من کسی را بهخاطر نبودنشسرزنش نمیکنم، اما خودم را بهخاطر دلبستنمنمیبخشم. نمیبخشم چون نمیخواهم فراموش کنم. فراموش نمیکنم چون چیزی درونِ من کشته شده. ما حرفهای زیادی برای هم داشتیم با بغضهای مشترک. تو همهی تلاشت را برای وابسته کردنِ من به خودت انجام دادی، اما من همهی سعیام را برای اینکه بهت دلبسته نشم انجام ندادم. من مقاومت نکردم چون میخواستم در دنیات باشم. دلبستم چون این ماجراجویی را همرایت دوست داشتم. قلبِ تسخیر شده، مثلِ قلهی فتح شدهست. تو روحِ من را بهدست آورده بودی؛ پس طبیعی بود برای ادامه دادن دیگه انگیزهای نداشته باشی. من اگه برگردم به عقب، بازم همین مسیر را میام؛ اما بازم خودم را نمیبخشم وقتی میدانم اعتمادبهنفسم، تهی قصه از بین میره.»
