بهارَك.
از لحاظ روحی نیاز دارم به یه دورهٔ تشکیلاتی، از همونایی که هی باید بدویی تا مطالب اساتید رو ار دست ن
اخیراً حتی کتاب جونداری هم نخوندم.
یه عالمه کتاب داریم توی خونه اما نمیدونم چرا دیگه هیچ کدوم جالب به نظر نمیان.. از اون کتابا میخوام که بِکْرَن و یه سره تا صبح هفتصد صفحهشون رو میخوندم.
من مریض شدم؟
دلم یه جمع قوی میخواد
همهی اینا بهانه است بچهها..
این ماه رسماً فارغ التحصیل میشم
و دلم برای جمعهای دانشجویی تنگ شده.
کاش خدا تافت میزد به سال اول دانشجوییم.
چقدر پربرکت بود اون سال، چقدر حسهای نابی رو تجربه کردم که هیچ وقت تکرار نمیشن..
دلم برای شبای توی تاریکی دانشگاه که از ترس جن دیدن جیغ میزدیمم تنگ شده.
شبِ قبل از اولین راهیان نور، اون جمعِ حقیقتاً تکرارنشدنی. جمعی که خدا به هرکدومشون عجیب نظر کرد و منم وصلهٔ ناجورشون بودم..
همه خاطرات دارن توی سرم تکرار میشن:)
هدایت شده از Tales in Arms 🌷⭐
فکر میکنم به زندگی معمولی برگشتم
اما هر بار این نماهنگو میشنوم که دختراتو ببین پشتشون به بودن تو گرمه آقا جون!
دختر بچهی تو دلم ،زانوهاشو بغل میکنه و زار میزنه
نفهمیدم صبحانه حرص خوردم یا کروسان!
درک و شعور پایین بعضی آدما باعث میشه همه تحت فشار قرار بگیرن بعد خودشون خوشحال و خندانن. من همیشه میگم اینطور آدمها رو نمیبخشم.
برای آدمهای یک سر و هزار سودایی مثل من
برنامه نداشتن یعنی دستتو بده بریم بمیریم 🤝
حقیقتش اینه که مشاور نداشتن از معضلات زندگیم شده، نه مشاور به معنای رواندرمانگر، مشاور کاری؛ یعنی کسی که مسیرم رو روشن کنه و هر از گاهی تلنگر بزنه و آرومم کنه.
رفتم لوازم هنری روانم قرار بود شاد بشه ولی وقتی گفت چقدر باید کارت بکشم، احساس افسردگی گرفتم. تازه به چادرمم بد نگاه میکردن مشتریاش.
دارم فکر میکنم تا کی من به همشون پیام بدم و هی قلبشون اکلیلی بشه از اتفاقات مختلف و پیامهای ناشناس کانالشون که براشون نوشتم ولی اونا حتی یک قدم هم برای من بر ندارن؟