رک بگویم . . . از همه رنجیده ام ! از غریب و آشنا ترسیده ام با مرام و معرفت بیگانه اند من به هر ساز ی که شد رقصیده ام در زمستانِِ سکوتم بارها . . . با نگاه سردتان لرزیده ام رد پای مهربانی نیست . . .نیست من تمام کوچه را گردیده ام سالها از بس که خوش بین بوده ام . . . هر کلاغی را کبوتر دیده ام وزن احساس شما را بارها . . . با ترازوی خودم سنجیده ام بی خیال سردی آغوشها . . . من به آغوش خودم چسبیده ام من شما را بارها و بارها . . . لا به لای هر دعا بخشیده ام مقصد من نا کجای قصه هاست از تمام جاده ها پرسیده ام میروم باواژه ها سر میکنم ؛ دامن از خاک شما بر چیده ام من تمام گریه هایم را شبی . . . لا به لای واژه ها خندیده ام فریدون مشیری 𝑀-

اگه‌با‌همه‌حرف‌میزنی، با‌من‌حرف‌نزن؛ اگه‌قربون‌صدقه‌همه‌میری، قربون‌صدقه‌من‌نرو؛ اگه‌برا‌همه‌آهنگ‌میفرستی، برا‌من‌نفرست؛ اگه‌یک‌چیزیو‌به‌‌همه‌میگی، به‌من‌نگو؛ اگه‌همه‌رو‌دوست‌داری، منو‌نداشته‌باش. من‌از‌شبیه‌همه‌بودن‌متنفرمم 𝑀-

دل من داند و من دانم و دل داند و من. 𝑀-

ای بی‌وفا، رسم ِوفا از غم نیاموزی چرا ؟ غم با همه بیگانگی بازهم به ما سر می‌زند:) 𝑀-