تو فقط مدیون من نیستی، تو مدیون همه‌ آدم‌هایی هستی که سر راه من قرار میگیرن و من بجای پروانه، تو دلم شک و ترس جوونه میزنه.

گر بیایی دهمت جانُ نیایی کُشدم غم من که بایست بمیرم چه بیایی چه نیایی

من تو زندگیت اون آدمی هستم که وقتی همه دارن میرن منتظرت میمونم تا بند کفشت و ببندی‌.

و من نمی‌دونم؛ چقدر باید تورو گریه کنم، چقدر تورو وسط جمع ساکت بشم و برم تو خودم، چقدر تورو شبا بیدار بمونم، چقدر تورو فکر کنم و چقدر تورو بمیرم که بالاخره یک روز تموم بشی؟