او چای می‌نوشید و من چشمانِ او را I بُهـت

اول ازش میپرسم چهارشنبه‌شب کجا بودی؟ تموم اون ۱۷ شب، زیر برف و بمب و بارون کجا بودی؟ اگر کف خیابون نبودی، مارو صلاحِ یاری نیست I بُهـت

پرچم تکیه خورده به درخت، سجده بری عطر چمن بپیچه تو مخیله‌ت چه نمازی خدا، چه افطاری :)

تو به ما نزدیک تر از مایی :) اما امان از بغض دلتنگی.. I بُهـت

طفل گمشده‌ای میان شهر شلوغ که نمی‌داند خانه‌ی امن کجاست، دستی که سال‌ها پیش از بین انگشتانِ مادر رها شده مى دانى اميدوار بودن و ماندن چه كار سخت و ترسناکی‌ست؟ #ویـران I بُهـت

فقط یکم دیگه..

شب دوم‌تان هم گذشت نماز را گوشه‌ی خیابان خواندیم، افطار کردیم، پرچم علم کردیم، قدم برداشتیم، شعار دادیم، تکبیر گفتیم، روضه خواندیم، اشک ریختیم، سینه زدیم، چای و نبات نوشیدیم، حتی دمنوش! حتی چند تابوت دست‌سازی را هم به نمادِ حرامی‌ها آتش زدیم .. در تمام این‌ها، منتظر بودیم. اما نیامدید .. منتظر بودیم تا بلکه شاید باور کنیم اگر به چشم ببینیم، چهره‌ای، صدایی، رنگی از خائنِ بی‌رگ را نیامدید. I بُهـت

حتی شک کردم، نکند گارد جاویدان ما بودیم؟ زیرا جز ما کسی دیگر در خیابان‌ها نبود. I بُهـت

بنازم ابر قدرتو