به معنای واقعی کلمه روز مسخره‌ای بود. از شروعش که ناراحتی شهدای دیشب رو داشتم، تا اون اضطراب و دلشوره‌ی الکی که از صبح افتاده بود به جونم؛ و مامانم هم قشنگ وسایلم رو آماده کرده بود که وقتی میرم سرکار، دیگه برنگردم خونه :) بعد هم شاهکار خودم که از فلش بک‌آپ نگرفته بودم و کارفرما فلش رو با خودش برده بود؛ من موندم و تمام سایت‌های دنیا که باید می‌گشتم دنبال چیزهایی که لازم داشتم. هربار هم که بالاخره پیداشون می‌کردم، افترافکت تصمیم می‌گرفت ارور بده و تمام کارم از اول بره :) و پایان باشکوه این روز: پام گیر کرد به سه‌راهی یه بنده‌خدا و من در کمال خونسردی، از کسی که اصلاً سه‌راهی مال اون نبود پرسیدم: «مشکلی پیش نیمد؟» :))))) - ۱۱ شهریور ۱۴۰۵

-

شاید اتفاق های بزرگ روز رو قشنگ نکنن ولی لحظه ها همیشه اینکارو میکنن:) صبحتون بخیر

تو راه که داشتم می‌رفتم، به این فکر کردم که چقدر عادی شده دیدن پدر و مادرایی که هر روز، چه خسته باشن چه نه، خودشون رو به کار و زندگی میرسونن. بعضی تلاش‌ها انقدر تکرار میشن که یادمون میره چقدر بزرگن.

-

گر خون من و جمله عالم تو بریزی اقرار بیاریم که جرم از طرف ماست - سعدی

بعضی آهنگا رو نباید پلی کرد. چون قرار نیست فقط آهنگ گوش بدی؛ قراره سه سال از زندگیت رو مرور کنی.

و با تشکر دوباره از آقای کشک و همینطور راننده اتوبوس که قصد جون مسافرین رو کرده بود و با دستی بر چانه، چنان گاز می‌داد و تند می‌رفت که صدای حاج‌خانوم دراومد و بهش گفت: «خیلی بد رانندگی می‌کنی، نمره‌ات صفره» :) - ١٢ شهریور ١۴٠۵

-

شاید بهترین قسمت امروز چیزی باشه که اصلاً انتظارش رو نداریم.

-

بعضی وقتا باید از دغدغه‌هات فاصله بگیری تا بفهمی چیزی که این همه ذهنت رو درگیر کرده، از دور حتی به چشم هم نمیاد.