اشتباهم بودی؛هربار کردم تکرارت. 𝑀-

. به سرخی لبت پنداشتم اهل بلاروسی بَلای روس چه؟ نه، ناقلایِ نازِ ایرانی! - کیمیا موسویان‌صدر 𝑀-

. به راه عشق بردمت، به سنگ غم سپردمت سبب شدم که بشکنی، دلا! حلال کن مرا - مجتبی خوش‌زبان 𝑀-

. حوّای من! بر من مگیر این خودستایی را که بی‌شک تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست - محمد‌علی بهمنی 𝑀-

. بعد صد سال اگر بر سر قبرم گذری پاره سازم کفن و زندگی از سر گیرم - جلال عضد 𝑀-

. امیدِ عافیتم بود، روزگار نخواست قرارِ عیش و امان داشتم، زمانه گرفت زهی بخیلِ ستمگر که هرچه داد به من به تیغ بازستانْد و به تازیانه گرفت - ابتهاج 𝑀-

. تو اگر دردی، به درمان احتیاجی نیست - جواد منفرد 𝑀-

. بدجور زخم خورده‌ای از روزگار که حتی زمان، گذشته و عادت نمی‌کنی - احسان محمودی 𝑀-

. شانه‌هایت ساعتی چند؟ بگو، می‌خرمش گاه خرج گریه‌هایم سخت بالا می‌رود - فریدون فرخزاد 𝑀-

. «آن‌گونه‌‌ام که انگار من را وسط کتابی غمگین فراموش کرده‌اند.» - سیدخان کومورجو 𝑀-

. نه امید وصل دارم که تو را به بر بگیرم نه توان دل‌بریدن که سرِ سفر بگیرم - فاضل نظری 𝑀-

. شب چنان گریه کنم بی تو که همسایه به روز دست من گیرد و بیرون کشد از آب مرا - سعدی 𝑀-