این مستند صابر ابر داره باعث میشه هی بیشتر و بیشتر دلتنگ گیلان و رضوانشهر قشنگم بشم.

نوشته بود "گل لاله معروفه به کم عمر بودن، ولی عمر بچه‌های غزه از عمر گل لاله هم کمتره..."

حالا که بهش فکر میکنم، خاطره‌های شیرین اون‌جا انقدر زیاد و دوست‌داشتنی‌ان که مثل آبنبات چوبی گوشه‌ی لپم نشسته و چندوقت یک بار بین آنتراک‌های زیست کردن و تلاش‌هامون زیر سقف خاکستریِ این‌جا کناره‌ی لبمو کش میده.

الان یه خانه به دوش واقعیِ واقعی هستم. طوری که صبح یه جا بیدار می‌شم، ظهر یه جا هستم و شب هم یه مکان دیگه چشم رو هم میذارم. بهتر از ساکن و راکد بودنه ولی خب فعلاً هیچ جا حس خونه نداره برام، دائم در حال گذر کردن و رفتن و پشت سر گذاشتنم.

خدایا من خیلی بغلی‌ام، میشه بغلم کنی؟!

اگه یه هنرمند عاشقت بشه تو هیچ‌وقت نمی‌میری

ولی دیگه قول قول از فردا صبح خودمو جمع و جور میکنم و به آغوش درس و زندگی برمیگردم. شواهد گویای اینه که فقط به‌خاطر من یه نفر متوقف نمیشه و بعداً وقت واسه غصه خوردن زیاده *

✨️ '

همیشه حسرت داشتن یه خواهر بزرگ‌تر تو دلم بود، ولی ممنون که برام خواهری کردی. نور روزهای تاریک من، تولدت مبارک.💚

بچه‌ها لطف میکنید اگر برای من و تمام کسایی که فردا و پس فردا کنکور دارن دعا کنید. امیدوارم هر کس به هر چی که براش تلاش کرده و لیاقتشه برسه.🌟