#ماه_بانو #پارت_پنجاه‌و‌هشتم +چقدر...اینجا خوبههه. آنجا پر از قفسه های بزرگ کتاب بود و غیر میز بزرگ فروشنده ، میزی گرد و کوچک نزدیک شیشه ی مغازه با سه تا صندلی بود که دو تا کتاب روی آن بود.کف مغازه هم چوبی بود.درست همانطور که توی فیلم های مورد علاقه ام می‌دیدم.با حیرت و ذوق ، دور تا دور آنجا را نظاره می‌کردم. +صالح کوشی؟ از جایی پشت قفسه ها ، بیرون آمد و پشت میز نشست. +کجا رفتی؟ _اون پشت آشپزخونس. +اینجا برا توعه؟خیلی قشنگههه. _امم ، برای خودِ خودم که نه.برا بابامه.حدود سه سالی میشه که خسته شد ، گفت تو از اینجور چیزا بیشتر سر در میاری بیا اینجا هرچی هم پول در آوردی برا خودت. +مصطفی چیکار میکرد؟ _خب ، اگه بخوام از اولش برات بگم .. +همه چیو بگو. _من کلاس دهم بودم ، مصطفی و محمد خب از من بزرگتر بودن و کلاس دوازدهم...رشته ی اونا تجربی بود منم ادبیات.مدرسه که تموم میشد ، پیاده برمیگشتیم خونه.از یه راهی میرفتیم که من بهت نشون ندادم ولی تیکه ای از راهمون ، همیشه تئاتر اجرا میشد. یک صندلی از آن میز گرد برداشتم و آن طرف میز روبه روی صالح نشستم ، دستم را زیر چانه ام گذاشتم و با دقت و اشتیاق گوش دادم. _ما هم حدود نیم ساعت میشستیم اونجا و نگاه میکردیم.مسئول اونجا هم مرد خوبی بود و مارو خوب شناخته بود.حدود یکی دو سال که گذشت ، مصطفی و داداشم رفتن دانشگاه و سخت درگیر تلاش برای دکتر شدن. از جایش بلند شد و سمت آن آشپزخانه ی کوچک و نقلی رفت. _صبر کن چایی بیارم. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_پنجاه‌و‌نهم چایی را هم زدم و قاشق را توی سینی گذاشتم. +اینم از اون چایی خوشمزه هاست؟ خندید و چایی را از توی سینی برداشت. پنج دقیقه گذشت و توی آن پنج دقیقه ، دوباره با دقت سرتاسر کتابخانه را دیدم.هر کدام به ترتیب رنگ ، شبیه مداد رنگی چیده شده بودند. استکان چایی را توی سینی گذاشت و به صندلی تکیه داد. _داشتم میگفتم،چند سال خوندن ولی خب... +ولی چی؟ _گفتن دوست نداریم ، دلمون به دکتری نمیره.ولش کردن. +وای خاک به سرممم جدی؟ خندید. _به خدا. +تو چی؟ _ما که چهار سالمون تموم شد ، دیگه نرفتم برا درجات بالاتر. +بعد چیکار کردین؟ _من که بعد دانشگاه میومدم اینجا ، مصطفی هم بالاخره می‌رفت کمک بچه هایی که تو همون رشته اومده بودن دانشگاه ، تو درس کمکشون میکرد ، محمد هم تا همین الان ، اون تئاتری که میرفتیم بنده خدا مسئولش فوت کرد ، پسرش هم معتاد بود و حوصله نداشت ، محمد رفت کار و دست گرفت ، درآمدشم خب برا خودش... +چرا خودش بازی نکرد؟ بلند شد و کتاب هایی که روی میز بود را سرجایشان گذاشت و خندید. _چون نه روشو داره نه استعداد. من هم خندیدم و بلند شدم و یک کتاب رندوم را برداشتم. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصتم بدون این که به کتاب نگاه کنم ، با حواس پرتی دوباره سر جایش گذاشتم.آن قفسه ی بزرگ لغزید و چند کتابش افتاد.با برخورد کتابی سرم را گرفتم تا این که صالح قفسه را گرفت و ایستاد. _این یه گوشش شکسته ، یادم رفت کاغذ بذارم زیرش لقه.