجود میان که برای همیشه تو دل خودت بمونن.

خیلیا فامیلت هستن ولی ذره‌ای باهات رفیق نیستن. اون که تو دردهات کنارته و تو رو با زخم‌هات هم‌چنان دوست داره، اون خانواده‌ته، حتی اگه هیچ نسبت خونی باهات نداشته باشه.

وقتی شنیدم خدا گفته: من فقط کسایی رو با سختی آزمایش می‌کنم که دوست‌شون دارم؛ درد کشیدن برام افتخار شد.

البته بعضی دردها از سمت خودمونه، از ندونم‌به‌کاری‌ها، از بی‌مسئولیتی‌ها، از آینده‌نگر نبودن‌ها

هر حرفی رو نباید به هرکسی بزنی، این یه اصل رعایت حد و مرز شخصیه. مثلا چه نیازیه دوست صمیمی تو بفهمه مشکل فامیلی داری؟ چه نیازیه خاله یا عمه یا عمو یا دایی بفهمه که مادر تو سر چی باهات دعوا کرد؟ اگه ازدواج کردی چه نیازیه پدرت بفهمه با همسرت چه تعارضی پشت سر گذاشتی؟ زمان می‌گذره و تو مشکلت حل می‌شه ولی حرفی که زدی از ذهن اونا پاک نمی‌شه و در بهترین حالت، دیدگاه‌شون به روابط و آدم‌های اطراف تو خراب می‌شه.

https://eitaa.com/Ayhan53/1201 چقدر درست . حتی لازم نیست دوست صمیمی اولت، بفهمه دوست صمیمی دیگه‌ت چیا بهت می‌گه