شهدا رو یاد کنیم با یک صلوات

🟤به جهنم خوش آمدند ایران دو نیروی دریایی مستقل دارد: نیروی دریایی ارتش و نیروی دریایی سپاه پاسداران در کنار هم، این دو نیرو استراتژی دفاعی ترکیبی از جنگ متعارف و نامتقارن را دنبال می‌کنند و بر پایگاه‌های گسترده در خلیج فارس، دریای عمان و خزر تکیه دارند. نیروی دریایی ارتش: تمرکز اصلی بر حفظ حاکمیت و عملیات فراساحلی در اقیانوس‌ها است. نیروی دریایی سپاه پاسداران: تمرکز اصلی بر جنگ نامتقارن و دفاع از سواحل و تنگه‌ها است. نیروی دریایی ارتش: حدود ۲۰٬۰۰۰ نفر تا ۲۵٬۰۰۰ نفر و نیروی دریایی سپاه: حدود ۲۳٬۰۰۰ نفر ایران اسلامی بر ترکیبی از شناورهای داخلی، خارجی و فناوری‌های خاص سرمایه‌گذاری کرده است که زیردریایی‌های آن را میتوان اینگونه معرفی کرد: ۱. زیردریایی کلاس کیلو (خریداری از روسیه): ۳ فروند. بزرگ‌ترین و قابلیت‌مندترین زیردریایی‌های ناوگان. ۲. زیردریایی کلاس فاتح (ساخت ایران): زیردریایی نیمه‌سنگین ساحلی با قابلیت شلیک اژدر و موشک کروز. ۳. زیردریایی کلاس غدیر (ساخت ایران): زیردریایی سبک (حدود ۱۲۵ تن) برای عملیات در آب‌های کمعمق. شناورهای سطحی اصلی ایران را میتوان اینگونه معرفی کرد؛ ۱. ناوچه‌های کلاس موج (ساخت ایران): مانند سهند، دنا و دیلمان. پیشرفته‌ترین ناوچه‌های ساخت داخلی. ۲. ناوچه‌های کلاس الوند (ساخت بریتانیا، مدرن‌شده): مانند الوند، البرز. از قدیمی‌ترین ناوچه‌های ناوگان. ۳. ناوشکن‌های کلاس بایندر (ساخت آمریکا، دهه ۱۹۴۰): مانند ببر و پلنگ. کهنه اما هنوز عملیاتی. ۴. ناوبندر مکران (تبدیل شده از نفتکش): به عنوان یک پایگاه دریایی متحرک با قابلیت حمل بالگرد و قایق‌های تندرو عمل می‌کند. شناورهای تندرو و ویژه ما عبارتند از: ۱. قایق‌های تندرو موشک‌انداز: مانند کلاس‌های کمان (ساخت فرانسه) و سینا (ساخت ایران). قلب جنگ نامتقارن سپاه. ۲. شناور دوزیست ذوالفقار: قابلیت حرکت سریع روی آب و غوطه‌وری کوتاه‌مدت زیرآب برای عملیات‌های نفوذ و شبیخون. پایگاه‌های اصلی ایران دریایی ما در خلیج فارس و دریای عمان بدین شرح پایگاه های بزرگ و فعال داریم: ۱. بندرعباس: ستاد فرماندهی نیروی دریایی ارتش. ۲. بندر بوشهر: دفاع از نیروگاه اتمی و مرکز تحقیقاتی. ۳. جزایر استراتژیک (مانند بوموسی، لارک، سیری): تحت کنترل سپاه، مجهز به سکوهای پرتاب موشک و تسهیلات لجستیکی. و در دریای خزر بدین شرح: ۱. بندر انزلی: ستاد ناوگان شمالی و محل ساخت زیردریایی «فاتح». ۲. نوشهر: دانشگاه علوم دریایی. اما بخشی از قابلیت‌ها و تاکتیک‌های کلیدی ما عبارت است از: ۱. توانایی بالقوه برای بستن تنگه هرمز با استفاده از سیسنم هوشمند و همچنین هزاران مین دریایی، موشک‌های کروز ساحلی، و هجوم قایق‌های تندرو. ۲. اعزام ناوگروه به اقیانوس اطلس و هند و مشارکت در رزمایش‌های بین‌المللی (مانند بریکس). ۳. ساخت طیف وسیعی از شناورها از زیردریایی سبک تا ناوچه و ناوشکن. ۴. شبکه ای از کشتی‌های تجاری (غالباً تحت پرچم کشورهای ثالث) برای دور زدن تحریم‌ها و انتقال نفت. علاوه بر همه مواردی که ذکر شد، بخشی از نقاط قوت تاکتیکی ما عبارت است از: ۱. جنگ نامتقارن و دفاع ساحلی در محیط‌های بسته (مانند خلیج فارس) ۲. ناوگان بزرگ و متنوع قایق‌های تندرو ۳. سامانه‌های متنوع موشک‌های کروز و بالستیک ساحلی خلاصه این که؛ نیروی دریایی ایران با تکیه بر جنگ نامتقارن، پایگاه‌های استراتژیک و صنعت داخلی، توانایی اختلال در ترانزیت انرژی (به‌ویژه در تنگه هرمز) و ایجاد بازدارندگی در منطقه را به سبک قدرمند و قابل اتکا دارد. ایران اسلامی، یک قدرت دریایی منطقه‌ای مؤثر است که بیشتر از طریق تهدید به اختلال در آبراه‌های حیاتی و مشارکت در رزمایش‌های مشترک با متحدان خود، وزن ژئوپلیتیکی خود را اعمال می‌کند و برای یک رویارویی واقعی با گردن کلفت های دنیا لحظه شماری میکند.