چیزیت نشد؟ +نه خوبم. چند کتابی که روی زمین افتاده بود را شروع به جمع کردن کردیم.یکی از آن ها برایم آشنا آمد.از روی زمین برداشتمش‌ و جلدش را برگرداندم.چشم هایم مانند اکلیل درخشید و بوی آشنای کاغذ کتاب ، توی مشامم پیچید. +این همون کتابیه که خونمون می‌خوندم برا مامانم بوددد. با شک و تردید به جلد توی دستم نگاه کرد. +ببینم نکنه دوباره میخوای بگی با مامانت باهم خریدن؟ خندید و مابقی کتاب ها را برداشت و مشغول گذاشتن شد. _نه.ولی مادرت همه کتاباشو گویا از همینجا می‌خریده. +پس منم دیگه باید از همینجا بخرم‌. _برا شما که خدمات رایگانه. شیطنتم گل کرد و کتاب توی دستم را روی میز گذاشتم. +خیلی خب پس من میبرم بقیشو بخونم. تبسمی کرد و سرش را سمت پنجره چرخاند. _به گمونم شیرینی فروشیه باز کرد.صبر کن الان نمیرم سرش یکم بگذره چیزاشو بچینه. پشت صندلی نشست و تلفن آنجا را برداشت. _زنگ میزنم محمد. بعد چند ثانیه ، صدایش به وضوح از پشت تلفن آمد. _الو؟صالحم. _سلام خوبی؟ _قربانت.پس نرفتی تئاتر؟ _نه.امروز سپردم به کس دیگه ای.مگه برگشتی؟ _با اجازتون. _به سلامتی.تشریف بیارین. وسط کلامش بود که تلفن را نصفه رها کرد.میتوانستم از پشت تلفن کامل بشنوم. _بچههه تو بالا کمد چیکار داری بیا پایین ببینممم. تلفن قطع شد و من و او ، همزمان خندیدیم. _بچش شیطونه چه میشود کرد. +به کی رفته ؟ ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

https://eitaa.com/joinchat/3312191086C920406772f گپ سین باوان افتتاح شد❤️‍🔥.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌ویکم _محمد که بی زبونه.در این صورت به مامانش رفته. +از کجا می‌دونی ؟ _مادرش هم مثل خود محمد ، یکم تو دانشگاه موند تو مسیر دکتری و بیخیال شد.البته که خیلی شیطنت می‌کرد و تو دانشگاه دسته گل به آب میداد.استاد ها هم از دستش کلافه میشدن ، اونم قبل از این که خودشون اخراجش کنن خودش رفت. سرم رو تکون دادم و روسری ام که کج شده بود را صاف کردم. +آهاااا.نمیری سر شیرینی فروشی؟ _آهان آره... از آنجا بیرون رفتیم و در را بست.همانجا پشت در شیرینی فروشی ایستادم و منتظر شدم.بعد از دو سه دقیقه ، دست پر برگشت.توی تمام راه هیچ نمیگفتم و به مسیر نگاه می‌کردم.واقعا سرتاسر شهر زیبا و دلنشین بود . بالای سرم درخت توت بود و پایین پایم چند تایی از آنها افتاده بود.بعد از چند دقیقه ، بالاخره رسیدیم.صالح دری به رنگ سفید را زد و بعد از چند لحظه ، محمد در را باز کرد. سلام کردم و دستم را توی جیبم گذاشتم.صالح شیرینی را به دستش داد و احوالپرسی کرد. _این کارا چیه؟راضی به زحمت نبودیم.خوش اومدین. صالح راست می‌گفت.بی زبون بود و انگار از کل دنیا آرامش داشت.تا پایم را توی حیاط خانه گذاشتم ، پسری هم سن و سال ایلیا توی حیاط دوید و با شور و شوق دستش را سمت صالح دراز کرد.او هم خندید و از ذوق او استقبال کرد.من هم خندیدم و سمت خود خانه قدم برداشتم.