ء. ولیعصر، بیستمین روزی که بر اساس تقویم قرار بود پاییز باشه با چاشنیِ انتظار.

شب و فریادِ سکوت؛ پیاده‌رویِ نامتناهی و گذشتن و رفتنِ پیوسته.

مردم، بعضی اوقات بدون هیچ مقصد مشخصی بزنید تو دل شهر، از صدتا برنامه‌ریزیِ ادایی و این حرفا هم بیشتر خوش‌میگذره.

درسته که تراپی جای خودشو داره، ولی کاری که خرید شونصد هزارتا دامن و شومیز و پیرهن و کفش جدید با روان من می‌کنه، حتی دعانویس جادو و جَمبلی هم نمی‌تونه نمی‌کنه :))))))

آدمایی که گل و کتاب هدیه میدن رو لای پر قو نگه‌دارید. اینا دارن منقرض میشن، همین که خدا یکیشون رو گذاشته تو دامن‌تون برید خدا رو شکر کنید، این یعنی بنده‌یِ برگزیده‌ش هستید.

ای مـاهِ جهان، ای یــارِ من می‌مانی؛ ای شـب تو به روزگار می‌مانی.

شاید بالاخره میتونم بگم آخیش، پیاده‌روی‌هایِ طولانی توی هوایِ سرد. فکرکردنای عمیق زیر بارون. کشیدن قلب تیر خورده روی شیشه‌هایِ مه گرفته. بویِ نارنگی و از فرط هیجان لُکه دویدن رویِ برگ‌هایِ خشک. رعد و برق و سمفونیِ دل‌انگیزش. چسبوندن پاهایِ یخ زده به بخاری تا سر حد سوختگی.

راستش دارم فرسوده می‌شم. یعنی من باید قوی باشم می‌دونم ولی فرسودگی خبر نمی‌دهد! انگار مدرسه من‌و می‌پاشه می‌خوام درموردش گریه کنم ولی نمی‌دونم دقیقاً به خاطر کدوم آدم اینقدر در فشارم. یعنی‌ مجموعهٔ مدرسه برام به پرفشارترین اتفاق تبدیل شده که هر روز تکرار می‌شه‌.

کاش میشد روند گذران بعضی چیزا رو گذاشت رو دو ایکس، سه ایکس، چهار ایکس یا حتی پونصد ایکس. نمیدونم فقط میخوام زود تموم بشه، البته یه پایان خوش... چون تازه قراره بعدش زندگی کردن رو شروع کنم.