من یه اخلاق بدی که دارم اینه که عمق هرچیزی رو می‌رم؛ تا عمق احساسات،تا عمق سوالات،تا عمق حرف ها،تا عمق رفتار ها،و حتی عمق سکوت ها،برای همین گاهی چیز هایی میبینم و میشنوم و میفهمم که نباید،همین هم باعث ناراحتی میشه،هم باعث فکر و خیال بیشتر. 𝑀-

زندگی خیلی عجیبه؛ به خودت میای و می‌بینی کسایی رو از زندگیت حذف کردی که فکر می‌کردی بدون اونا هیچ‌وقت نمی‌تونی ادامه بدی. 𝑀-

اعتقادِ زیادی به این دارم که چند دقیقه موزیک، چند صفحه کتاب خوندن، یا چند ساعت ورزش کردن، می‌ارزه به حرف زدن با آدم‌های بی‌هدف، و پُرادعا؛ 𝑀-

کسی که منو از دور میبینه فکر میکنه میتونم کل سختیای دنیا رو تحمل کنم ، ولی حقیقت اینه که دیگه پاهام حتی توانایی حمل خودم رو ندارن! 𝑀-

صبر بیش از حد، هر حس و ذوقی رو از بین میبره. 𝑀-

سرم تو کار خودمه. علاقه‌ای به زندگی بقیه ندارم وَ پیگیر داستانی جز داستان زندگی خودم نیستم. اِنرژیمو برای حرف زدن راجع‌ به آدما وَ سرک کشیدن تو زندگیشون حروم نمی‌کنم وَ ترجیح میدم همونو صرف چیزای مهم‌تری کنم. خیلی وقته سرگرم هدف‌ها وَ ساختن زندگی خودمم. بخش زیادی اَز آرامشی که اِمروز دارمو، مدیون همین اَخلاقمم… 𝑀-

یروزی میگردی دنبالم...

بوسه میزنی به قبری که زیرش یه دیوونس...

بهانه‌ی تو را می‌گیرد دلم، صبح یک‌بار، ظهر یک‌بار، و شب هزار و یک‌بار ... :)

من موندم تو اتاق با خودکار و این دفتر 𝑀-

فدا چشاش وجودش قلبش همه چیز در موردش. 𝑀-

مارو فروختی باهاش چی خریدی ؟ 𝑀-