حیاط خانه کوچک بود و خود خانه هم آن‌چنان بزرگ نبود.بعد زنی روحیه دار ، با عجله گوشه ی روسری اش را درست کرد و با لبخند و انرژی از من احوالپرسی کرد و دست دراز کرد. _بفرمایین تو... تا تبسم کوچکی که داشتم را دید ، توی چشمانم خیره شد و صدایش را پایین تر آورد. _کیمیام... من هم با صدایی که انگار از ته چاه می‌آمد ، سرم را تکان دادم و تبسمم به لبخندی کوچک تبدیل شد. +خوشبختم. روی مبل هایی با رنگ زرد خردلی نشستیم. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌و‌دوم کیمیا خاک از دامنش تکاند و دوباره تبسم بر لبش نشست. _اممم دیگه بخشید خدمت نرسیدیم از کم سعادتی ما بوده . مبارکتون باشه . من هم روسری ام را جلو کشیدم و به مبل تکیه دادم. +نه نفرمایید ، متشکرم . دیگر به من چیزی نگفت و سرش را به سمتی دیگر چرخاند و صدایش را پایین تر آورد. _پارسا دیگه نری بالا کمد خب؟؟میخوای اون ظرفه هم بشکونی؟؟ صالح که تا الان ساکت و سر به زیر بود ، خندید و سرش را بالا آورد. _چرا میری بالا کمد چیز میشکونی هوم؟ میخواست با شیطنت جواب بدهد ، ولی پدرش که او هم تا الان ساکت بود ، باقی مانده ی خرده شیشه را برداشت و توی بشقاب انداخت. _میخواد قهرمان شه. پارسا از آن طرف خانه دوید و کنار صالح نشست. _میخوام بتمن شم. کیمیا که از این که صدایش را شنیدند خجالت زده بود ، خرده شیشه ای دیگر را برداشت و توی همان بشقاب انداخت. _با ظرف شکستن کسی بتمن نمیشه مامان جان.شیطونی نکن. دامنم را محکم توی مشتم گرفته بودم که جلوی انفجار خنده ام را بگیرم.صالح لیوان چایی اش را برداشت و میان دستانش گرفت. _بچه مصطفی ساکت و آرومه.میشینه یه گوشه. محمد دستانش را در هم قفل کرد و انگار توی ذهنش به مصطفی حسرت می‌خورد. _بله بله هزار بار دیدیم... ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌و‌سوم کمی گذشت و همه گرم صحبت شده بودند.کیمیا هم که آدم اجتماعی بود ، کم کم با من رفیق شده بود.بعد از مدتی چشمان درشتش درشت تر شد و از روی لباس ها و چیز های گلگلی ام ، علاقه ام به گل را فهمید.گویی که جرقه ای در ذهنش زد ، از جایش بلند شد و با صدایی آرام و یواش ، دستم را کشید. _بیا بیا... من هم بدون هیچ صدایی بلند شدم و دنبالش راه افتادم.دمپایی پایش کرد و من هم کفش هایم را.فکر میکردم حیاطشان دیگر جایی ندارد.ولی از یک باریکه رد شد و من هم به دنبالش.قدر سه ، چهار متر عرض آنجا بزرگ شد و چشمانم درشت شد و درخشید . +چقدر اینجا قشنگههه. گلخانه ای کوچک و باریک بود.مانند کوچه ای فقط مخصوص گل ها.زیر گلدان ها هم ، چهار پایه های رنگارنگ بود.رنگ های پاستیلی صورتی ، آبی و سبز . واقعاً زیبا بود. کیمیا دست هایش را باز کرد و هوای خنک آنجا را توی ریه هایش کشید و آرام بیرون داد. _من عاشق اینجام .. دو چهار پایه خالی را برداشت و نشستیم. _من ، هر وقت حالم خوب نیست میام اینجا.آرامش میده بهم.یا مثلا وقتایی که پارسا یکاری می‌کنه دعواش نمیکنم اول میام اینجا آروم میگیرم بعد تصمیم می‌گیرم. گل خشکیده و پژمرده ای آن ته بقیه گل ها بود.