این متن را در آتش بس جنگ ۱۲ روزه منتشر کردم: ضرورت تقویت توان هوایی و درسی از شاه عباس کبیر تاریخ بارها ثابت کرده که ملت‌هایی که مفهوم «زمان» و «آمادگی در سکوت» را درست فهمیده‌اند، نه‌تنها از تهدیدات بیرونی جان سالم به در برده‌اند، بلکه راه پیروزی و استقلال را هم هموار کرده‌اند. یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها در تاریخ ایران، سیاست نظامی شاه عباس کبیر است. آتش‌بس شاه عباس؛ تاکتیک بود، نه عقب‌نشینی شاه عباس وقتی به قدرت رسید، ایران از هر سو در فشار بود. عثمانی از غرب پیش می‌آمد، ازبک‌ها از شرق تهدید می‌کردند و ارتش داخلی هم فروپاشیده و ضعیف بود. در چنین شرایطی، او تصمیمی گرفت که برای بسیاری غیرقابل درک بود: با عثمانی آتش‌بس امضا کرد و حتی پذیرفت که چند شاهزاده ایرانی به عنوان گروگان در استانبول بمانند. اما این آتش‌بس از سر استیصال نبود. شاه عباس داشت وقت می‌خرید تا ارتش را از نو بسازد. در همان سال‌ها، با کمک مستشاران خارجی توپخانه مدرن تشکیل داد، اسلحه‌خانه‌ها را بازسازی کرد، نیروی متخصص تربیت کرد و ارتش را از عناصر فاسد پاک‌سازی کرد. نتیجه‌اش روشن بود: ارتشی که ساخت، هم عثمانی را پس زد، هم پرتغالی‌ها را، هم ازبک‌ها را. امروز چه درسی می‌توان گرفت؟ تهدیدات امروز شکل دیگری دارند اما جدی‌ترند. جنگنده‌های نسل پنجمی مثل F-35 اسرائیلی کاملاً رادارگریزند، به سامانه‌های ماهواره‌ای، آواکس و جنگ الکترونیک مجهزند و تجربه عملیاتی واقعی هم دارند؛ در سوریه، لبنان و عراق. در برابر چنین قابلیتی، پلتفرم‌های نسل چهارم دیگر کافی نیستند. چرا J-20 و J-10 گزینه‌ای منطقی است؟ جی۲۰ چینی یکی از معدود جنگنده‌های نسل پنجم غیرآمریکایی است. برد بالا، مخازن سوخت داخلی بزرگ، موشک‌های PL-15 با برد فراتر از AIM-120، طراحی رادارگریز و امکان همکاری فنی در صورت توافق، همه این‌ها آن را به گزینه‌ای جدی برای ایجاد بازدارندگی در برابر F-35 تبدیل می‌کنند. آتش‌بس، اگر هوشمندانه باشد، فرصت است یک آتش‌بس راهبردی می‌تواند زمان لازم را برای آموزش خلبانان نسل پنجم، توسعه پایگاه‌های مناسب، ارتقای رادار و جنگ الکترونیک، و تقویت هماهنگی زمینی-هوایی فراهم کند. همه این‌ها وقت می‌خواهند. شاه عباس اول ارتش ساخت، بعد جنگید. این منطق هنوز هم درست است: اول باید قدرت ساخت، بعد تصمیم گرفت. ملت‌هایی که زمان را از دست بدهند، همه‌چیز را از دست خواهند داد. @Azofmedia

پرتگاه نردبان تشدید شجاعت بدون توانایی نهایی: به قلم دکتر حسین قتیب @Azofmedia

‌لازم است تک‌تک جان‌فدایانی که دلشان برای اسلام و انقلاب یا استقلال و سربلندی ایران می‌تپد، بیش از پیش برای پاسداری از وحدت صفوف منسجم و به‌هم‌پیوسته ملّت اهتمام ورزند و اختلافات غیرموجّه و حتی موجّه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و قولاً و عملاً مظهر انسجام و یکپارچگی ملت باشند. رهبر معظم انقلاب @Azofmedia

‌سلاح کشتار جمعی در لامرد - گزارش نیویورک تایمز روز اول جنگ مناطق مسکونی لامرد هدف موشک جدید آمریکا که «ضربه دقیق» نام دارد قرار گرفت و ۲۱ غیرنظامی و ۴ کودک را کشت. اما این موشک یک سلاح کشتار جمعی است. در ارتفاع بالای هدف منفجر می‌شود و ۱۸۰ هزار ترکش را در همه جهت پرتاب می‌کند. ‌در نتیجه انفجار این موشک اسکلت ساختمان‌ها ویران نمی‌شود اما ترکش‌های فلزی بسیار پر قدرت سازه‌ها را سوراخ می‌کنند و برای اهداف انسانی بسیار کشنده‌اند. طبیعی است که حتی اگر هدف نظامی هم باشد، ترکش‌ها تمام مناطق غیرنظامی اطراف هدف را هم ویران خواهند کرد. @Azofmedia

وقتی «اصلاح» به معنای حذف است یک خانواده را می‌شناسم؛ فرزندشان به سنسور پایش قند خون نیاز دارد. پیش از حذف ارز ترجیحی، این تجهیز با قیمتی قابل تحمل تهیه می‌شد. پس از آنچه «حذف ارز ترجیحی» نامیده شد، قیمت آن تقریباً دو برابر شد. بیمه پوشش می‌دهد اما با تأخیر چند ماهه. خانواده توان پرداخت نقدی ندارد. نتیجه؟ پایش قند خون متوقف، و کودکی دیابتی در رنج. این یک استثنا نیست. این یک الگو است. در حوزه سرطان و بیماری‌های مزمن، داستان همین است؛ بیمارانی که نه به دلیل پیشرفت بیماری، بلکه به دلیل فروپاشی قدرت خرید، از چرخه درمان خارج شدند. در سبد غذایی هم وضع متفاوت نیست. مرغ که ساده‌ترین پروتئین سفره ایرانی است از زیر ۳۰۰ هزار تومان به بالای ۶۰۰ هزار تومان رسیده. این یعنی میلیون‌ها خانواده نه «کمتر مرغ می‌خرند»، بلکه اصلاً نمی‌خرند. آیا هدف حذف رانت بود یا حذف پروتئین از سفره مردم؟ مشکل اصلاح اقتصادی نیست. مشکل حذف ارز ترجیحی بدون شبکه ایمنی، بدون جبران هدفمند، و بدون پایش اثرات اجتماعی است. بیمار آب‌مروارید نیاز به جراحی چشم دارد، نه قطع سر. اقتصاد بیمار هم نیاز به درمان دقیق دارد، نه شوک‌درمانی بی‌برنامه. دانیال عبدی @Azofmedia