قمارباز – فئودور داستایفسکی @Book_0

عشق مثل باران است، برادر. نمی‌شود همیشه از آن در امان باشی. درد نهفته – اندرو میلر @Book_0

چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم – زویا پیرزاد داستان این رمان ماجرای مشکلات یک زن خانه دار ایرانی-ارمنی در برآورده کردن توقعات خانواده اش را روایت می کند. کلاریس که همسر و مادری نمونه است، زندگی بسیار معمولی و بی اتفاقی دارد. او تمام چیزی که همیشه می خواسته را دارد: شوهری موفق و سه فرزند که همگی با هم در محله ای خوب و آرام زندگی می کنند. کلاریس بزرگترین نگرانی او، حفظ رابطه ی خوب خود با مادر سخت گیرش، خواهر مجردش، شوهر نه چندان صمیمی اش و بچه های شلوغ و بازیگوش خود است. اما این سکون و آرامش زمانی برای همیشه از بین می رود که یک خانواده ی ارمنی اسرارآمیز همسایه ی آن ها می شوند. پس از این اتفاق، کلاریس وارد دنیای جدیدی می شود که سردرگمی های زیادی برایش به همراه خواهد داشت. @Book_0

فقط با اشیاء بی‌جان است که انکار عشق و همدردی جایز است. می‌توان درخت را برید و از خاک آجر ساخت یا آهن را گداخت و کوبید. اما رفتار بی‎‌عشق و همدردی با افراد آدمی، جایز نیست. رستاخیز – لئو تولستوی @Book_0

اولین پرواز کِنى با هواپیما شگفت انگیزترین رویداد زندگى‌اش بود. احساس مى‌کرد سرش از هوا پر شده و نفسش کم مى‌آید. خورشید از همیشه درخشان تو بود و کِنى خوشحال از اینکه عینک آفتابى زده. داستان‌های ماشین تحریر – تام هنکس @Book_0

سمفونی مردگان – عباس معروفی @Book_0

مرده‌ها حسود و انتقام‌جو هستند. از هیچ‌کس و هیچ‌چیز نمی‌ترسند، از کتک نمی‌ترسند، از مجروح‌شدن بیم ندارند و از سپاه بی‌حساب دشمن هراسی به دل راه نمی‌دهند. آن‌ها حتی از مرگ هم نمی‌ترسند. قربانی – کورتزیو مالاپارته @Book_0

قمارباز – فئودور داستایفسکی @Book_0

چیزی که جست و جو کرده بود این نبود، چیزی از جنس قدرت بود، از جنس کنترل، احساس اینکه در دنیا چیزی ضعیف‌تر از او هم وجود داشت، که وسط دنیایی که به نظر می‌آمد می‌خواهد لهش کند، او هم می‌تواند قدرت داشته باشد، نیرومند باشد و کسی را قربانی خودش کند. آوریل سرخ – سانتیاگو رونکاگلیولو @Book_0

_

تنها راهِ تحملِ تاریکی‌ای که همگی‌ با هم تجربه میکنیم، پناه بردن به دلبستگی‌های عمیق و امن است. به رابطه‌هایی که دوستشان دارید و با اتصال به آن رابطه‌ها احساس امنیت، باارزش بودن و دوست داشتنی بودن می‌کنید، توجه کنید. دلبستگی، دوست داشتن و مهرورزیدن، تنها پناه آدم‌های بی‌پناه است. و الان کدام یک از ما احساس بی‌پناهی ندارد؟ پناهِ هم باشیم با مهرورزیدن و زنده‌ نگه‌داشتنِ صمیمیت‌هامان، که کسی جز خودمان نمی‌تواند این بی‌پناهی را درمان کند. - پونه مقیمی