کیمیا ناراحت او را برداشت و دستش را لای برگ های سستش کشید. _ببین این خشک شده...شاید به خاطر این که اون پشته و من نمی‌بینمش.درسته کلی گل و جلوشن و من بهش آب میدم ، ولی گل ها هم احساس دارن انگار.ناراحت و پژمرده میشن. +آخی. _تا حالا نشده کسی نتونه منو با گل خر کنه.آهااا چرا چرا یبار. کنجکاو دست هایم را زیر گونه هایم گذاشته و لبخند زدم. +کی؟ او هم نفس عمیقی کشید. _تو دانشگاه.. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌وچهارم _آره دیگه تو دانشگاه بود . +خب چیشددد . _اممم ببین یه پسره اومد بهم دست گل داد و درخواست ازدواج داد منم آدمی ام زود دستپاچه میشم ولی اون لحظه با قاطعیت همون گل رو پرت کردم تو صورتش.تا خواست دهن باز کنه و بد و بیراه بگه یه چیزی داشتیم صدا ضبط می‌کرد الحمدالله تو جیبم بود زود فعالش کردم و صداشو ضبط کردم نشون بدم به مدیر دانشگاه. +چه مشکلی داشتی باهاش؟ _مکالمش با رفیقشو شنیده بودم و فهمیدم برا چی این کارو کرده بود. +براچی؟ _محمد درسش خیلی خیلی عالی بود ، اونم رقیبش بود . فقط میخواست این کارو کنه که لج اونو در بیاره.اصن نمیدونم چرا از فکر دکتری اومد بیرون.آهان چرا چرا یادم اومد.. جمله ی آخرش را ، با چهره ای غمگین و لحنی محزون گفت. +چرا؟ _تو دانشگاه ، یه زوج بودن که با زنه دوست بودم و یه چند سال ازم بزرگتر بود.یه دختر سه ساله داشتن و دوباره باردار بود.تا این که... دست هایش را توی پیشانی اش فرو کرد و سعی کرد آرام بگیرد ؛ قلبش را گرفت و چشمانش را به هم فشرد و ادامه داد. _اسم دخترش تسنیم بود.یه دختر ناز و سرخ و سفید ، با چشم و ابروی مشکی و موهای بلند لخت و سیاه... قند تو دلت آب می‌کرد کلا بامزه حرف می‌زد و خوشگل بود.تو راه شمال تصادف کردن...دختر‌ و جنین توی شکم مادر کشته شدن... بغض به گلویش چسبید و چشمانش را به هم فشرد ، من هم دستم را روی پایم کشیدم و حالم عوض شد. _تسنیم چند روزی تو کما بود.خیلی از چیزاشون و فروختن تمام پول هاشونو دادن برا درمانش ، ولی نشد... و خب اون چهار ساعت قبل مرگش ، پولشون به درمان بیشتری نمی‌رسید.برا همین هم پدر تسنیم چون میدونست برادرت و محمد ماهرن ، ازشون خواست تمام تلاششونو بکنن.ولی تسنیم بعد چند ساعت جلو خودشون تموم کرد.واقعا وضعیت بدی بود.اونا فکر اینجاشونو نکرده بودن اگه دکتر بشن ، و مثل الان مریضشون جلو چشم خودشون فوت بشه ، بعد حال خانواده هارو ببینن ، چقدر حال خودشون بد میشه...برا همین اتفاق بیخیال شدن.من هم همینطور.البته که خب خودمم زیاد شیطونی میکردم و رو مخ معلما بودم.البته میتونستم برم زنان و زایمان ولی اگه مادر یا بچه حین عمل می‌مردن خودمو نمی بخشیدم . اشک گوشه ی چشمش را پاک کرد و سعی کرد لبخند بزند. _ببخشید حالت و بد کردم.خیلی حرف زدم. گلویم که از بغض گرفته بود را صاف کردم و سعی کردم من هم لبخند بزنم. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌و‌پنجم کیمیا نگاهش را از روی گل برداشت و به من خیره شد. _دیگه کلا ایران میمونین ؟ +دو ماه عراق ، دو ماه ایران . مصطفی هم همینطور . _خونت تو اینجارو دیدم ، خیلی قشنگ بود.وسایلش هم‌ توش همه چیده شدس و زیبا . +جدییی؟ _اوهوم. +کجاس؟ _اون خونه کناریمونو دیدی در سورمه ای ؟ اونجاس.بیا ببرمت.همینجا منتظر بمون کلید و بیارم. کمی منتظر شدم و بعد از چند لحظه برگشت . دستم را کشید و من هم پشت سرش راه افتادم.کلید را توی در انداخت. تا در را باز کرد ، از حیرت و ذوق دست هایم را جلوی دهانم گذاشتم و چشمانم ریز شد.حوض آبی اش ، حیاط بزرگش ، خانه ی مانند قصرش ، درختانش که پر از شکوفه های صورتی بود ، همه و همه رویایی بودند. دوباره دستم را کشید و من را سویی دیگر برد. _صبر کن اینجارو هم نشونت بدم بعد میریم تو خونه. در گلخانه ای را باز کرد که قشنگ تر ، بانشاط تر و بزرگ تر از گلخانه ی خودش بود. انگشتانش را روی گلبرگ گلی کشید و چید.کمی گل را میان انگشتانش چرخاند و به دستم داد.بویش مانند رنگ نارنجی اش ، دل‌نشین بود.کیمیا روی پاشنه ی پا چرخید و‌ گل را دوباره توی گلدان گذاشت. _نمیدونم گفتم شاید تو هم مثل خودم گل دوست داری ، همش با سلیقه خودمه. +خیلی خیلییی قشنگننن. خندید و از آنجا بیرون رفت و من هم به دنبالش. از دو پله ی کوچک ایوان بالا رفت و در خود خانه را باز کرد.پایم را روی پارکت های چوبی اش گذاشتم و با حیرت تمامش را نگاه کردم. +اینجا از تمام خونه هایی که تو ذهنم میساختم باشکوه ترهههه. ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

#ماه_بانو #پارت_شصت‌و‌ششم شاید کمی کوچکتر از خانه ی خودمان بود ، ولی سادگی اش مرا شیفته ی خود می‌کرد.کیمیا دست در جیبش کرد و کلید خانه را کف دستم انداخت. قبل از این که من حرفی بزنم ، سر و رویش را درست کرد و سمت در خانه رفت. _شما یکم اینجا بمونین استراحت بکنین ، بعدم چمدون ایناتونو از اون خونه بیارین. خواستم چیزی بگویم که رفت.توی این فاصله ، به اتاق ها و آشپزخانه سر زدم.تمام وسایل به زیبایی چیده شده بودند.کمی بعد ، صدای زنگ خانه بلند شد.دمپایی های مشکی دم در را پوشیدم و در را باز کردم؛کمی عقب رفتم و سرم را از میان در بیرون بردم.صالح بود.لبخند زدم و در را بستم. _چه بی خبر گذاشتی رفتی. +یهویی شد دیگه. دیگر چیزی نگفت.لب حوض نشستم و دستم را میان آب زلالش کشیدم.کمی سرد بود و باد شروع به وزیدن کرد.صالح سمتم آمد و دستش را میان موهایش کشید. _چایی بیارم ؟ مثل بچه ها پایم را روی زمین کوبیدم و روسری ام که باد تکانش میداد را از میان سرم شل کردم. +چرا هی چایی ؟ من همش قهوه می‌خورم. _خب منم همش چایی می‌خورم. +برا خودت چایی بریز ، برا من ، قهوه. او که دیگر حوصله ی بحث نداشت ، تسلیم شد. _تلخ یا شیرین؟ +تلخِ تلخ . مزه اش را تصور کرد و چهره اش را درهم کشید.تبسم بر لبم نشست و صدای زنگ در بلند شد. تا در را باز کردم ، کاغذی از لای در افتاد و کسی آنجا نبود.تای کاغذ را باز کردم و رویش به عربی نوشته بود: ادامه دارد... به قلم نورا متانی.