این کلیپ توضیح مناسبی برای این روزهاست

جدیدترین پیام‌های رد و بدل شده میان ایران ، آمریکا و اسرائیل به روایت مشاور محسن رضایی

ای آمریکای خبیث بدون؛ ائمه جمعه مازندران اینجوری هستن اعصاب ندارن 😁 تاآخرش ببینید😂 ‌‌‌‌‌‌

ما از جورابمون‌نمیگذریم‌چه برسه خاک😂 کلیپ مرد ملایری که تو اینستاگرام میلیونی ویو خورد 🌹🌹🌹

با واکنش‌های به موقع و حرفه‌ای در رخدادهای یک هفته اخیر، دشمن اکنون این پیام را دریافت کرده که پدافند جمهوری اسلامی ایران نیز در وضعیت ارتقاء یافته‌ای نسبت به جنگ ۱۲ روز قرار گرفته، پس قطعاً قدرت آفندی آن نیز متفاوت‌تر شده و این کلید معتبر شدن معادله گسترده شدن هر نوع جنگ است...

...از قبل مشخص بود که انتخابات امسال عراق، دیگر یک انتخابات داخلی نبوده، محل برخورد اراده‌های قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای است. پس از انتخاب نوری مالکی به عنوان گزینه نخست وزیری، روز گذشته شایعه‌ای فضا را به کلی تغییر داد. این شایعه ادعا می‌کرد که پس از انتخاب مالکی، حضرت آیت الله خامنه‌ای در دست نوشته‌ای خطاب به اعضای چارچوب هماهنگی، بابت انتخاب مالکی از آن‌ها تقدیر و تشکر کرده است. بلافاصله، سه تماس از واشینگتن با عراق گرفته شد. اولین تماس با عمار حکیم، دومین تماس از روبیو به سودانی و سومین تماس از توماس باراک با مسعود بارزانی بود که در آن وی خواستار تعویق جلسه پارلمان برای انتخاب رئیس جمهور شد، زیرا نوعی توافق پیرامون این دو وجود داشته و پس از انتخاب رئیس جمهور، نخست وزیر نیز تعیین خواهد شد. برآیند این تحولات توییت ساعاتی پیش ترامپ و تهدید علنی عراق بود. دو نکته برجسته در توییت ترامپ وجود دارد: ۱. هر چند در سند جدید امنیت ملی آمریکا از کاهش تمرکز آمریکا بر خاورمیانه صحبت شده اما فقط در سه هفته اخیر شاهد بوده‌ایم که شخص دونالد ترامپ در نقش سخنگوی اتاق عملیات‌های سیا و پنتاگون ظاهر شده است. ۲. واشینگتن همچنان استفاده از اهرم‌های سیاسی و اقتصادی را جهت فشار بر بغداد معتبر و کارا می‌داند و تا وقتی این ادراک در کاخ سفید وجود دارد، طبعاً استفاده گزینه نظامی نیز کاهش می‌یابد. اکنون مجموعه عراق در دو راهی وجود دارد که سرنوشت و آینده آن را برای سال‌ها متاثر خواهد ساخت.

