.
پناهِ غربتِ غمناکِ دستهایی باش
که دردناکترین ساقههای تنهایی است
- حسین منزوی
به نبودنت نیز وفادارم:
ترک ما کردی و مهر و لطف بیعت با تو کرد
ناز و استغنا ولی هم عهد و هم پیمان ماست
- وحشی بافقی
هم دیوی و هم دلبری، گیسو پریشان:
در زلفِ چون کمندش ایدل مپیچ کانجا
سرها بریده بینی بیجرم و بیجنایت
- حافظ
آدم به ذرهای دیوانگی نیاز دارد وگرنه نمیتواند طناب را بریده و آزاد باشد:
با هر کمال اندکی آشفتگی خوش است
گیرم که عقل کل شدهای، بیجنون مباش
- بیدل دهلوی
و خدا میداند اگر سختیِ استخوانهایِ سینهام نبود، قطعا قلبم از جا کنده میشد:
دلم به آمدنت مشت زد به سینه که: آه!
همان که خواهدم از تو ربود، میآید
- حسین منزوی
اینجوری لبخندِ یار رو بطلب:
روزیام لبخند سرخ توست پس انفاق کن
شاد میگردد به سیبی، تنگدستی مثل من
- فاضل نظری