و حالا هیچ چیز اندوه مرا از بین نمیبرد، حتی وقتی بلند و طولانی میخندم، باز هم غمگینم.
با آدمای هم سطح خودتون بگردین که بعدش نه شما ناراحت بشین،نه اونا جوگیر.
انقدری درگیر کارهاتون بشید که خودتون رو هم یادتون بره چه برسه آدما . . .
باورش سخته ولی
آدما جوری فراموشت میکنن
که انگار از اول نبودی که نبودی
باید بزرگ بشی تا بپذیری زخمهایی که خوردی مقصرش خودت بودی.چون در جامعهای که آلوده به خیانت و دروغه شمع اِعتماد روشن کردی.