در مورد حرفی که درباره‌ات گفته‌اند، دقت کن: اگر آنچه گفته‌اند در خود می‌یابی، خشمت از شنیدن یک واقعیت، موجب افتادنت از نظر خدا می‌شود؛ و اگر برخلاف گفتهٔ آن‌ها، ثوابی به دست آورده‌ای، بدان که این ثواب را بدون آنکه برای به دست آوردنش خود را به رنج بیفکنی، به دست آورده‌ای.
امام‌باقر(علیه‌السلام) ، بحارالانوار.
پ‌ن: Oh.
از امام صادق(علیه‌السلام) نقل شده:«فاطمه را زهرا نامیدند، زیرا هنگامی که در محراب عبادتش می‌ایستاد، نور او برای اهل آسمان می‌درخشید؛ همان‌گونه که نور ستارگان برای اهل زمین می‌درخشد.»
یک/بعد از تو، خانه همان خانه بود. همان دیوارها، همان در، همان سقف. اما نمی‌دانم چرا هیچ‌چیز سر جای خودش نبود.
انگار کسی جهان را اندکی جابه‌جا کرده بود. آن‌قدر اندک که هیچ‌کس نمی‌فهمید. و آن‌قدر زیاد، که دیگر نمی‌شد در آن زندگی کرد.
کلبهٔ‌خانم‌شخص‌ثالث
یک/بعد از تو، خانه همان خانه بود. همان دیوارها، همان در، همان سقف. اما نمی‌دانم چرا هیچ‌چیز سر جای خ
دو/آدم به نبودن عادت نمی‌کند. فقط یاد می‌گیرد نبودن را از دیگران پنهان کند.
یاد می‌گیرد وقتی در باز می‌شود، سر بلند نکند. وقتی صدایی شبیه صدای او می‌شنود، مکث نکند. و وقتی نامش را می‌شنود، وانمود کند که چیزی نشنیده است.
اما شب‌ها... شب‌ها دیگر کسی نیست که آدم را به تظاهر و خاموشی وادارد.
کلبهٔ‌خانم‌شخص‌ثالث
یک/بعد از تو، خانه همان خانه بود. همان دیوارها، همان در، همان سقف. اما نمی‌دانم چرا هیچ‌چیز سر جای خ
سه/چه تلخ است که همه تو را به صلابت بشناسند، اما هیچ‌کس نپرسد با آن همه اندوهی که در سینه داری، وقتی شب می‌شود، چگونه دوام می‌آوری؟
مردم استواری شانه‌هایت را می‌بینند، اما نمی‌دانند گاهی تمام آنچه آدم را سر پا نگه داشته، فقط این است که هنوز فرصت نکرده فرو بریزد.