🟤آمریکا با چه چیزی به ایران حمله می‌کند؟ مقامات آمریکا در روزهای اخیر بارها ایران را به حمله نظامی تهدید کرده‌اند اما یک سوال این است که حمله آمریکا اگر قطعی باشد با چه چیزی بنا است انجام شود؟ آمریکا سال‌هاست تلاش می‌کند ایران را با «تصویر جنگ» بترساند؛ با ناو، تهدید نظامی، بحث تجزیه، ترور مقامات و انواع سناریوهای امنیتی. به‌صورت مستمر فضای رسانه‌ای را با اخبار تحرکات نظامی‌اش اشباع می‌کند تا ذهن جامعه ایران را آشفته و ناآرام نگه دارد. در این میان، شبکه‌هایی مثل اینترنشنال بدون وقفه و نفس‌گیر، مدام از «حمله قریب‌الوقوع» می‌گویند: ناو آمد، ناو ایستاد، ناو سوخت‌گیری کرد، ناو آماده عملیات شد؛ هواپیما نشست، تجهیزات منتقل شد، تصاویر پرواز منتشر شد و حتی پا را فراتر گذاشته و از «لیست اهداف نهایی» صحبت می‌کنند. اما بیایید یک لحظه فرض کنیم که واقعاً جنگی رخ دهد. همین چند ماه قبل، ایران در یک درگیری واقعی، اسرائیل را ـ با همه ادعاهایش ـ به عقب‌نشینی وادار کرد. حالا ناو آمریکایی در بهترین حالت چیست؟ نهایتاً معادل یک پادگان شناورِ مجهز. آیا واقعاً می‌خواهند کشوری مثل ایران را با یکی دو پادگان نظامی تهدید کنند؟ اسرائیل، با آن همه تجهیزات پیشرفته و با وجود داشتن سرزمین اشغالی در منطقه که امکان مانور زمینی محدود هم به آن می‌داد، نتوانست حتی دو هفته در برابر ضربات ایران دوام بیاورد. حالا یک ناو آمریکایی قرار است چه کار متفاوتی انجام دهد؟ چه تجهیزی روی این ناوها نصب شده که اسرائیل از آن برخوردار نبود؟ واقعیت این است که کافی‌ست اولین موشک ایرانی، نشانی از خود روی بدنه یکی از این ناوها بگذارد؛ همان یک تصویر، آمریکایی‌ها را دهه‌ها به عقب برمی‌گرداند. آمریکایی که سلطه‌اش بر جهان بیش از آنکه با جنگ واقعی باشد، با «تصویرسازی از قدرت» شکل گرفته، در صورت خدشه‌دار شدن این تصویر، ضربه‌ای حیثیتی و جبران‌ناپذیر خواهد خورد. یمن را به خاطر بیاورید. کاری که یمنی‌ها با آمریکا کردند فراموش شده؟ ناو هواپیمابر «هری ترومن» چنان از منطقه عقب‌نشینی کرد که حتی یک تصویر شفاف برای اثبات سالم بودنش هم منتشر نشد. بله، در هر جنگی ضربات متقابل اجتناب‌ناپذیر است، اما باید واقع‌بین بود: جنگ با ایران برای آمریکا پرریسک، پرهزینه و با احتمال پایینِ دستیابی به نتیجه مطلوب است. با این حال، تحرکات نظامی آمریکا و برخی ادعاهای ترامپ باعث شده تصور «شروع جنگ» در ذهن بخشی از جامعه شکل بگیرد. اینکه جنگ می‌شود یا نه، محل بحث است؛ اما آنچه روشن است این است که دلایل جدی و محکمی وجود دارد که آمریکا را از آغاز جنگ علیه ایران بازمی‌دارد. نکته مهم‌تر اینجاست که نباید از پروژه اصلی آمریکا غافل شویم: پروژه «فرسوده‌سازی با ترس و خشم». هدف اصلی، فروپاشی ذهنی است. آمریکا می‌خواهد ذهن ایرانی خسته شود؛ نگران، مضطرب، فرسوده و ناامید. هم نسبت به امنیت کشور دچار ترس شود و هم نسبت به آینده اقتصادی خود احساس بن‌بست کند. این وضعیت، گاهی حتی از خود جنگ خطرناک‌تر است. جنگ سخت برای آمریکا هزینه بالایی دارد، اما «استهلاک ذهنی» سریع‌تر، کم‌هزینه‌تر و به‌مراتب پرسودتر است. حتی اگر احتمال جنگ را هم بدهیم، باید بدانیم پروژه فرسایش روانی، قطعی و در حال اجراست و دقیقاً همین پروژه است که باید خنثی شود. راهکار اصلی، روایت واقعی میدان است؛ روایتی که نشان دهد آمریکا و اسرائیل پس از بیش از ۲۰ سال آماده‌سازی برای تقابل با ایران، در یک نبرد ۱۲روزه شکست خوردند و خودشان درخواست آتش‌بس دادند. بعد از جنگ هم با فشار مضاعف بر معیشت مردم تلاش کردند شکاف میان مردم و نظام ایجاد کنند، اما باز هم مردم ـ با وجود مشکلات اقتصادی و ضعف‌های داخلی ـ با درک شرایط و برای جلوگیری از تداوم ضربات دشمن، وارد میدان شدند و نتیجه چه شد؟ باز هم عقب‌نشینی آمریکا. این واقعیت‌ها باید گفته شود؛ شفاف، مستند و مداوم. چون نبرد امروز، پیش از آنکه نظامی باشد، نبرد روایت‌ها و ذهن‌هاست.

ملّتی که تاریخ خود را نداند، محکوم به تکرار آن خواهد بود‌.‌