چنل روبیکاتم تو گوگل هست🥲✨✨✨✨

#ماه_بانو #پارت_شصت‌و‌هفتم زیر نظرت دارم . دستانم شروع به لرزیدن کرد و کاغذ را تکان داد.در را بستم و زیر لب زمزمه کردم. +نکنه اون زنه باشه.. ناگهان حضور صالح را احساس کردم که به متن نامه خیره شده بود.ترسیدم و نفسم حبس شد. او چشمانش را تنگ کرد و به رنگ پریده ام نگاه کرد. _کدوم زنه؟ زبانم بند آمده بود و هیچ نمیگفتم.کاغذ را از دستم کشید و با نگاهی مرموز ، دوباره به چشمانم نگاه کرد. _کی زیر نظرت داره؟ از ترس تصور دوباره ی آن روز و اتفاقات تلخی که آن زن پوشیده و سیاهپوش برایم ساخته بود ، قدمی عقب رفتم.هیچ وقت نتوانستم برای آن اتفاق گریه کنم و خودم را خالی کنم.در قلبم دوباره زنده شده بود و ترس و زخم زبان هایش ، واضح تر توی ذهنم مرور میشد. بغضم ترکید و روی زمین نشستم و صدای هق هقم بلند شد.تا آن روز غم و غصه هایم را نگه داشته بودم و دیگر طاقت نداشتم.مانند زخمی که دوباره زنده شده بود. چهره ی صالح از آن حالت مرموز خارج شد و رو به رویم نشست.اشک هایم آرام گرفتند و هق هقم تمام شد.خیسی چشمانم نمیگذاشت درست او را ببینم.با گوشه ی آستینم چشمم را خشک کردم و سینه ی پر از نفسم را به آرامی از دندانهایم خارج کردم.صالح بدون هیچ حرفی بلند شد و آب به دستم داد. از صورتش کامل مشخص بود که کنجکاو و نگران بود.نفسی تازه کردم و با صدای گرفته ی ته گلویم ، همه چیز را تعریف کردم و در آخر ، اشک آخر جامانده ام هم ، بی صدا روی گونه های گرم و سرخم سرازیر شد. صالح سرش را پایین گرفت و لیوان آب را از روی پاهایم برداشت. _اون روز فهمیدم دروغ میگی. بی اختیار لبخند زدم و زانو هایم را آرام تکان دادم. _نباید زیاد بری بیرون از خونه ، یا اگر هم میری ، تنها نرو. سرم را تکان دادم و از جایم بلند شدم‌ و سمت آشپزخانه رفتم.فنجان کوچک قهوه هنوز داغ بود و سریع سر کشیدم. _من برم ماشین و چمدون اینارو از تو خونه بابام بیارم.همینجا بمون ، اتفاقی نمیوفته . +خیلی خب.مواظب باش. ساعت روی میزش را برداشت و به دستش بست. در خانه را باز کرد و رفت و من ، دوباره ترس و تنهایی بر دلم نشست . ادامه دارد... به قلم نورا متانی.