توی دایناسور و خرمالو زیاد درمورد معنای زندگی حرف زدیم. اینکه نهایتا معناست که باعث میشه ما متمایز باشیم و منحصر بفرد. احساس تعلق به یه چیز بزرگتر جنگیدن برای یه چیز بزرگتر
اما امشب بحث یه چیز دیگهست امشب بحث اینهکه من به کجا میتونم احساس تعلق کنم؟! چی باعث میشه من به سرزمینی احساس تعلق کنم و اگر سرزمین معنای من باشه مرز این معنا رو میتونم کجا بدونم؟!
اگه قرار باشه کشوری که من به اون تعلق دارمو صرفا یک مرز ایجاد کرده باشه پس خیلی از ما که در نیمهی غربی ایران زندگی میکنیم در زمان غزنویان یا سامانیان ایرانی نبودیم. یعنی یک تهرانی اجدادی غیرایرانی داره با توجه به تعریف "مرزی" از وطن.
از طرفی مرز توی منطقهای که ما زندگی میکنیم خیلی بیمعناست وقتی که که مثلاً تنها تاجیکها توی هفتتا کشور زندگی میکنن. فارسیزبانها توی دهتا کشور زندگی میکنن. کردزبانها توی چهارتا کشور زندگی میکنن.
و از طرف دیگهای هم با توجه به همین تعریف مرزی از وطن از پنجتا شاعر کهن برتر ایرانی مولانا و حافظ و سعدی و فردوسی و نظامی فقط دوتاشون ایرانی به حساب میان، این قضیه میتونه خیلی بزرگتر بشه با اینکه خوارزمی، بوعلی سینا، ناصرخسرو، بیدل، ابن مقفع، بلعمی (و خیلی خیلی آدمای دیگه) قراره ایرانی حساب نشن
و حتی از اون بدتر شاهکارهای معماری ایرانی در بخارا و سمرقند و بلخ و گنجه و هرات و ایروان و تفلیس و باکو قراره به اسم ۱۹۸۱۸۱ تا فرهنگ با سابقهی وجودی نهایتاً ۲۰۰ ساله زده بشن درحالی که جدیدترین این آثار حداقل ۸۰۰ سال قدمت تاریخی دارن
پس حداقل چیزی که تا اینجا مشخص میشه اینهکه مرزگرا بودن یک ایرانی باعث میشه هویتش از داخل تهی بشه. مرزگرا نبودنو به معنای جداییطلب برداشت نکنین! وقتی ما به رودکی میگیم ایرانی باید دستکم همدیارانشو بشناسیم، بدونیم تو چه شرایطی زندگی میکنن و آیا اونها هم میدونن رودکی بخشی از اوناست؟!
وقتی فرهنگی به مرز زبان یا هرچیز واحدی تعمیم داده بشه کوچیک میشه. تقریب زدن یه عدد گنگ اونو کوچیک میکنه و حتی هیچکس نمیدونه چه قدر عدد پی قراره با ۳.۱۴ در نظر گرفته شدن کوچیک بشه چون هیچکس زندگیشو صرف شناخت این خُردهها نمیکنه.
هر فرهنگ در جهان مدرن باید تلاش کنه خودشو همونجور یکپارچه و همچنان گوناگون به جهان جدید منتقل کنه چون متاسفانه تقریبهای عدد پی بعد از حذف شدن قراره خودشون استقلال بگیرنو در مقابلش وایسن و از پی بیشتر بخوان.
شما فرهنگ ایرانیو در آغاز قرن بیستم ۸ بگیر
فرضا و بر فرض محال اگه با پاره پاره شدنش قرار باشه به همون اندازه رشد کنه که در قرن پیش کرد قراره به توان دو برسه. یعنی بشه ۶۴
